Dit is jammer om te lezen. Ik neem aan dat de vergelijking met Kurosawa komt doordat het beiden Japanse filmmakers zijn? Weinig andere redenen om ze met elkaar te gaan vergelijken, de een is een totaal ander soort filmmaker.
Ik begrijp zeker een initiele underwhelming mbt Ozu. Zelf duurde het enkele films vooraleer ik zijn genie kon vatten. Ik zou je smeken om als filmliefhebber Ozu nog een kans te gevenHoeft uiteraard niet meteen, maar geef het wat tijd, probeer wat meer stil te staan bij wat Ozu tracht te bereiken met zijn cinema. Wat doet Ozu, maar vooral ook: wat doet Ozu niet? Bekijk zijn werk niet met verwachtingen die je zou kunnen hebben opgebouwd door andere films want, make no mistake, Ozu is misschien de meest unieke filmmaker die ooit geleefd heeft. Zijn werk lijkt op het eerste zicht wellicht simpel. Banale melodramas op onindrukwekkende wijze gefilmd, misschien. Maar dat is echt tip of the iceberg. Hij besteedt niet zoveel tijd aan drama op plotniveau, en omdat hij de conventionele filmgrammatica compleet negeert, is het vaak ook niet zo gemakkelijk om alles wat er zich in het verhaal afspeelt te weten te komen (hij werkt niet met 'acts & arcs', hanteert de 'regel van 3' niet, monteert discontinu, gaat niet over naar close-ups voor narratieve informatie, etc). Wat van enorm belang is bij Ozu, is het emotionele spel in de personages, zonder dat ze die echt expressie geven. Kleine dingen die ze zeggen, een zucht, een veelbetekenende glans naar een ander personage... Vaak spelen objecten ook een rol in Ozu en worden het dragers van emotionele waarde, die voor een emotionele payoff zorgen zonder dat ooit expliciet gezegd wordt wat de emotionele inhoud van de scene is. Dit is ontzettend goede regie, maar is wel enorm subtiel en perfect te begrijpen als je dat niet oppikt bij eerste kijkbeurten. En wat de camerastandpunten betreft... Man oh man. Ik was zelf al een gigantische filmliefhebber en kende toch behoorlijk wat van film toen ik Ozu begon te kijken. Ik vond het toen best wel mooi allemaal, maar was niet zo helemaal onder de indruk van de stijl. Het duurde toch een film of vijf, misschien zelfs meer, voor ik door had hoe ongelooflijk ingenieus zijn cameraspel eigenlijk is. Wat ook duidelijk begint te worden, is dat los van de serene tragiek in zijn films (ook in zijn komedies heerst die 'mono no aware') hij de vorm van zijn films zo te meester is dat hij ook nog eens begint te spelen daarmee (als je ooit Equinox Flower zou bekijken, let dan op de 'dans van de rode theepot': in het huis waar het meeste van het verhaal zich afspeelt zie je in bijna elke shot dezelfde rode ketel)
Anyway, ik ben niet echt de persoon bij uitstek om over Ozu te schrijven. Hier is een
link naar een video-essay dat een bulletspeed crash course geeft over Ozu. Ik zou zeggen, bekijk dit eens, wacht een maand of twee en zet dan nog eens een Ozu op. Ik zou zelf Ohayo aanraden. Een komische Ozu, en ineens ook een demonstratie dat hij ook een uitstekend colorist was.
.