Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (23)

Children Of Men 7/10 (stond al lang op mijn verlanglijst,beetje tegengevallen,had hoge verwachtingen heeft ze niet helemaal ingelost,is wel goede film)

Mandy: 8/10

The Ballad of Buster Scruggs

https://www.imdb.com/title/tt6412452/?ref_=rt_li_tt

Moeilijk om deze te beoordelen. Zes kortverhalen, het eene al beter dan het andere. De typische Coen humor is wel aanwezig, maar wordt afgewisseld door minder interessante stukken. 6/10.

Outlaw King

https://www.imdb.com/title/tt6679794/?ref_=nv_sr_1

Nog eentje van de Netflix-stal. De karakters zijn cliché en hebben nogal weinig diepgang waardoor het verhaal weinig naar voor komt. Een paar ok actiescenes, maar laat deze gerust links liggen en kijk in de plaats ervan nog eens naar Braveheart. 5/10.

Marauders 6/10

Degelijke actiefilm,had een 7 kunnen krijgen als de ontknoping beter was.

THE KINGDOM

heerlijke actuele thriller over de brandstof problematiek en de monopolie van de saudi's en de inmenging van de amerikanen.

Peter berg, wat een heerlijke regisseur overigens.

goeie actie en casting, beklijvend verhaal

In the Line of Fire: 7/10

Non-Stop: 9/10

Heerlijke spanning

Léon: 9/10

Zeer mooie film. Vanavond weer binnenbrengen in de bib, en dan eens de juiste versie van Apocalypse Now gaan kijken, en niet zoals de laatste keer waar ik pas na 20 minuten door had dat ik een Spaanse gedubte versie gaan kijken was (omdat ik dacht dat er gewoon veel Spaans gewoon in voorkwam lol). En dan heb ik ook tenminste geen geklooi met ondertitels.

Ook nog van plan Reservoir Dogs, Snatch, Das leben der anderen en Into The Wild aan het kijken voor de deadline van de 9lives top 100. En Léon komt er wel nog in, dus ik zal sowieso een nieuwe moeten insturen binnen een dikke maand.

Koyaanisqatsi (Godfrey Reggio, 1982)

Stond al behoorlijk lang op de watchlist, te meer omdat ik Samsara, die wel eens wordt vergeleken met Koyaanisqatsi meer dan geslaagd vond, en de top 100 van 9lives in gedachten dan toch maar eens aan begonnen:

De muziek van Glass is niet meteen muziek die ik zo maar eens zou opleggen maar past in de film wonderwel, en na de eerste twee beelden wist ik dat ik vertrokken was voor een leuke rit (rotstekeningen die dan ineens overgaan in een enorme knal, oerknal? tempo van vooruitgang sindsdien? einde van de primitieve beschavingen? Of gewoon de kracht die de natuur kan hebben? Vast is alles mogelijk en nog veel meer qua verklaring en ik vind dat zo nu en dan echt wel eens leuk, te meer omdat je redenering nadien echt nog wel kan veranderen als je meer van de beelden ziet). Kortom, unieke, leuke, bezwerende film die de kijker zelf laat redeneren en toch wel een klassieker in zijn soort, misschien deed samsara mij wel nog net iets meer, maar neemt niet weg dat ik geboeid heb gekeken en geluisterd.

Suspiria (2018)
Luca Guadagnino werd als jonge tiener verliefd op Argento’s Suspiria. Wie niet? Deze versie werd dan ook aangekondigd als een hommage aan het gevoel dat de film de jonge Luca gaf. Een ode aan het gevoel van vrijheid dat Argento gebruikte om van Suspiria zo een eigenzinnige en tijdloze klassieker van de Italiaanse genrecinema te maken.

Geen strakke remake dus. Een geheel eigen versie. Een beetje zoals Carpenter The Thing aanpakte lees ik hier en daar en ergens klopt dat wel, ware het niet dat Carpenter een echte horrorauteur is (was) en Guadagnino een filmmaker met een grotere ambitie.

Een aanpak die sommige kijkers de zalen gaat uitjagen en frustreren en anderen, mezelf incluis, gaat betoveren. En al voel je de liefde voor het origineel en het respect voor Argento is deze versie een heel, héél ander soort cinema geworden. Deze Suspiria is evenzeer een liefdesbrief aan Europese art house cinema: ik zat, deels door de aanwezigheid van enkele Europese topactrices uit de periode, evenveel aan Fassbinder, Herzog (vele dansscenes zijn bijna als een soort documentaire gefilmd) en Kubrick (strakke, uitgekiende composities) te denken dan aan Argento, Fulci en co.

Ambitie dus. Zowel qua looks (elk detail in de production design; kostuums, kapsels, interieur, … ademt Berlijn 77 uit) als qua inhoud. Centrale thema is hoe het individu zich onderwerpt aan een totalitair systeem, of manier van denken, en daar elk humanisme en ethiek door verliest. Of dat onderwerpen nu aan een politiek systeem (Bader Meinhof, Nazisme), een artistiek gezelschap (de dansschool van Markos en co) of een strak wetenschappelijke rationele manier om met psychologische problemen om te gaan (de psychotherapeut) is, de gevolgen voor het individu zijn diepgaand.

Heel wat ‘tekst’ dus die zwaar contrasteert met de subtekst die door de vorm van Argento’s origineel werd gestuurd. Dit zal voor vele horrorfans even schrikken zijn, net als de gruwelijke griezelscenes (want die zijn er wel degelijk ook) de liefhebbers van arthouse zal doen slikken.
Guadagnino linkt van alles en nog wat aan zijn centrale thema en werkt met tegenstellingen die overweldigend kunnen zijn bij een eerste kijkbeurt. Het gaat (ook) over: een door mannen gedomineerde samenleving maar tevens over de rol die vrouwen spelen in ons leven in het algemeen en moeders in het bijzonder. Over de kracht van liefde en afgunst, leven en dood, lijden en plezier, transformatie en conservatisme , creatie en vernieling, dictatoriaal en inclusief denken,… Net als de muur Berlijn scheidde zal deze film ook zijn publiek verdelen.

Ik heb enorm van deze ambitieuze film genoten en bejubel elke auteur die het genre een nieuw en eigenzinnig leven inblaast. Dit is een instant 'out of the box' klassieker. En vrees niet Italiaanse horror fans; de droomsequenties zijn van een even feeërieke en surreële schoonheid als de klassiekers in het genre en het geweld, eens het losbarst, van een artisticiteit die perfect in lijn ligt van het origineel. Enkel: je krijgt een pak meer op je bord. Geweldige acteerprestaties (de supporting cast heksen zijn subliem!), mooie melancholische muziek, een fotografie om in te kaderen en een production design om duimen en vingers bij af te likken.

Calcifer in the house!

Kan ook niet wachten om Suspiria te zien, die gaat volgens mij gemakkelijk in mijn top 10 van dit jaar komen. Nu nog hopen op If Beale Street Could Talk, Widows, The Favourite, Roma, Girl, Burning, Shoplifters en Vice.

De Vierde Man

Laatste film van Verhoeven voor hij naar Hollywood trok. Best interessant filmpje, gebaseerd op verhaal van Gerard Reve, die door Jeroen Krabbé ook als hoofdpersoon word gespeeld. Beetje horror, beetje surrealisme, beetje erotica, beetje gore. Niet slecht!

The Immigrant: 8,5/10

Overlord
Wyatt Russell, Bokeem Woodbine, Iain De Caestecker

1944, D-day. Twee Amerikaanse paratroepen worden boven Normandië neergeknald. Ze ontdekken dat de Nazi's experimenten hebben uitgevoerd waaruit bovennatuurlijke krachten zijn ontstaan. Deze worden tegen de geallieerden ingezet.

Klik om te vergroten...

Met een vrij laag budget toch een leuke film met een goed plot kunnen neerzetten. Er waren stukken dat ik niet wist wat er ging volgen, wat wel een voordeel is in het genre. Voordeel ook is dat ze geen tijd hebben verspild met teveel informatie over de experimenten etc, de film was vrij straightforward. - 7/10

Net als je denkt dat de kloof tussen games en films klein wordt door toppers als Red Dead Redemption 2, verwerpt een film als The ballad of Buster Scruggs (netflix) deze stelling weer volledig.
Heel mooi weergegeven, meer sfeer dan verhaal maar ik heb hem met plezier bekeken. Misschien ook omdat ik nog in de RDR-vibe zit.

Jagten: 8/10

Into The Wild 4/10

Teleurgesteld. Jaren geleden met zeer hoge verwachtingen aan begonnen, omdat de wildernis en de natuur me in principe liggen en ik heel graag naar die survivalshows kijk op Discovery Channel, en dacht veel gemeen te hebben met Chris McCandless, wanneer ik me inlas vooraleer aan de film te beginnen. En toen al bleek snel dat dit niets voor mij zou worden. En ik dit niet zou uitkijken. Jaren later - met veel meer filmervaring - dacht ik dat dit me misschien wel zou liggen deze keer. Blijkbaar opnieuw niet echt. Ik heb zelfs de film in stukken moeten kijken omdat hij zo langdradig aanvoelt. Ik snap echt niet met de beste wil van de wereld wat dit op de 33ste plaats moet doen in de top 250.

In principe is er ook niet echt veel "wild" aan in de film. Echt geïsoleerd leeft hij niet. Hij heeft voortdurend wel contact met andere mensen, en leeft wat aan de buitenrand van de samenleving. De manier waarop de film is ingedeeld helpt ook niet echt. Het is nogal vaak van de hak op de tak springend, met dan daarnaast ook nog eens een niet-volledig chronologisch verloop, en nog een geluk dat het wel duidelijk aangegeven werd hier, want je hebt zo van die films waar je zelf je plan moet trekken. Desondanks gebeuren er wat vreemde dingen die ik moeilijk kan plaatsen, dus misschien was de chronologie toch complexer dan ik dacht Het is allemaal erg verwarrend en nog minder interessant. Het poëtische in de film zorgt er ook voor dat het voor mij allemaal te abstract is, waar ik het echt liever rechttoe, rechtaan heb. Mooie natuurbeelden heb ik wel vaker gezien. De muziek met Eddie Vedder is misschien nog wel het beste aan de film, en dat zeg ik als niet-rockliefhebber. En de film kent wel over wat sfeer (zeker in het begin, en vooral met dank aan Eddie). Maar het is allemaal wat te saai, te gemaakt en te pretentieus. Ik was echt blij dat deze film gedaan was. Samengevat is deze film misschien "te episodisch" voor mij. Dat vat het wel wat samen voor me.

___

Volgende klassieker op het programma is wellicht Reservoir Dogs (al is Into The Wild dat niet echt).

Bicycle Thieves 7,5/10

Simpel maar toch indrukwekkend.

Victoria 7,5/10

Kudos voor de cameraman. Heel sterk begin maar naarmate het einde werd het verhaal wat te zwak.

What we do in the shadows 8,5/10

Geniaal gewoon, lang geleden dat ik nog eens zo'n goeie komedie gezien heb. Mockumentaries liggen me wel. Zal ik ergens in mijn top 100 moeten schuiven.

Lakigigar zei:

Volgende klassieker op het programma is wellicht Reservoir Dogs.

Klik om te vergroten...

Ben echt benieuwd wat jij daar gaat van vinden, kan echt alle richtingen uit . Vond Into The Wild zelf ook overroepen.

Into The Wild is competent gemaakt maar kon nooit een goede film worden omdat hij doet alsof die kerel geen pretentieuze idioot is.