Zwijg, wat kan ik eraan doen dat het leven zo kut is dat ik liever niks doe of denk aan elke mogelijkheid om te sterven. Daarom dat ik met de auto naar school rij, die verkeerscijfers van België zijn nog altijd zeer apetijtelijk voor een op dood beluste persoon. Edoch probeer ik dan weer de risico's te verminderen door een gordel te dragen. Maar dat wordt gecompenseerd door mijn lak aan snelheidsregels en de slechte gewoonte vlak voor een flitser op men rem te gaan staan. Ook de decibels die mijn standaard boxen uitbraakt, of kraakt kunnen niet goed zijn voor de veiligheid. Vooral dan misschien omdat mijn collega bestuurders er horendol van worden. Maar toch, misschien moet ik mijn aggressie eens links laten liggen. Weet u, van een klap ga je meestal niet dood, het doet enkel verschrikkelijk pijn...als het goed is uitgevoert tenminste. Zoals niet het geval is bij mijn overhoringen, laat staan mijn eindwerk. Vooral dat laatste is een knelpunt, ik zou er eens aan moeten beginnen. Maar eerst ga ik wat trainen, en daarna de douche in zodat ik klaar sta om in den Highstreet een feestje te bouwen. Ik heb dat feestje nodig, want ik ben kapot. Er gaat veel kapot, zoals mijn leven...maar dat is dan weer een heel ander verhaal.