het zalige aan echoes is de moeilijkheidsgraad. Da was nu nog is een spel waarbij ik echt trots was dat ik gewoonweg den eindbaas nog maar kon ZIEN.
Ok, Meta Ridley was ook geen doetje, maar Prime viel over 't algemeen nog wel dik mee.
De sfeer die echoes zet is gewoon anders, en ik ben die sfeer altijd harder gaan appreciëren. Heel zanderig aan den éne kant, en... paars aan den andere kant! Paars, paars, paars. Gotta love paars. (he, gek, hoe vaker ge het woord 'paars' typt, hoe vreemder dat klinkt. Ik heb dat ook met 'rekker' en 'koffe').
Maar sommige areas in Echoes (die wat verder liggen, en waar ge, zoals gezegd, voor moet zwoegen om te geraken) zijn absoluut niet zanderig meer, maar extremely high tech, of.. waterig. Prime blijft heel fris door vuur - ijs - woestijn - oerwoud - teamfortress2 heel goed gescheiden te houden, en dat is wat velen misschien in Echoes als 'saai' zullen bestempelen.
Speel het, want ge gaat het leuk vinden.
(haha ik lees nu da mijn post bijna klaar is pas forloRn_ zijn verwijzing naar mij
heb ik gezegd dat het "veel te" moeilijk is? dan was ik fout, want het is gewoon moeilijk. En ik heb light en dark beam alleen voor deuren gebruikt, en voor bossfights, en dat haatte ik gewoon lichtjes)
