Snap die 'lege wereld & repetitieve gameplay' commentaar ook niet echt. Ben hier werkelijk supertraag aan het spelen omdat ik de omgeving altijd volledig wil herkennen en heb steeds het gevoel dat ik zoveel heb gemist.
Er is simpelweg tevéél te doen. Ik bedoel maar; ben een kleine 18 uur bezig en ben nog maar pas in Hateno aangekomen. Heb nog maar een fractie van die map open gespeeld. Op mijn (ons; speel dit samen met mijn vrouw, we lijken wel bezeten kinderen

) tempo ben ik hier maanden zoet mee.
Wat ook zo geweldig is; de 'show don't tell' filosofie. Op vlak van verhaalvertelling bijvoorbeeld: de reis naar Hateno, vanaf de verdedigingsmuur (fort) met al die ruïnes en (soms niet zo inactieve) 'wachters' tot aan dat sprookjesachtige en rustige dorpje,... Een minimum aan tekst, een maximum aan effect. Je voelt wat er daar 100 jaar geleden is gebeurd.
Ook de gameplay volgt diezelfde filosofie met als minst spoilery voorbeeld dat ik hier kan verzinnen die pijlen die rond het geschilderde oog boven de toegangsboog tot Kakariko village zitten. Uiteraard denk je; dat kan ik beter, ... Stuff wordt getoond, niet enkel via tekst en dialoog ingelepeld. Hier is Nintendo zo goed in! Hoe meer je experimenteert hoe mee je wordt beloond.
To each his own, maar wat mij betreft één van de beste open word games aller tijden.