Als klein manneke op een kameraad zijn NES gespeeld en ik was verkocht. Enige tijd later stond er bij ons ook een NES. Dat toestel werd vooral bovengehaald als er vriendjes kwamen spelen, want op die leeftijd raakte ik gamen redelijk snel beu. Herinner me wel nog leuke momenten met Duck Hunt en Mario Bros 1, Super Mario 3, de Turtles en heel moeilijk spel met een ventje dat regenbogen kon maken en die je dan moest beklimmen om niet te verdrinken als het waterniveau steeg (ja, die Japanse games zijn altijd al absurd geweest).
Enkele jaren later de NES weggedaan voor een SNES. En hier startte mijn serieuze interesse voor games. Mario Kart heb ik echt grijs gespeeld (in multiplayer dan vooral), Street Fighter 2, Killer Instinct, Donkey Kong Country, Demon's Crest... Enkele van de titels die me bijgebleven zijn.
Toen kwam ik opnieuw via een kameraad in contact met het fenomeen 3D gaming. En dat omdat die lucky bastard zowel een Playstation (de allereerste) als een PC (een 486 als ik me goed herinner) had staan.
3D graphics leken wel iets magisch voor me toen. Op de PC: MegaRace en Doom, op de Playstation: Battle Arena Toshinden, Tekken, Destruction Derby, Resident Evil, Tomb Raider, Crash Bandicoot...
Spijtig genoeg ging ik toen net naar de middelbare school gaan en vonden mijn ouders een dergelijk toestel in huis halen een te groot risico voor mijn schoolresultaten, gezien de uren die ik al kon spenderen op die oude SNES.
In die periode, kwam ik natuurlijk in contact met schoolkameraadjes die PC games speelden. Na van Quake en Duke Nukem 3D te hebben geproefd, hoefde ik geen Playstation niet meer. In die tijd waren PC games zoveel gewelddadiger, harder, dieper, intrigerender dan de arcade doorslagjes van Japanse makelijk op de consoles. Ik herinner me nog levendig de Media Planet-beurs waar ik met mama en papa naartoe was gegaan, en een demo zag van Carmageddon (de eerste). Ik was helemaal verkocht, needless to say, pa en ma niet zo.
Eind 1997 echter, ik zat in het 2e middelbaar, vond pa dat het toch nodig was om een PC met internet thuis te hebben, zodat hij kon mailen met zijn werk. Uiteraard begon ik als een gek technische reviews uit te pluizen en mijn vader wat technische details in te fluisteren die de PC zeker moest hebben. Dit om er deftig op te kunnen gamen natuurlijk.
Begin 1998 was de gebeurtenis aangebroken dat mij definitief tot game-gek heeft gedegradeerd: de komst van een home-PC. Een AMD K6 233 Mhz met 32 MB Ram en een S3 Stealth S220 grafische kaart met 4 MB VRAM. En meteen als kers op de taart Quake 2 erbij. Mijn maat zijn Playstation zag eruit als speelgoed vergeleken met de graphics en de gore die Quake 2 op mijn 17" schermpje toverde. Ik was uiteraard nog niet gewend met een PC te werken en dergelijke complexere games te spelen, dus ben ik nooit ver geraakt in het spel.
Maar na Quake 2 volgde Interstate '76. Dit spel betekende weer een revolutie. Na wat prutsen in de verschillende game modes, ben ik op 1 of andere manier in een online game terecht gekomen. Prachtig! Ik kon chatten met andere mensen die net als ik met een auto vol wapens rondreden, ik kon hen rammen, kapotschieten, ertegen racen. Yeehaa! Dit was ook mijn eerste kennismaking met cheaters. Onkwetsbare auto's, auto's met 16 rocket launchers op ipv de normaal maximale 2...
Volgende mijlpaal was het uitkomen van de 3DFX Voodoo2 kaart. Na de lovende reviews gelezen te hebben er meteen eentje gekocht en meteen het RAM geheugen van de PC verhoogd naar 64 Mb. Na installatie bleek de kaart weinig verschil te geven in games. Wist ik als snotaap veel dat je in je video-instellingen van je games "Hardware Glide" moest aanzetten ipv "Software rendering". Nadat ik dat ontdekt had, viel ik van mijn stoel van verbazing. Geen pixels op oppervlakken maar prachtige, gladde texture filtering! Lichteffecten, machtige explosies! Doorschijnende oppervlakken! Op dat moment was een game-PC erg duur, maar stond ook mijlen verder dan gelijk welke console. Nu kon het echte werk beginnen.
Die winter kreeg ik 2 games voor mijn verjaardag: Unreal en Grim Fandango. Unreal had nooit geziene graphics en introduceerde mij in de keiharde wereld van de deatchmatches. Tegen bots weliswaar, ik wist niet hoe ik online moest gaan met Unreal. Grim Fandango leerde mij een goede verhaallijn met sterke personages apprecieren en startte de liefde voor klassieke adventures. Blijft een van mijn all time favorieten.
Op een avond echter, vond ik plots op het internet een bestand getiteld "Unreal patch xxx", met xxx een of ander versienummer. Ik downloadde het bestand, en tot mijn grote verbazing voegde het een server browser toe aan mijn Unreal en kon ik op kinderlijk eenvoudige wijze gelijk welke server joinen en mee fraggen. Het moet niet gezegd dat ik, niet gewend van shooters online te spelen, ferm op mijn doos kreeg, zelfs na countless botmatches. Na een tijdje merkte ik dat ik de links-rechts-pijltjes beter zou mappen naar links-rechts strafen ipv draaien en dat ik dat laatste met de muis zou moeten doen. Circle strafen was ontdekt! Na wat oefenen kon ik met de besten mee en was de liefde voor online fraggen geboren.
Ondertussen speelde ik ook de nodige lading race games. Ik begon met Need For Speed 3, maar ontdekte al snel dat ik graag wagens kapot reed. Buiten de typische Destruction Derby-klonen, waren de enige alternatieven de serieuze sims. En Carmageddon 2 natuurlijk, dat toen uitkwam. Draaide vierkant op mijn machine, maar zo fun! Op een dag kwam pa thuis met Grand Prix Legends. Het enige spel uit die tijd dat ik nog speel. Wat een realisme! Wat een heerlijke sixties-sfeer! Het PC-equivalent van zo'n oude Scalextric slot car-baan. Meteen er ook een Sidewinder Force Feedback Pro stuurwieltje + pedalen bijgekocht. Pure fun.
Na Grim Fandango, Gabriel Knight 3. Beremoeilijk spel, maar die sfeer en die personages! De spanning als je weer iets nieuws ontdekt in Rennes-le-Chateau!
Na Unreal, kwam er Half Life. Half Life bracht de mods Team Fortress Classic en CounterStrike. Ik heb nog in een clan gespeeld in TFC, namelijk TCE (The Commando Elite). Hetzelfde toen Unreal Tournament (de eerste) uitkwam, maar dan bij Vx (Virux). Toen begon ik echter de limieten van mijn allereerste game-pc te voelen. Tijdens hectische matches waar de eer van je clan op de helling stond, zakte mijn framerate naar ongekende laagtes in Unreal Tournament.
Tijd voor Game PC #2:
AMD K7 "Athlon" 750 Mhz, 128 Mb RAM en een GeForce2 GTS 32 Mb. Hoeveel ik op die machine wel niet gespeeld heb... Ik herinner me Max Payne, Soldier of Fortune, Elder Scrolls 3: Morrowind en ik vergeet er ongetwijfeld een hele hoop.
Maar. Toen werd de verslavingsbom gedropt: Diablo 2! Eerst de singleplayer verkend, en dan, tijdje later, bij het installeren van de expansion set (Lord of Destruction) was het hek helemaal van de dam. Item- en skill-combinaties uitpuzzelen om toch maar een beetje sneller die boss te kunnen killen en zo betere items te verkrijgen. Cow Runnen. Boosten. Map Hack. SOJ-ringen, Stormshields, Windforces, Vampire Gazes...Aah de tijd. Gelukkig werd ik rond die tijd groot en verstandig genoeg om overmatig gamen niet de rest van mijn leven te laten verknoeien.
Ik moet erbij zeggen: alle game sessies hierboven was in afwisseling met mijn jongere broer. Met slechts een game-toestel in huis leidde dat tot afspraken als "3 x dood is aan mij", "1 uur gamen en dan mag ik 1 uur" met de nodige ruzies tot gevolg. In de laatste minuut een boss killen in een game voordat je het toetsenbord moest afstaan, adrenalinerush? You bet!
Dat veranderde toen ik door mijn eerste jaar unief door was. Als Informatica-student had ik uiteraard een eigen PC nodig, en uiteraard met een Ati Radeon 9800 Pro erin
Dit is te recente geschiedenis om echt nostalgische verhalen over te vertellen. Misschien de eerste keer dat ik physics aan het werk zag in Max Payne 2. Of de eerste keer real-time shaders in Far Cry. Door een grotere interesse in meer verhaal-gedreven games en meer activiteiten met mdedestudenten, vrienden, en vriendinnetjes was ik wel heel het sfeertje rond clan wars en competitief gamen kotsbeu geraakt. Veel mensen in dat milieu leken mij plots gefrustreerde weirdo's die nooit buitenkwamen en gingen eindigen als eeuwige losers.
Anyway, games die altijd blijven hangen zijn:
- Unreal en Unreal Tournament
- Half Life
- Team Fortress Classic
- Counterstrike (ik speel nog steeds af en toe CS Source, 1.6 blijf ik ook leuk vinden)
- Diablo 2
- The Elder Scrolls 3: Morrowind
- Grim Fandango
- Grand Prix Legends
- Carmageddon 1 en 2
- Gabriel Knight 3
- Interstate '76
Recenter: FEAR, Bioshock, Splinter Cell: Chaos Theory...
Na een aantal PC upgrades heb ik nu sinds enkele maanden een PS3 staan. Ik mis ergens wel de vlotheid in online gamen (server browsers, dedicated servers opzetten) en de grafische scherpte van PC games, maar ik moet zeggen dat vanaf deze generatie consoles, dergelijke toestelletjes wel als surrogaat kunnen dienen. Uiteraard game ik nu ook een pak minder, en neem ik dus die &%%#$ Windows niet meer voorlief om te kunnen gamen (zeker nu ik de unief, tevens mijn werkgever nu, mij overtuigd heeft van de superioriteit van Macs voor zowat alles behalve gamen). Daar komen nog de frequente upgrades bij enz.
Op de PS3 heb ik me al goed geamuseerd met Uncharted: Drake's Fortune. Brute actie, leuk verhaal, toffe personages, mooie graphics. Burnout Paradise was ook erg leuk, maar na een tijd erg repititief. Unreal Tournament 3 een teleurstelling. De controller is totaal niet geschikt voor UT en in een dergelijk spel heb je gewoon een vlijmscherpe resolutie nodig, en niet die 720p die voor 3D graphics er toch nog vrij zielig uitziet op een wat groter scherm. Nu ben ik bezig met Gran Turismo 5 Prologue: sublieme physics en graphics, alleen spijtig van de arcade-behandeling van de multiplayer, met irritante crash-kindjes als gevolg. Tip naar Polyphony: ga eens ter rade bij Simbin). Ook onlangs gekocht: Grand Theft Auto 4. Bijna perfect spel, alleen het feit dat je niet kan saven in missies stoort, en ook die belachelijk lage resolutie. Als je snel aan het rijden bent dan wil je geen pixels in de verte zien, maar de mogelijke hindernissen die die pixels moeten voorstellen.
) Superherinneringen aan, 2 klein snotters zonder enige kennis van Engels (wat save & load wilde zeggen wisten we al helemaal niet, dus daar bleven we af 
Uren mee versleten.
A en MGS3 vooral.
). Hierop was het al carmageddon1 en 2 denk ik later ook (weet ik niemeer zeker), UT hebben we hier ook veel op gespeeld. 
