Ooit was ik op bezoek bij een goede vriend genaamd Mcar. Het Kind des Duivels speelde net een demo van een online spelletje genaamd Diablo II. IK mocht van deze vriendelijke jongen eens een Barbarian starten om zelf de demo uit te spelen. Wist ik veel wat er hierna ging gebeuren...
Op een zomerse winterdag toen het sneeuwde en goot en bliksemde en hagelde ging ik met mijn teerbeminde vader gaan winkelen naar een niet nader genoemde winkelketen (Colruyt).
Ik was +- 12 jaar, een kleine ukkepuk en wist nog van de wereld niet. Toegekomen in de Colruyt kwam ik voorbij het gamesrek dat zowaar de volle +- 12 games telde. Daar zag ik het... PacMan, in zijn volle glorie. Daarnaast stond een oud dooske genaamd Diablo II: Lord of Destruction. Aangetrokken door de duistere gloed die hieruit verwoven kwam nam ik het gloeiend hete doosje in mijn handen en dan gebeurde het... Ik las de achterzijde & bekeek de imba foto's van de prachtige graphix van DII: LoD. Ik vroeg me af of je deze expansion zou kunnen spelen zonder de originele versie die daar niet aanwezig was. (Ik was 12 & noob, nu 19 & noob) Ik twijfelde en zette het doosje dan maar terug op het rek om dan naar mijn hand te kijken waar een gloeiende afdruk van een rechthoek in stond.
Toen riep mij vader mij tot bij zich! Ik huppelde samen met hem door de rest van de winkel om daarna terug naar huis te keren. In de auto op de terugweg dacht ik opnieuw aan het duivelse doosje dat ik in men handen had. De drang naar meer kwam in me op en ik besloot het risico te nemen om toch de expansion te kopen ook al nam ik had risico om niet te kunnen spelen door het gebrek van het origineel. Eenmaal thuis begon ik te zagen aan mijn pa om mij terug te brengen want ik wou een spelleke dat ik gezien had. Na uren zagen & zeveren gaf mijn moeder mij een klop tegen mijn oren en ik zweeg. Maar niet voor lang...
De week daarna wou ik opnieuw mee naar niet nader genoemde winkelketen (Colruyt \o/) om ditmaal het spel te kopen en te genieten van het heidense effect. Maar het doosje was weg... Donders & bliksems & granaten erbovenop! Een rijk onkind was me voorgeweest. Maar toen zag ik het... En dat beeld zie ik nu nog voor mij.Het was +- een halve meter lang, 20 cm hoog en het had een naam.
Diablo II: Battlechest. Voor het eerst in men leven was ik echt gelukkig. (Op het moment dat ik Mcar leerde kennen in de kleuterklas na ofc) Ik had Diablo II, Diablo II: LoD, Diablo II Official Guide allemaal samengebundeld in een onwijsgave doos. Ik rende naar de kassa, ik moest en wou naar huis. De duivel had zich in mij genesteld.
Ik installeerde Diablo II op mijn op dat moment up-to-date-hippe-coole-pc met een harde schijf van 1 GB (!) groot. Diablo II was een feit. Ik probeerde Diablo II: LoD te installeren maar helaas! Schijf was niet groot genoeg. Ik wiste alles op mijn harde schijf, maar het mocht niet baten. Het duiveltje in mij vond mij niet sterk genoeg voor de zinderende bevende expansion. De Diablo II Official Guide bleef vanop die dag de komende 6-7 jaar altijd in mijn boekentas zitten. Dag & nacht las ik deze outdatede Bijbel. De Lexicon van de Meester zelf. Mijn 'goede' vriend Mcar had Diablo II al lang gespeeld. Niets meer dan de demo helaas. Maar hij wist alle goeie dingen al maanden op voorhand te vinden. Hij vroeg mij echter of hij de volledige versie mocht spelen aangezien ik zelf dit niet kon. Goede vriend als ik ben zei ik ja. Maanden heb ik niets meer gehoord van dat ene doosje dat ik het eerst in men handen had. Intussen zat ik zelf zwaar aan het stuff, belande ik op men 13-14 jaar op dit forum en probeerde ik mijn Barbarian (lvl 45!!) door Nightmare te halen in de singleplayer. Maar toen kwam het Internet...
Met luide vloekende geruchten schoot mijn modem zichzelf altijd op gang, al proberende te connecten met de provider. Elke dag mocht ik een uurtje op het internet maar een uur was nooit genoeg om de laatste patch van DII binnen te krijgen. Op een dag echter was ik alleen thuis. Stiekem logde ik on en haalde de patch binnen. Niet veel later kwam mijn eerste unique op sp. Ik was in de hemel... Dacht ik!
Om een lang verhaal 'kort' te houden: Heb Diablo II: LoD jarenlang (6 à 7 jaar) online gespeeld later op een nieuwe & betere pc. Dit samen met Mcar, Poochie, Myth, Santaa, Shalie, Phatjah, en nog vele andere breezersletjes. Al die tijd hier zitten zeveren en zagen. Alles gehad dat iemand kon hebben samen met Mcar. (Remember DraegoMule[7]?
) Erna iedereen zitten uitschijten omdat ze begonnen met WoW te spelen. Daarna zelf WoW beginnen spelen (wederom door Mcar) en dit 2 à 3j gespeeld? Mijn huidige vriendin hierop leren kenne, samen intussen al 3-4 maand gestopt met WoW en intussen als bijna 3 jaar samen! :] Door Diablo II & later WoW ferm beginnen slacken in men studies, doch echter overal vlotjes doorgeraakt. Jaar hoge school gedaan tegen men zin en nu in opleiding voor treinbestuurder. (Jowel, katsjing baby!)
Tegenwoordig happy in afk-land. Speel enkel nog Medal of Honor (Breakthrough of Spearhead) online als ik me verveel. Soms wat Diablo op mijn laptop. Voor de rest zwans ik hier wat en ben weer begonnen met Hattrick & dat is het zowat zeker?
PS: Heb nog brandwonden van het Diablo II: LoD doosje!
PSS: Mcar kent me niet meer!
PPSS: Phatjah & Dekadez zijn gewoon vuile sletjes!
VEEL nachtjes weinig geslapen omdak aanf mf'n was ofzo 
.
