Requiem zou ik in mijn flop 10 zetten.
Koonut zei:
Ik vind hem helemaal niet zwartgallig, eerder realistisch. Het is nu eenmaal het verhaal van isolement en drugsverslaafden. Of had je graag ook de succesvolle storyline van Robert Downey Jr. ertussen gezien? :') Ik snap wel dat de editing stijl en vrijwel constant aanwezige muziek voor veel mensen gewoon niet te verdragen is, ik hou er van.
Realistisch? lol. Dat is het laatste dat deze film is.
Had dit eens geschreven als een reactie op iemand die kritiek had op mijn lage rating, en dan maar doodleuk zei dat ik geen respect had voor mensen die ooit een drugverslaving hadden.
Dus al met al een gebrek aan empathie (inlevingsvermogen)
Deze film belicht de details van het onvermogen van personen die liefhebben maar toch datgene wat hen (al dien niet voor een moment) een geluksgevoel geeft te beminnen en dus extreem narcistisch zijn. Jammer dat je zo een film nuanceert met argumenten als: waarom zou ik erom geven? Daarmee suggereer je: het is ieders eigen schuld. Er zijn dus blijkbaar zeer veel dingen die je in dit leven ofwel de harde realiteit niet begrijpt, of sterker nog: niet kunt begrijpen... Dat is juist een gegeven wat de film de betreffende lading geeft.
___
Ik geef niet rap lage cijfers, en ik heb de film zelfs twee kansen gekregen. Twee keer niet kunnen overtuigen, integendeel. Je hoeft geen conclusies te maken op basis van één review. Misschien lukt het me inderdaad niet om me in te leven in deze film, maar dat ligt dan eerder door de keuzes die de regisseur maakt en de stijl die deze film hanteert.
Het helpt niet dat de regisseur ervoor kiest om meerdere verhalen te belichten in één film die uiteindelijk enkel en alleen verbonden zijn door het feit dat twee hoofdpersonages bloedverwanten zijn. Ik heb liever dat de focus op één verhaal gehouden wordt, en de regisseur daar ook zijn tijd voor neemt, onder het motto: less is more.
Wat ook niet helpt is dat bij mijn weten (al weer een tijd geleden dat ik de film zag) de hoofdpersonages verkeerde keuzes nemen, en met momenten toch echt niet al te snugger overkomen. Ik vind vooral de grootmoeder erg plat, en de paranoia-achtige sfeer waarmee dit verhaallijntje gefilmd wordt, helpt ook niet echt. Ik ben geen fan van zo een stijl omdat het gewoon te absurd is, en niet leuk is om naar te kijken, zoals we bvb. in de
zien, maar zo zit dat hele verhaallijntje er vol van. Voor mij werkt het dus niet. Bovendien komt ze gewoon niet erg sympathiek over. Verder vind ik het een beetje vreemd dat er een verhaal rond de maatschappelijke druk om slank te willen zijn in de film zit, en er uiteindelijk geen woord valt over eetstoornissen, wat ik toch sneller link met willen afvallen. Alleen dat maakt het eigenlijk op zich al wat surreëel.
Het andere verhaaltje is iets beter, maar daar herinner ik me iets minder van terug. Maar ik vind het uiteindelijk allemaal iets te makkelijk en ook cliché (qua moraal dan). We weten allemaal wel hoe we over "drugs" moeten denken, volgens de maatschappij. En dat het veel kapot zou maken. En daarom moet iedereen deze film maar goed vinden, terwijl ik gewoon de uitvoering niet goed vind, en de moraliteit te dik opleggend en generaliserend. Het onderscheid tussen hard-drugs en soft-drugs wordt ook niet gemaakt. Scènes zoals de pillen die geprepareerd worden voor consumptie die op een erg frequente basis steeds maar opnieuw getoond worden, vind ik gewoon allemaal het moraal versterken die al rond deze film hangt.
Ik vind dat er al betere films gemaakt zijn die over drugs gaan, vaak dan in een indie-sfeer, en in een rauwer milieu gefilmd, maar waar ik me effectief beter kan inleven, omdat de cinéma ook iets reëler is, en meer tijd in de film ook wordt vrijgemaakt voor karakteruitdieping en hun verhaal, in plaats van op het moraal van het verhaal, met name cinéma die echter is en ook echter overkomt. Pure cinema ipv gemaakte cinema. Een voorbeeld van zo een pure cinéma is bijvoorbeeld
Heaven Knows What (2014)
Ik apprecieer het verder niet dat je me veroordeelt omdat ik een film die jij blijkbaar wel goed vindt, bekritiseer op deze punten, en dat je dan het recht blijkt te hebben om te oordelen dat ik niet over voldoende inlevingsvermogen beschik. Het is ook absoluut niet het geval dat ik denk dat druggebruikers dit allemaal zelf teweegbrengen. Vaak leiden omgevingsfactoren toe tot druggebruik en die heb je niet altijd in de hand, helaas. Ik zou de personen in de film ook niet narcistisch noemen. Ik begrijp niet volledig wat je insinueert, maar ik denk ook niet dat ik het eens ben met je filosofie, omdat ik de drugsproblematiek juist wel een tastbaar onderwerp vind.
Ik heb bij veel films te streng geoordeeld, en in tussentijd de ratings al aangepast, maar bij deze film blijft de rating gewoon staan, omwille van bovenstaande redenen, en omdat ik hem echt in alle eerlijkheid gewoonweg niet goed vind, zelfs gewoon slecht. Ik begrijp ook niet waar de film zijn status vandaan haalt, maar de vreemde manier van filmen slaat bij veel mensen juist wel aan hier, terwijl het goedkope moraal van het verhaal blijkbaar wel ervoor zorgt dat mensen strooien met goede beoordelingen, net zoals de meeste films over de holocaust dat ook direct doen omdat de holocaust zo erg is, en niet altijd omdat de film erg goed is (waarmee ik opnieuw niet wil zeggen dat ik de holocaust niet erg vind, maar wel dat veel films omtrent dat onderwerp overschat zijn).
Ik heb wel het idee dat deze film wat van zijn status zal verliezen de komende jaren en decennia, en vooral qua thematiek snel gedateerd zal raken in de komende decennia omdat onze opvattingen over drugs in snel tempo zullen evolueren, en het tevens best mogelijk is dat de drugsproblematiek op een andere manier actueel zal zijn binnen 50 jaar. (bewust op een andere manier gezegd, omdat het gewoon zal evolueren en veranderen, maar op welke manier het zal veranderen is nu moeilijk te zeggen*).
*Wellicht dat het softdrugs-beleid toleranter en liberaler zal worden. En dat de problematiek rond harddrugs zal afnemen, omdat ik aanneem dat de voorraad zal verkleinen of verdwijnen van zware en gevaarlijke drugs. Wel denk ik dat de maatschappij, en zeker in de psychiatrie maar ook bij huisartspraktijken nog meer zullen overschakelen op een maatschappij gestuurd rond medicatie, die al dan niet schadelijk kan zijn. Tevens denk ik ook dat we onze rushes zullen uitoefenen op andere zaken en op een andere manier, maar op een manier die we nu moeilijk kunnen inbeelden (maar bvb. het opwekken van een artificiële adrenaline-rush met minieme aanleiding (emotie / fysieke inspanning), door high-tech apparatuur, net zoals kunstmatige dopamine-rushes / endorfines-rushes ook opgewekt kunnen worden, en dit uiteindelijk ook erg schadelijk zal blijken voor vooral de mentale gezondheid).
____
Uiteindelijk was dit de start van een zinloze en vermoeiende discussie op MM omdat je een super populaire film bekritiseert en daarmee iemand op zijn teentjes trapt, puur en alleen omdat sommige mensen niet begrijpen dat als je een film aanvalt, dat niet meteen wilt zeggen dat je de moraal v/d film aanvalt. Of beter gezegd: hun interpretatie van de moraal v/d film, wat nog iets anders is.
.
.