Archief - In Depth Discussion #2: Nostalgie?!?

tis toch altijd plezant alsge gedurdende de hele game een personage volgt, die ge echt kunt zien en in de hand hebt bv Soap, Price en Gaz
Toen Gaz doodgeschoten werd in sp van COD4 dachtik; gij fucker
;p

artaphrax zei:

Daar zeg je zoiets, vandaag de dag willen we overdonderd worden door games, IMO. Het eerste wat ik tegen een vriend zeg als ik hem een gameplayfilmpje toon is: waah, check die graphics!

De enige games die mij echte goosebumps gaven waren shadow of the collossus, toen die eerste collossus zich toonde, en God of War, waar het ene epic moment het andere volgde.

Klik om te vergroten...

shadow of the colossus

aangezien (sommigen onder ons) ouder zijn geworden en we zelf games kopen ipv onze ouders, kopen we er gewoon meer.
Als we een lijstje maken van current gen games waardoor we onver geblazen zijn, zal het zal het volgens mij misschien even veel echt memorabele games bevatten als lijstje van oudere consoles waar we nostalgisch naar terug kijken.
mijn lijstje bv.

- valkyria chroncles- super verhaal en idem gameplay
- skate-ongelooflijke gameplay imo
- Uncharted 1 & 2
- metal gear solid 4
- god of war 3

zijn bevoorbeeld games die voor mij ver boven de anderen uitsteken en waar ik later wel van zal zeggen, dat waren nog eens zotte game in den tijd

Begonnen met Gameboy, dan PC, Playstation, Playstation 3.

Alles is hier wel denk ik gezegd maar ik heb sinds MGS1 nóóit meer zo een ervaring gekend. Mijn vriendje toen had het net na de release gekocht, en samen hebben we uuuuuren dat spel gespeeld. Die details, die boss battles, die dialogen, de eindscène, het gevecht met Psycho Mantis, élk aspect van dat spel. Nooit meer een spel tegengekomen dat nog maar in de buurt kwam (IMO). MGS4 was zeker goed, maar deed me eigenlijk geen reet in vergelijking met de MGS1.

Volgens mij heeft het sowieso te maken met de tijdsgeest, als pre-puber echt hàrd zitten siken om toch maar die missies zo vlot mogelijk uit te spelen. Het enige wat ik vandaag de dag nog op frequente basis speel is COD en Skate. Omwille van het feit dat ik weet waar ik me aan moet verwachten. (nu ook bezig wel met de GOW franchise, maar dat is anders imo). Verder zijn er nog een hoop games die wel tof zijn maar die echt niet langer als een week boeien.

GT5 gaat hier wel terug verandering in brengen tho.

Ben ook begonnen met Gameboy(6 jaar) -> PSX(7) -> PS2(10) -> PC(12)-> PS3(15).

Aan de eerste generatie pokémon games heb ik echt ongelofelijk veel plezier beleeft, als ik daar nu aan terugdenk: Magisch !
Dan op PSX begonnen met Spyro:The Dragon, ik vond het echt geweldig voor een beginnende gamer (breng de versteende draakjes terug tot leven). Heb dan ook GT gespeeld en dan al redelijk vlug(na talloze disney games) de overstap naar PS2 gemaakt. M'n eerste game was MoH:Frontlines, wat ik toen redelijk moeilijk vond (nu is het easycake ) en heb dan Kingdom of Hearts gekocht (Disney-Final Fantasy mix), ik denk dat dit het spel is dat mij tot nu toe het meest bijgebleven is. Het verhaal sleurt je echt mee (het kon ook aan mijn leeftijd toen liggen) en ik had telkens moeite om het spel te moeten uitzetten. Ik heb +/- 30 PS2 games maar voor mij is Kingdom of Hearts de béste !

Nu met de PS3 speel ik vooral online (Fifa,Bf BC2,...) en mis ik een goed verhaal in een game wel. Heb Oblivion op de PC maar nooit echt kunnen uitspelen dus denk dat ik mij deze eens ga aanschaffen voor de PS3 en nog eens goed genieten !

Ik ben begonnen met een gameboy, daarna heb ik alle playstations gekocht. 'k ben niet echt een hardcore gamer, en 'k heb nooit veel online gespeeld (af en toe een shooter, maar ik vond het nooit echt boeiend).

De enige game waar ik wat nostalgisch naar terugkijk is GTA Vice City. 'k heb me daarmee gigantisch geamuseerd: die sfeer, die muziek, ... . 'k denk dat het ook de eerste game is die ik volledig heb uitgespeeld . Ik denk dat ik het totaal aantal games dat ik heb uitgespeeld kan tellen op mijn vingers en tenen.

gameboy -pc -psx - ps2 - psp - ps3

imo gaven de games vroeger meer het gevoel van passie van de makers
nu ist allemaal rap rap en zo schoon mogelijk om toch maar zoveel mogelijk te verkopen

ik weet dat verkoop iets is waar elk bedrijf naar streeft maar vroeger leek het ni te primeren over gameplay, verhaal, speelduur etc.

Nostalgie ten top hier.

*Als kind heb je meer fantasie
*In die tijd was het iets minder big business zoals nu, wat het product ten goede kwam.
*Ik ben al bijna 2 decennia bezig met games, die bagage dat je meezeult zorgt er ook voor dat je zeer kritisch bent voor nieuwe games en niet makkelijk onder de indruk geraakt.

Hetgeen ik hier dus veel zie terugkomen is de leeftijdsgebonden factor.

Het is inderdaad zo dat kleine kinderen enorm veel genoegen halen uit repetitie (hoeveel keer heb ik jungle book niet gezien jongens toch...) en het is ook logisch dat die eerste echte game-ervaringen veel sterker waren dan diegene die je nu ervaart.

Wat vooral een groot verschil gemaakt heeft: de overgang van 2D(genesis,SNES,etc) naar 2,5D en beginnende 3D (64, psx, saturn) en uiteindelijk naar "next-gen" (ps2,xbox,ps3,x360).

Zij die die eerste overgang meegemaakt hebben zoals ik kunnen beamen dat het een haast miraculeuze ervaring was om 3D games te spelen...

Wat ook een grote rol speelt volgens mij is de aard van de gaming world.
Alles was een stuk magischer, waarom? Omdat gamen veel minder in het daglicht kwam in tegenstelling tot nu waar jan en alleman "gamet".

Wilde je cheats dan moest je boekjes kopen, internet was nog niet wijdverspreid, het was een niche-markt.

Games waren ook geen bigbudget projecten, waardoor ontwikkelaars meer vrijheid hadden, ze moesten zich niet zozeer bezig houden met, zal deze game zoveel mogelijk groepen consumenten aanspreken, doch wel, is deze game leuk en origineel?
Vandaag de dag is alles zo hyped en casual, een vtm-age van gaming zou ik het durven noemen.

Soms zijn er nog pareltjes die hun voeten vegen aan al die zaken zoals bvb Fallout 3 (ondertussen al +200 uur gespeeld met alle DLC bij) of Batman: AA.

Ik denk dat de leeftijd er ook zeker iets met te maken heeft. Nochtans heb ik wel slechte herinneringen aan het NES-tijdperk, lag misschien bij de verkeerde aankopen. Bv.TMNT, frustrerend spelleke met momenten (game-boy ook gehad maar dat zei me dus totaal niets)

Dan een psx gekocht, ja wow toen is pas de gamewereld voor mij opengegaan. Veel meer coolheidsfactor en ook "volwassener" games als je vergelijkt met Nintendo. MGS1, Tekken 3, GT2. Jongens toch dat was in die tijd gewoon ongezien

Nu na al die jaren zit ik nog steeds vol ongeduld te wachten op de opvolgers: GT5, MGS4 . Nochtans zullen/hebben ze nooit dezelfde indruk nalaten van die eerste spelervaring.

*Uncharted 2 vind ik wel de verrassing van de afgelopen jaren: heeft me in feite weer zin gegeven in gamen

dr.salt zei:

Wilde je cheats dan moest je boekjes kopen, internet was nog niet wijdverspreid, het was een niche-markt.

Klik om te vergroten...

of je kon naar zo een 070 nummer bellen ... de nintendo of playstation hotline, die alle vragen konden beantwoorden

zalige dienst, maar wel duur

mischien ook nog een verschil, maar vroeger zat ik altijd met al mijn klasgenootjes samen te gamen
vooral met tekken en consoorten dreef je jezelf tot t uiterste om alle moves en dergelijke te kennen.
nu moet ik zeggen dat het eerder uitzondering is om samen met vrienden te spelen, tenzij singstar en rockband
misschien moet ik dus zeggen t is uitzonder om op zo een hardcore manier zo samen te spelen aangezien iedereen minder tijd heeft

37 jaar. Weinig last van dit fenomeen.

Akkoord, er zijn bepaalde periodes geweest waar games me minder konden boeien. Dat lag dan meestal aan te weinig verschil ten opzichte van de vorige generatie, en dan heb je inderdaad al gauw het 'done that' gevoel. bvb. De 16-bit generatie vond ik maar 'mèh'. Schonere sprites, maar dat was het in mijn ogen. Bijna gestopt met gaming toen. De overgang naar 32-bit bracht echter wel een serieuse vooruitgang in gameplay teweeg, met als gevolg dat ik toen terug m'n passie voor gaming heb gevonden.

Nu zitten we ook weer in zo'n generatie van schoner maar niet beter. Maar dat wil niet zeggen dat er geen games de revue gepasseerd zijn die me even hard konden boeien als ik m'n kinderjaren. MGS4 & Deadspace (PC versie), bvb.

Online heeft mij een nieuwe ervaring gegeven vorige generatie. Maar nu interesseert het me niets meer, want dat is toch steeds hetzelfde: altijd dezelfde maps die je doorloopt, steeds dezelfde gamemodes.

Nee, dan vind ik meer afwisseling in single player games, ook al duren ze dan minder lang. Veel heeft ook te maken met hoe je speelt. Als een game me écht boeit dan doe ik er twee keer zo lang over dan normaal. Heb onlangs een poging gedaan om Half-Life 1 te spelen op PC. Dat is nog van in den tijd dat games voor velen een bevredigende lengte hebben. Ik vind dat er enorm veel filler stukken in zitten. Ook stomme en soms frustrerende secties die, moest je dit in een moderne game steken, zeker zouden leiden tot negatieve kritieken en middelmatige reviews.

Neen, ik vind het nog zo slecht niet tegenwoordig. Maar het is wel effe zoeken geblazen tot ik die ene game tegenkomt die me aanstaat. Die ene die 'klikt'. Meer dan de helft van de zogezegde toppers tegenwoordig zijn in mijn ogen gewoon middelmatig. Dikwijls omdat ik - door de jarenlange speelervaring - afknap op bepaalde punten/fouten waar ik me dan niet meer mee bezig wil houden. "Done that already", remember?

lowscore zei:

Online heeft mij een nieuwe ervaring gegeven vorige generatie. Maar nu interesseert het me niets meer, want dat is toch steeds hetzelfde: altijd dezelfde maps die je doorloopt, steeds dezelfde gamemodes.

Nee, dan vind ik meer afwisseling in single player games, ook al duren ze dan minder lang. Veel heeft ook te maken met hoe je speelt. Als een game me écht boeit dan doe ik er twee keer zo lang over dan normaal. Heb onlangs een poging gedaan om Half-Life 1 te spelen op PC. Dat is nog van in den tijd dat games voor velen een bevredigende lengte hebben. Ik vind dat er enorm veel filler stukken in zitten. Ook stomme en soms frustrerende secties die, moest je dit in een moderne game steken, zeker zouden lijden tot negatieve kritieken en middelmatige reviews.

Klik om te vergroten...

Dit vind ik heel interessant:

1) Online is inderdaad steeds hetzelfde, DM-TDM-CTF-etc...
Elke game ondersteund er wel iets van tegenwoordig, met elks hun eigen unlock systeem en te behalen upgrades, maar ik heb er gewoon geen zin meer in... Je speelt uiteindelijk steeds weer dezelfde game maar in een andere skin.

2) Filler is inderdaad hoe je het zou kunnen noemen.
Kijk meer naar de tijdsgeest voor zoiets, vandaag moet alles snel snel snel zijn of we verliezen onze aandacht.
Dat was destijds ook al zo maar in mindere mate.

En dat is niet enkel op gamesvlak maar ook op film en televisievlak. Hoewel we daar van een ware renaissance kunnen spreken op het vlak van uitgediepte karakters in series (zoals bvb het heerlijke Deadwood - Mad Men - The Wire).

Vaak heb ik dat ik een game speel voor 8u en dat ik bijna aan het hopen ben dat het gedaan is omdat het constant hetzelfde is dat gebeurt, neem nu bvb God Of War, in mijn ogen verschrikkelijk saaie games, over 3 games hebben ze NIETS verandert aan de gameplay, gewoon de graphics zijn iets netter geworden, een spijtige zaak.

Ik ben begonnen met Sega Master system en Sega Mega Drive 16-Bit.
Alle spellen uit de arcade hallen thuis dus. Ik word dit jaar 25.

Ik heb jarenlang ettelijke uren versleten met uiteindelijk de meest simpele games.
Ik heb tot een paar jaar geleden nog steeds geld uitgegeven aan Sega spellen maar de magie is er toch van af... Ook staat er steeds een emulator op mijn pc waar ik alle sega spellen op heb maar ook hier kunnen de spellen me niet langer dan een half uur boeien.

Vroeger waren we niet gewend aan grafische spellen en was het alleen de gameplay die belangrijk was. Nu primeert gameplay nog steeds, maar mensen knappen toch zwaar af op matige graphics. Vroeger moest 1 factor goed zijn, nu minstens 2.

Ik denk dat we nog steeds aan vroeger terugdenken omdat alles toen nog nieuw en 'magisch' was. Zeker niet omdat de spellen vroeger beter waren.

Het is deels persoonlijk, maar ik kan tegenwoordig gerust een nieuw spel kopen en het nog een maand ongeopend laten liggen. Ik heb alles gewoon al 100x gezien en heb een 'been there, done that' gevoel bij 95% van alle games. Ik kan nog steeds 50 uur pret beleven aan een spel (Fallout3 bvb) maar memorabel is het nooit meer. Die tijd is gedaan.


Gaming is mijn chocolade, maar ik heb er gewoon teveel van gegeten.

Is ook lang geleden dat ik zo heb meegeleefd met de personages als bij Heavy Rain.

Echt een must-play Heavy Rain, ik verzeker het u

Mijn eerste game ervaring was de atari. Pacman en space invaders all the way ! Ook andere spelletjes ma die 2 zijn wel enorm blijven hangen. Nadien, gameboy en NES. Echt hemelse tijden beleefd toen. Dan eigenlijk altijd een Nintendo fan gebleven, puur omdat ze van alle genres wel games hadden. Concurrent sega haddek ook, ma buiten de coole reclame met die kerels met zen pieken en qua games sonic, roadrage vonnek Nintendo stukken beter.

Hierna de SNES, N64 , gamecube en nu de WII. De gameboys ook allemaal gehad van de eerste tot de DS. Ook alle playstations van de eerste PS tot de PS3 nu. Nooit Xbox gehad en terecht vinnek ook, zelfs nu nog ( buiten dak geen LFD kan spelen ma swat games in overvloed). PC games hebbek ook intensief gespeeld, maar door het altijd maar upgraden en overschakelen naar nieuwere pc's , bennek meer en meer voor consoles-only geworden.

Conclusie is dat ik altijd had gedacht dat ik Nintendo-to-the-bone zou blijven, ben ik dus echt een PS fan geworden. Dit is zo omdat Nintendo zich nu richt op een totaal andere groep als vroeger. Playstation heeft die taak zowat overgenomen, maar Nintendo gaat wel met het meeste geld lopen, want ze spelen het het slimste = gaan voor de grootste doelgroep.

Het WAAAUUUW effect gaat nooit weg, met elke generatie console krijg ik hetzelfde gevoel opnieuw, te zalig. Wat Supermario bros 3 indertijd gaf, hebbek ook alsek de eerste keer COD4 speelde... EPIC... keep on gaming gewoon. Ik kijk echt uit naar het echte 3D gamen, wat binne een dikke 10 jaar wel zal bestaan. (Niet zoals die 3D waar ze momenteel mee afkomen).

x4xk3 zei:

Nu primeert gameplay nog steeds, maar mensen knappen toch zwaar af op matige graphics. Vroeger moest 1 factor goed zijn, nu minstens 2.

Klik om te vergroten...

Denk ook een groot verschil met vroeger is dat matige graphics de gameplay nu kunnen verhinderen. In de sprite games heb je geen plotse invisible walls, of slechte collision detection, of framedrops door de actie op uw scherm waardoor het spel bijna onspeelbaar wordt,...

Groot verschil voor mij is ook het aanbod. Als ik vroeger een game kocht moest ik mij daar minstens een maand mee kunnen bezighouden tegen dat ik een nieuw kon kopen + vroeger kwamen de helft minder toppers uit itt nu. Ik heb lang genoten van de eerste Final Fantasies bvb, terwijl ik nu bij FF13 iets heb van "alé, tis schoon geweest, maak er een einde aan zodat ik mn andere games kan spelen".

En ja, ook het "been there, done that" gevoel he. Gaming, de hobby waar ervaring bijna een minpunt is

ytsejam zei:

In de sprite games heb je geen plotse invisible walls, of slechte collision detection, of framedrops door de actie op uw scherm waardoor het spel bijna onspeelbaar wordt,...

Klik om te vergroten...

Come again?

Invisible walls tot daar aan toe. Maar slechte collision detection was er zeker wel, want dat werkte ook via hit boxen. En nee, vroeger waren het meestal geen framedrops, toen was het slowdown.

ytsejam zei:

Gaming, de hobby waar ervaring bijna een minpunt is

Klik om te vergroten...

Een enorm mooie quote!

Maar wat ik wel merk is dat, ookal is het magische een beetje verdwenen, de hype en het genieten van een game verdwijnt er niet per sé om.

Als ik een nieuwe game speel die me aanstaat kan ik soms een hele dag ongeduldig zitten wachten tot ik eindelijk naar huis kan om verder te gaan gamen, en op dat moment dat je aan het genieten bent van een spel (zij het een geniale missie in Fallout 3, een spannende multiplayer match in COD, een beklemmende conversatie in Heavy Rain, een retestrakke riff in Guitar Hero, enz...) voel je alle spanning en plezier die toch nog steeds wel eigen zijn aan het gamen...