Eerste wedstrijd tegen Palermo die met Roma nog volop in strijd zijn voor de 4e plek (laatste CL ticket) ook onze laatste thuiswedstrijd van het seizoen. Na 20 minuten sta ik al 0-2 achter door een weergaloze Palochi. Gelukkig kan ik het nog rechttrekken en lijkt de match af te stevenen op een 3-2 zege tot mijn linksback even naar kant moet en ik op links dus niemand staan heb daarop besluit mijn keeper om even linksback te spelen natuurlijk verliest hij de bal en sleept Palermo er zo een 3-3 gelijkspel uit. Begint al goed. Sta nu dus 5 punten achter ik moet nog 3 keer spelen en Genoa 2 keer.
Dan de finale van de beker tegen Genoa na een evenwichte wedstrijd verlies ik toch met 0-1 en is mijn eerste kans op success weg.
Omdat de Italiaanse voetbalbonzen toch niet van de kwaadste zijn en me willen helpen om de Europa League te winnen wordt de wedstrijd tegen Napoli een dag vervroegd naar 8 mei. :ironic: Beter dan niks natuurlijk maar toch ik ben de hoop op het kampioenschap verloren en met de Europa League finale in het vooruitzicht beslis ik om een B-elftal op te stellen. Vlak voor de rust moet Napoli met 10 verder en vlak na rust scoort Monrose een wereldgoal waardoor ik met 0-1 win. De volgende dag volgt nog meer goed nieuws want Lazio snoept Genoa 2 punten af. Daardoor heb ik weer alles in eigen handen gewoon mijn 2 resterende wedstrijden winnen en ik ben alsnog kampioen.
Dan volgt de finale in de Europa League tegen AS Monaco wat normaal mijn makkelijkste weg moet zijn richting success en dat is het ook we gaan rusten met een comfortabele 3-1 voorsprong en eindigen met 4-1 de extra rust heeft mijn sterren blijkbaar deugd gedaan want voor het eerst sinds weken swingen ze nog eens. Na het behalen van mijn eerste echte trofee (Supercoppa, League Two en zo kan je amper een echte trofee noemen) krijg ik met een reputatie van Wereldklasse :applause:
Dan de inhaalwedstrijd tegen Chievo normaal een makkie want ze staan pas 18e maar op de 2e speeldag verloor ik er thuis wel tegen met 0-1 oppassen dus en zeker met maar 48 uur rust na de Europa League finale. Maar zoals ik al merkte tegen Monaco heeft mijn team net op tijd de goede vorm weer te pakken en we keren thuiswaarts met een 0-5 zege.
Niet eens 48 uur later volgt de slotspeeldag tegen Roma die nog altijd met Palermo in een strijd verwikkeld zijn voor de 4e plek. Mijn team is erg vermoeid en ik moet een 3-tal basisspeler noodgedwongen (door oververmoeidheid) langs de kant laten. Ik kom 0-2 voor maar Roma komt toch nog op gelijke hoogte. Ik vrees even voor een verloren zaak maar de swung zit terug goed in het team en we winnen alsnog met 2-4. Waardoor de titel ook binnen is.
Tuurlijk is iedereen blij en nu ben ik zelfs opgenomen in de lijst van favoriete persooneel bij de club

eerste keer dat ik dat tegen kom.
Ik nam een redelijke slechte start begin het seizoen en moest al gauw serieus achtervolgen (9 punten achter op Genoa en Palermo op een bepaald moment) maar na een 15 tal speeldagen kwam ik toch in het spoor van Genoa en ben daar tot de laatste speeldag gebleven toen ik er eindelijk overwipte razend spannende competitie dus maar dat maakt het natuurlijk enkel maar leuker als je uiteindelijk wint.
Mijn success heb ik vooral gehaald dankzij mijn aanval die echt fantastish waren. 111 doelpunten in de serie A (een record) en 49 in de Europa League (ook een record). Ik heb momenteel een echte gouden kwartet die scoren voor de fun.
Pjanic als centrale middenvelder 15 doelpunten en 35 assists
Tolga Zan als aanvallende middenvelder 39 doelpunten en 12 assists
Gennaro als spits 23 doelpunten en 28 assists
Pacheco als spits 40 doelpunten en 15 assists