PBR Streetgang
Legacy Member
Nog wat rewatches de laatste tijd:
Goodfellas: Marty fever still goin' strong, en misschien wel de beste ervaring met deze film tot nu toe. Ik vind nog steeds zijn status als meesterwerk wat overroepen en de overdaad aan voice-over narratie wat vervelend, maar eindelijk heb ik de film kunnen uitkijken zonder hem beu te worden naar het einde toe. Camera, montage, kostuum en decor zijn allemaal top notch, en het is niet moeilijk om in te beelden hoe revolutionair deze moet geweest zijn binnen het genre.
The Green Mile: Eindelijk deze film herbekeken nadat ik hem vrij snel na zijn release voor het eerst zag. Toen vond ik hem enorm sentimenteel, langdradig, eentonig en bovenal de raamvertelling overbodig. Daar is niets aan veranderd. Ik begrijp uiteraard dat het verhaal zich bijna helemaal in het gevangenis afspeelt, maar wat meer scènes op den buiten had ik leuk gevonden. Het rurale Louisiana is een prachtige omgeving, en uitermate geschikt voor films. More bayous and less bars, please.
All the President's Men: Een van de beste films uit de legendarische New American Cinema. Een absolute masterclass in acteerwerk, maar ook in cinematografie en mise-en-scene. Hoe ze van die droge personeelvloer van de Washington Post zo'n kleurrijke, spectaculaire locatie hebben kunnen maken, is echt een triomf van set design. De contrasten tussen die sterk belichte scènes en de duistere, onderbelichte Deep Throat shots maakt het geheel nog zo veel leuker om naar te kijken, en de film is voor de rest nog doorprikt met geniale momenten, zoals die jaw-dropping crane shot in de Library of Congress, de geweldige insert close-ups van getypte letters...
The Princess Bride: ongeplande rewatch. Geen nieuwe inzichten, maar voor een tweede keer genoten van deze '80s avoturenkomedie. Prinsessen, piraten, zwaardvechten, moerasmonsters en gekke tovenaars... What's not to like?
Goodfellas: Marty fever still goin' strong, en misschien wel de beste ervaring met deze film tot nu toe. Ik vind nog steeds zijn status als meesterwerk wat overroepen en de overdaad aan voice-over narratie wat vervelend, maar eindelijk heb ik de film kunnen uitkijken zonder hem beu te worden naar het einde toe. Camera, montage, kostuum en decor zijn allemaal top notch, en het is niet moeilijk om in te beelden hoe revolutionair deze moet geweest zijn binnen het genre.
The Green Mile: Eindelijk deze film herbekeken nadat ik hem vrij snel na zijn release voor het eerst zag. Toen vond ik hem enorm sentimenteel, langdradig, eentonig en bovenal de raamvertelling overbodig. Daar is niets aan veranderd. Ik begrijp uiteraard dat het verhaal zich bijna helemaal in het gevangenis afspeelt, maar wat meer scènes op den buiten had ik leuk gevonden. Het rurale Louisiana is een prachtige omgeving, en uitermate geschikt voor films. More bayous and less bars, please.
All the President's Men: Een van de beste films uit de legendarische New American Cinema. Een absolute masterclass in acteerwerk, maar ook in cinematografie en mise-en-scene. Hoe ze van die droge personeelvloer van de Washington Post zo'n kleurrijke, spectaculaire locatie hebben kunnen maken, is echt een triomf van set design. De contrasten tussen die sterk belichte scènes en de duistere, onderbelichte Deep Throat shots maakt het geheel nog zo veel leuker om naar te kijken, en de film is voor de rest nog doorprikt met geniale momenten, zoals die jaw-dropping crane shot in de Library of Congress, de geweldige insert close-ups van getypte letters...
The Princess Bride: ongeplande rewatch. Geen nieuwe inzichten, maar voor een tweede keer genoten van deze '80s avoturenkomedie. Prinsessen, piraten, zwaardvechten, moerasmonsters en gekke tovenaars... What's not to like?
Even later is er dan nog een scene waar de pop leeg begint te lopen, en de stewardess moet dan via het noodventiel de pop terug bijblazen. Het ventiel bevond zich in het kruis van de pop, dus het leek langs achter alsof ze de pop aan het blowen was. Die mop heb ik pas enkele jaren later gesnapt toen ik wat ouder was en de film nog eens terugkeek. 
