Goeieavond Afghanistan,
Je hebt een grote verantwoordelijkheid weet je dat. Van alle landen in de wereld sta jij ver bovenaan op de lijst. Je bent misschien niet het mooiste land op aarde, misschien niet het land met de aardigste mensen op aarde, maar in ieder geval sta jij bovenaan de alfabetische lijst van landen. Iets waar je trots op mag zijn. Dat zou ik in ieder geval zijn, maar mijn naam is geen Afghanistan en sta dus niet boven aan de alfabetische lijst.
Maar wie ben ik dan wel? Ik hoor het je denken, Afghanistan. Wie ben ik? Een makkelijke vraag waar ik gerust urenlang over door kan zeuren, misschien wel dagen. Het is toch ook wel lastig. Wie zijn we precies? Waar belanden we? En waar liggen we nu in ons leven? Als we uitgaan van jou hoofdstad is die laatste vraag voor jou niet zo moeilijk te beantwoorden. Ik heb het even opgezocht. Jij, Afghanistan, ligt precies op 34° 32' 0" N, 69° 10' 0" E. Een rijtje getallen en twee letters waar je trots op mag zijn, dat meen ik serieus.
Ga maar eens na, in heel de wereld bestaat er geen enkele plek met die cijfers en letters, je bent uniek. Iets wat het Christenvolk ons om de zoveel tijd even aan herinnert tijdens eindeloze preken van gespeeld geluk.
Helaas, zo uniek ben ik niet. Mijn naam moet ik delen met vele andere op deze wereld. Sterker nog, 3 huizen verderop heet iemand precies zoals ik. En als je het dan zo graag wil weten, Afghanistan, mijn naam is Mark. Mark van der Meulen om precies te zijn. Op 27 mei 1990 geboren in een klein flatje in Rijswijk. Vijf stappen verder lag de ‘mooie stad achter de duinen’, oftewel Den Haag. Ook al herinner ik me niks van die dag, ik weet dat het warm was en dat ik zo rond de namiddag te leven kwam.
Op mijn tweede verhuisde ik naar het Idyllische plaatsje Gouda. Een saaie plek, waar het hoogtepunt van het jaar bestaat uit kaarsjes aansteken. Iets waar ik nog nooit plezier heb kunnen halen. Veel liever ga ik gewoon wat drinken met wat vrienden, of naar een leuk concert.
Je vraagt je misschien nu wel af, Afghanistan, waarom ik je dit eigenlijk allemaal vertel? Een gecompliceerde vraag met een duidelijk antwoord. Ik heb gewoon een opening nodig. Een opening voor een serie nutteloos denken. Ik wil mijn gedachten weer even kwijt en doe dat in deze vorm. Oordeel zelf of je het interessant genoeg vindt om te volgen, veel kan het mij niet schelen. Eigen geluk eerst. Ik hoop u ooit weer te zien, Afghanistan, maar ik moet nu verder. Schrijf je me terug?
Goeienacht Afghanistan,
Slaap lekker.
.
