cubegirl
Legacy Member
Super Mario sunshine!
Normaliter heb ik het niet zo voor mannen met snorren.
Het is gewoon niet lekker kussen met een uit de kluiten gewassen schuurborstel.
Toch moet ik bekennen dat ik de voorbije twee weken aangename uurtjes heb doorgebracht met werelds bekendste snorremans.
In Super Mario zonneschijn (verkrijgbaar in budgetrelease aan ong 30 euro) geniet onze loodgieter van een welverdiende vakantie.
Een mens vraagt zich af waar Mario aan overwerkt zou kunnen zijn daar zijn vorige adventure dateert van 97.(wc ontstoppen natuurlijk)
Wat sportspinoffs terzijde is sunshine het eerste 'echte' Mariogame sinds Mario 64.
Die 64 was een dijk van een game,een classic..dus is een waardige opvolger maken geen sinecure.
Mario sunshine is dus niet Mario 64 revisited geworden,dat zou met wat geluk Mario 128 moeten worden dat eind 2005 op de cube moet verschijnen.
Dit Mariogame opteert voor een licht andere aanpak,dat merk je al onmiddelijk aan het simpel verhaaltje.
Mario,Princes Peach en een paar champignons komen aan in vakantieparadijs Isle Delfino voor een weekje sun ,sea en...lekker eten.
Jammergenoeg blijkt het eiland beklad met grafitti en verf.
Die verf lijkt hard op chocoladeijs en pudding maar dat kan komen omwille van het feit dat ik op dieet ben.
Punt is dat het resort onder het spul zit en een Mariodubbelganger verantwoordelijk is.
Mario wordt aangehouden door de eilandbewoners die niet zwichten voor het argument dat shadowmario er waterachtig uitziet.
Mario krijgt de opdracht kuisvrouwke te spelen en de shinesprites te zoeken om de zon terug te laten schijnen en bla bla bla
Natuurlijk wordt de prinses weer gekidnapt,wat een groot wel duh gevoel oproept.
Hoeveel keer is dat wicht nu al geprinsesnapt?
Te vaak om niet te weten dat ze moet beginnen investeren in security.
Anyway's actie dan maar,een eiland en een prinses te redden,tijd voor wat platformactie.
De goeie ouwe Nestijd van springen en vuurballen afschieten heeft M achter zich gelaten,de hulp van zijn beste vriend Luigi eveneens.
Ditmaal krijgt hij technologische bijstand van een waterspuitgeval genaamd Flud.
Flud spuit water om dingen schoon te maken en vijanden af te weren,kan hooveren om naar moeilijke plaatsen te geraken ,kan grote rocketjumps maken en speedboosten(wat je maar 2 keer nodig hebt in het game),dat alles in een combinatietoestel met irritant metaalstemmetje.
Je dient met je Flud je door een aantal kleurrijke werelden te loodsen,gaande van de haven,tot een hotel,een strand en een pretpark.
De werelden zijn niet bijster groot,maar mooi vormgegeven en stralen een zomers vakantiegevoel uit.
De graphics zijn tegenwoordig niet meer zo wow maar kunnen nog goed mee,vooral de vloeistofeffecten zijn heerlijk.
Het geluid is behoorlijk old school.Typische Nintendogeluidjes en muziekjes,het Mariotheme met een zomerse twist.
De opdrachten varieren van het verzamelen van rode munten tot racen met waterkikkers.
Sommige zijn redelijk origineel andere gewoon been there done that,gelukkig blijft het steeds entertainen.
Naast het iedere wereld moeten verzamelen van rode muntjes dien je het ook af en toe op te nemen tegen je boosaardig alterego.
Je racet hem achterna en dient hem nat te spuiten,simpel maar fun.
Ook fun zijn de zogeheten 'secret' stages.
In die donkere grotten wordt je flud je afgenomen en dien je een hindernisparcours af te leggen.
Het leveldesign in deze stukken is een sublieme vorm van nostalgie en heerlijk uitdagend.
Soms frustrerend na poging 30,maar erg fijn als je uiteindelijk die verrekte shine te pakken hebt.
De overallfeel van het game is dat het niet simpel is.
Sommige opdrachten en eindbazen zijn spuugsimpel,andere erg uitdagend en frustrerend moeilijk.
Dit wordt verder bemoeilijkt door een camera die af en toe from hell lijkt te komen.
De 'verrassende' eindbaas (spot de ironie) is jammergenoeg een anticlimax.
De finale battle is in tegenstelling tot stukken game die heel wat eerder kwamen een echte cakewalk.
3 pogingen en de bitch was dead,ietwat een anticlimax.
Het laatste avontuur van onze spaghettifretter heeft dus zeker zijn minpunten.
Niet genoeg afwisseling in de omgevingen,moeilijksheidbalans is soms ambigue en het heeft een niet bijster lange speelduur (10-15 uur)
Toch is de algemene balans goed.
Het is leuk sympathiek spelplezier,Sommige stukken(de fludloze vooral) zijn verslavend.
De graphics zijn toch best mooi met fijn kleurgebruik en prachtig watereffect.
En vooral...het is gewoon Mario.
Dit spel werd door heel wat mensen als teleurstellend beschouwd,het zwarte schaap in de marioserie.
IK moet zeggen, ik heb me best vermaakt met dit schaapje.
Ik hoop van harte dat Mario 128 volgend jaar daadwerkelijk uitkomt op cube en nog beter wordt.
Of Prinses Peach inmiddels slimmer geworden is , bodyguards en een betere stemactrice heeft gekregen.
Of Luigi terug komt en nu het mysterie opgeklaard zal worden of M en L nu gewoon broers zijn of geliefden zal de toekomst moeten uitwijzen.
Al die vragen worden hopelijk beantwoord volgend najaar in Een nieuw Mario adventure op cube.
greetz cubegirl.
Normaliter heb ik het niet zo voor mannen met snorren.
Het is gewoon niet lekker kussen met een uit de kluiten gewassen schuurborstel.
Toch moet ik bekennen dat ik de voorbije twee weken aangename uurtjes heb doorgebracht met werelds bekendste snorremans.
In Super Mario zonneschijn (verkrijgbaar in budgetrelease aan ong 30 euro) geniet onze loodgieter van een welverdiende vakantie.
Een mens vraagt zich af waar Mario aan overwerkt zou kunnen zijn daar zijn vorige adventure dateert van 97.(wc ontstoppen natuurlijk)
Wat sportspinoffs terzijde is sunshine het eerste 'echte' Mariogame sinds Mario 64.
Die 64 was een dijk van een game,een classic..dus is een waardige opvolger maken geen sinecure.
Mario sunshine is dus niet Mario 64 revisited geworden,dat zou met wat geluk Mario 128 moeten worden dat eind 2005 op de cube moet verschijnen.
Dit Mariogame opteert voor een licht andere aanpak,dat merk je al onmiddelijk aan het simpel verhaaltje.
Mario,Princes Peach en een paar champignons komen aan in vakantieparadijs Isle Delfino voor een weekje sun ,sea en...lekker eten.
Jammergenoeg blijkt het eiland beklad met grafitti en verf.
Die verf lijkt hard op chocoladeijs en pudding maar dat kan komen omwille van het feit dat ik op dieet ben.
Punt is dat het resort onder het spul zit en een Mariodubbelganger verantwoordelijk is.
Mario wordt aangehouden door de eilandbewoners die niet zwichten voor het argument dat shadowmario er waterachtig uitziet.
Mario krijgt de opdracht kuisvrouwke te spelen en de shinesprites te zoeken om de zon terug te laten schijnen en bla bla bla
Natuurlijk wordt de prinses weer gekidnapt,wat een groot wel duh gevoel oproept.
Hoeveel keer is dat wicht nu al geprinsesnapt?
Te vaak om niet te weten dat ze moet beginnen investeren in security.
Anyway's actie dan maar,een eiland en een prinses te redden,tijd voor wat platformactie.
De goeie ouwe Nestijd van springen en vuurballen afschieten heeft M achter zich gelaten,de hulp van zijn beste vriend Luigi eveneens.
Ditmaal krijgt hij technologische bijstand van een waterspuitgeval genaamd Flud.
Flud spuit water om dingen schoon te maken en vijanden af te weren,kan hooveren om naar moeilijke plaatsen te geraken ,kan grote rocketjumps maken en speedboosten(wat je maar 2 keer nodig hebt in het game),dat alles in een combinatietoestel met irritant metaalstemmetje.
Je dient met je Flud je door een aantal kleurrijke werelden te loodsen,gaande van de haven,tot een hotel,een strand en een pretpark.
De werelden zijn niet bijster groot,maar mooi vormgegeven en stralen een zomers vakantiegevoel uit.
De graphics zijn tegenwoordig niet meer zo wow maar kunnen nog goed mee,vooral de vloeistofeffecten zijn heerlijk.
Het geluid is behoorlijk old school.Typische Nintendogeluidjes en muziekjes,het Mariotheme met een zomerse twist.
De opdrachten varieren van het verzamelen van rode munten tot racen met waterkikkers.
Sommige zijn redelijk origineel andere gewoon been there done that,gelukkig blijft het steeds entertainen.
Naast het iedere wereld moeten verzamelen van rode muntjes dien je het ook af en toe op te nemen tegen je boosaardig alterego.
Je racet hem achterna en dient hem nat te spuiten,simpel maar fun.
Ook fun zijn de zogeheten 'secret' stages.
In die donkere grotten wordt je flud je afgenomen en dien je een hindernisparcours af te leggen.
Het leveldesign in deze stukken is een sublieme vorm van nostalgie en heerlijk uitdagend.
Soms frustrerend na poging 30,maar erg fijn als je uiteindelijk die verrekte shine te pakken hebt.
De overallfeel van het game is dat het niet simpel is.
Sommige opdrachten en eindbazen zijn spuugsimpel,andere erg uitdagend en frustrerend moeilijk.
Dit wordt verder bemoeilijkt door een camera die af en toe from hell lijkt te komen.
De 'verrassende' eindbaas (spot de ironie) is jammergenoeg een anticlimax.
De finale battle is in tegenstelling tot stukken game die heel wat eerder kwamen een echte cakewalk.
3 pogingen en de bitch was dead,ietwat een anticlimax.
Het laatste avontuur van onze spaghettifretter heeft dus zeker zijn minpunten.
Niet genoeg afwisseling in de omgevingen,moeilijksheidbalans is soms ambigue en het heeft een niet bijster lange speelduur (10-15 uur)
Toch is de algemene balans goed.
Het is leuk sympathiek spelplezier,Sommige stukken(de fludloze vooral) zijn verslavend.
De graphics zijn toch best mooi met fijn kleurgebruik en prachtig watereffect.
En vooral...het is gewoon Mario.
Dit spel werd door heel wat mensen als teleurstellend beschouwd,het zwarte schaap in de marioserie.
IK moet zeggen, ik heb me best vermaakt met dit schaapje.
Ik hoop van harte dat Mario 128 volgend jaar daadwerkelijk uitkomt op cube en nog beter wordt.
Of Prinses Peach inmiddels slimmer geworden is , bodyguards en een betere stemactrice heeft gekregen.
Of Luigi terug komt en nu het mysterie opgeklaard zal worden of M en L nu gewoon broers zijn of geliefden zal de toekomst moeten uitwijzen.
Al die vragen worden hopelijk beantwoord volgend najaar in Een nieuw Mario adventure op cube.
greetz cubegirl.
aaarg
normaal heb ik da dus niet zo'n dinge, 
kga da is moeten onderzoeken zi