Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (22)

die Russische roulette?

[Het eerste was te traag en het hele gebeuren op en rond die cruiser voelde zo gemaakt/geforceerd aan: "kom we moeten een precaire situatie hebben om zo wat personages een reden te geven om iets cools te doen". Ook het gebrek aan logica stoorde me: precies of The Empire (sorry New Order) geen andere schepen heeft die wel meteen komaf kunnen maken met die 3 schepen?
Nee, laten we er gewoon wat achter vliegen en het ooit wel afmaken..

De stukken op het eiland tussen Rey en Skywalker & Rey en Kylo Ren kon ik dan wel zeer smaken. Zeker de interactie tussen die laatste twee.
Alleen jammer dat het onderuit gehaald wordt van die onnozelheden (Chewie met die Porgs, die momenten met die caretakers).

Het tweede deel was van een hoger niveau: die scene in Snoke’s troonzaal bijvoorbeeld vond ik echt heerlijk (wat een set ook!) en de manier waarop Hondo die cruiser in dat Imperial ship boort (waanzinnig in beeld gebracht imo) sprongen er imo bovenuit.

Wat ik wel jammer vond is dat de trailer een deel van de uitkomst gewoon weg geeft. Vanaf je weet van dat plan met die transporters, weet je dat het plan met die tracker gaat falen. De trailer gaf weg dat er op die planeet zou gevochten worden.. dus het werd nogal rap duidelijk dat Benicio ofwel niet te vertrouwen was ofwel het zou verknoeien.

All-in all: het tweede deel maakte veel goed en doet me wel zin krijgen in deel 3. Mission accomplished zeker?

Eindelijk eens een film van deze regisseur die de laatste tijd toch wel meer en meer furore maakt op filmfestivals, gezien, en ik moet toch wel direct zeggen dat het wellicht niet echt iets voor mij is. Daarvoor is het geheel te afstandelijk en met momenten ook gruwelijk. Waar het eerste deel nog het absurde en nieuwsgierige element heeft, om je te boeien, valt dat element weg in het tweede deel dat over het algemeen toch een beetje zwakker is. Ik weet niet wat de film probeert te vertellen, maar je ziet wel duidelijk de tegenstellingen tussen het eerste deel waar een geforceerde relatie (onder dwang) niet werkt en het tweede deel waar het geforceerde celibaat ook niet werkt. Liefde kleurt zoals altijd buiten de lijntjes. Of dat is wat ik er toch van maak. Het is een beetje jammer dat het hoofdpersonage een beetje tegenvalt, en bij momenten gewoon ook onsympathiek overkomt (hoewel daar dan uiteindelijk een verklaring voor komt), en ik ook niet echt veel heb aan Rachel Weisz. Léa Seydoux vind ik wel een fijne actrice. Op zich geen slechte film dus, maar voor mij persoonlijk brengt hij toch iets te weinig, en volgens mij heeft dat wel te maken de stijl van de film en de keuzes van de regisseur.

Mooie film.

De film duurt wel even om op gang te komen, maar uiteindelijk krijg je wel een heel mooie film te zien. Een sterkte punt van de film is het realisme (op de bevalling of zonsverduistering na dan), en de keuze voor de authenticiteit (eigen taal, casting (niet zoals in Gods of Egypt bvb.) en research). Ik had een paar vraagtekens over het einde omdat ik dacht dat de Maya's eigenlijk rond het jaar 800 leven en nadien snel in belang afnamen, maar blijkt dat er nog lokale Mayastammen in het noorden van Yucatan leven. Aan de andere kant was de beschaving die we te zien kregen wel echt groots, en deed het zelfs wat denken aan de beschaving van de Azteken (en hun rituelen). De tempel lijkt dan weer gebaseerd op Chichen Itza (blijkbaar gefilmd in Tikal), maar dergelijke tempels waren wijdverspreid ooit. Ik weet alleen niet of er nog Mayasteden van die aard waren in het begin van de 16e eeuw die trouwens wel een beetje wat weg hadden van het Oude Egypte, maar daar ga ik dus niet over zeuren. Toch vind ik het einde met de Spanjaarden die daar plots zijn een beetje misplaatst. Natuurlijk zijn er in zo een verhalen wel altijd heel wat toevalligheden en is het bombastisch gemaakt, maar op zich had ik daar hier geen problemen mee. Het belangrijkste is het resultaat, en dat mag er wezen.

Verder is de film ook een lust voor het oog. De Mayastad werd geweldig afgebeeld, maar ook de jungle toont opnieuw zijn pracht. De muziek vind ik ook vrij goed gedaan. De acteerprestaties zijn ook zeer goed. Ik ben blij dat ze voor authentieke (en niet zo bekende) acteurs gekozen hebben. De zwangere vrouw ziet er trouwens erg aantrekkelijk uit. Met momenten ook lekker bruut, op dat vlak is de authenticiteit dus ook bewaard.

De film brengt ook een boodschap met zich mee. De Maya's zijn als volk bijvoorbeeld bekend en gepopulariseerd geworden door hun zogenaamde voorspellingen en Mayakalender waarbij de wereld zou vergaan in 2012. We weten uiteraard wel allemaal dat dat quatch is, en dat onze eigen interpretatie van die Mayakalender fout is, en bovendien ook nog niet eens door wetenschappers werd ondersteund. Maar als de Maya's ons wel één iets kunnen leren, dan is het wel dat ze ons een waarschuwing gegeven hebben. Het begin van de film zegt: "A great civilization is not conquered from without until it has destroyed itself from within. - Will Durant", en volgens mij is dat niet enkel een verwijzing naar de ondergang van de Maya's, maar ook en vooral naar onszelf. De Maya's hebben weinig geluk gekend, en hadden een heel variabel en kwetsbaar tropisch klimaat. En (sub-)tropische klimaten zijn over de loop van eeuwen heel onstabiel. Landbouw is er daarom niet heel betrouwbaar. Dat is ook opnieuw iets dat we terugzien in het Oude Egypte waar we hetzelfde fenomeen kennen, gezien men daar afhankelijk was van de aanvoer van de Nijl, en de hoeveelheid neerslag die er vooral in Oost-Afrika viel. Doorgaans kent zo een klimaat een nat en een droog seizoen, maar soms valt er heel weinig tot zelfs geen neerslag in dat nat seizoen. En wanneer het dan wel regent, wordt het plots ook weer gevaarlijk, want rivieren worden dan op korte tijd heel ontstuimig (en we zien dat ook terug in de film waar de grot met moeder en kind zich razendsnel opvult en volgens mij wordt de snelheid waarmee de grot wordt opgevuld in de film zelfs onderschat). Soms gebeurt het dat een nat seizoen uitblijft voor enkele jaren, of dat er amper neerslag valt op een decennium, een eeuw, enkele honderden jaren of zelfs millennia. Het klimaat zoals we het kennen is veel onstabieler dan we vermoeden te denken. In het geval van de Maya's kenden ze een droogte van enkele eeuwen lang waarbij veel minder neerslag valt. En in hun geval hebben ze er wellicht ook zelf een invloed op, want er zijn namelijk aanwijzingen dat er enorm veel grond werd ingenomen en hout werd omgehakt, voor bijvoorbeeld hun tempels te bouwen, maar de vocht die een regenwoud vasthoudt (zoals de schaduw bvb.) zorgt juist voor de neerslag. Wanneer het woud verdwijnt, verdwijnt ook de neerslag die het woud intact houdt of creëert. Dat is een proces van desertificatie, en het massaal grondgebruik voor landbouw heeft de desertificatie toen veroorzaakt in Zuid-Mexico. Datzelfde proces zagen we bijvoorbeeld ook terug in de Sahara 6000 jaar geleden toen die quasi overal een drukbevolkte savanne was (hoewel de uitbreiding van de woestijn onvermijdelijk was door orbitale factoren en de lichte afkoeling en stabilisatie van de wereldwijde temperatuur, maar overbegrazing heeft toen het proces flink versneld). Hetzelfde proces zagen we ook terug in het Nijlgebied en de Vruchtbare Sikkel die vroeger veel "vruchtbaarder waren dan het dorre klimaat die je nu terugziet wanneer je aan Irak of Syrie denkt. De daling van de zeespiegel heeft echter in het Midden-Oosten ook een flinke rol gespeeld. Een ander voorbeeld is het Amazonegebied vandaag de dag, waar het proces zelfs nog veel sneller gaat dan in voorgaande gebieden. En regenwouden of savannes zijn extra kwetsbaar voor dergelijke fenomenen.

Onze les is dat we onszelf ook aan het verzwakken zijn, en dezelfde fouten aan het begaan zijn op een veel grotere schaal. Apocalypto verwijst ook naar onze Apocalypto. En hetgeen de Maya's meemaakten, is een voorproefje van wat ons op te wachten staat. De ontbossingen, het uitstoten en dumpen van al ons afval (zoals CO²), overmatig gebruik van grondstoffen en onze grond zal uiteindelijk zijn tol uitwijzen. De Maya's ondervinden zelf hoe gevoelig we zijn aan onze klimaatverandering, nu is het onze beurt. Misschien heeft de Mayakalender dan toch nog enigszins voorspellende kracht, maar interpreteren we het zoals altijd weer opnieuw verkeerd. Als wij aan een apocalyps denken, dan denken we aan een apocalyps van bijbelse proporties. Als ik aan een apocalyps denk, dan denk ik aan vandaag of aan 65 miljoen jaar geleden.

Film waarvan ik in het verleden al stukken had gezien, maar veel was daar niet van blijven hangen. Toch blijft hij voor mij wat aan de zwakke kant. Hij is in de eerste plaats veel te langdradig, en het vraagstuk tussen de rol van religie of wetenschap in ons bestaan en het waarom van alles haalt de film voor mij persoonlijk er een beetje onderuit. Zeker omdat er een enorme nadruk op het religieuze aspect ligt (de toeschouwers of de commissie die moet oordelen over de kandidaten, of het vriendje van Ellie (die priester)), en het een beetje overdreven wordt. Het wordt ook nogal zwart-wit gesteld, en het einde is mij ook wat te moreel, hoewel we uiteindelijk niet veel weten te komen, buiten onverklaarbare zaken. Ik vind bovendien ook dat er nogal zwak geacteerd wordt. Of ik vind Jodie Foster niet echt overtuigen. Het kan aan mij liggen, maar in The Silence of the Lambs vind ik ze dan wel weer erg goed. De andere acteurs of actrices sprongen er ook niet bovenuit. De jonge Matthew McConaughey heb ik ook niet herkend. Wel grappig dat hij dan ook meteen de hoofdrol in Interstellar kijkt. Een film die naar mijn mening een beetje te veel heeft afgekeken van Contact. Het einde vond ik wel nog behoorlijk goed gedaan, maar in de opbouw maakt de film voor mij te veel cruciale fouten, en is bovendien niet echt inspirerend, wat voor een science-fiction altijd een enorm zwaktepunt is.

Die Disney live-action remakes verrassen me toch keer op keer. Ik weet nog toen ik de originele Cinderella gezien had een kleine tweetal jaar geleden dat ik er niet echt veel aan vond. Maar nu heb ik het idee dat ik toch wel een beetje omver geblazen werd door de pracht van deze film. Het verraste me gewoon, omdat ik het verhaal eigenlijk niet echt zo boeiend vond (maar nu dus wel). Ik vind deze film echt stukken beter dan de originele versie, en bij quasi iedere live-action remake prefereer ik de remake over de oudere versie. Misschien is die modernere aanpak dan toch een pak beter dan het ouderwetse en met de vinger wijzende moraal van weleer, waar er nu wel wat plaats is voor wat luchtigheid. Tijden evolueren nu éénmaal, en dat is maar goed ook.

Qua visuals ziet het er ook geweldig uit, al hebben de met de hand gemaakte tekeningen (echt monnikenwerk) uit de oudere Disneyfilms ook wel echt hun charmes (al weet ik dat ik dat een beetje vond tegenvallen in Cinderella, maar de aparte en ook wel minimalistische stijl van The Jungle Book of in Sneeuwwitje met de Zeven Dwergen vond ik dat dan wel weer charmant gedaan). Een echt sterktepunt van deze film is dat Cinderella er gewoon ook echt prachtig en beeldig uitziet. Het is moeilijk om als man niet onder de indruk van Lily James te zijn, en je ogen van haar af te houden. En met Cate Blanchett heb je dan natuurlijk ook weer iemand die wat kleur geeft aan de antagonist van de film. Het einde ontroerde me zelfs als het ware (alsook de "dans"), in die mate zelfs dat de tranen bijna in mijn ogen liepen. Als je dat kan doen bij mij, is het toch een teken dat je iets goed gedaan hebt. Ik ben vaak nogal sceptisch over dit soort films en Disneys live-action remakes, maar als ze de kwaliteit van The Jungle Book, Maleficent en deze Cinderella (die ik zelfs beter vind dan Maleficent met Elle Fanning) kunnen doortrekken, dan zal ik er geen neen tegen zeggen.

Mooie film. Ik weet nog dat ik er ooit aan begonnen was, en het aflegde. Nu vond ik het wel vrij boeiend, en uiteraard is het tweede deel ook wel echt het sterkste deel van de film. Ik vond dat deze film vooral de schizofrenie goed voorstelde. Het is natuurlijk iets dat tegenwoordig al veel, te veel gedaan is, maar in deze film vind ik het in tegenstelling tot andere films een pak beter, omdat het beter te begrijpen valt en het perspectief van de man gewoon beter wordt voorgesteld. Ik wist wel dat de film over één of andere psychische aandoening ging, maar ik dacht eerder dat het om autisme ging (door zijn sociale incapabel gedrag in het begin), dus daardoor was de twist voor mij toch een verrassing. Wat ik goed gedaan vond in deze film is dat de manische episodes goed werden vertoond (bvb. wanneer hij zijn vrouw bijna vermoordt door zijn eigen paranoia door de personen die hij blijft zien). In andere films vind ik dat meestal een pak minder goed gedaan, ondanks de gelijkaardige aanpak. Een ander sterktepunt zijn de acteerprestaties. Russell Crowe springt hier echt bovenuit, en ook op andere vlakken is de film solide, zoals het bij een biografie ook hoort te zijn.

Inception zal ongetwijfeld een film zijn die "een prachtig idee" heel goed heeft uitgewerkt, en waar velen wat in kunnen zien, maar voor mij is het allemaal zo abstract. Ik vind het allemaal zo vergezocht, niet alleen de motieven (het opsplitsen van het bedrijf / het uit elkaar duwen van vader en zoon) maar ook de wetten van de dromen die in de film voorkwamen, en dat in combinatie met een Cobb die erg verward lijkt, en het daardoor allemaal verwarder laat overkomen (en zijn "overleden" vrouw die te pas en te onpas opduikt). Ik snap ook niet waarom projecties een eigen wil hebben in die dromen, en waarom echte fantasy ook nooit aan bod komt in een droom. Het lijkt totaal niet op een droom, en de weinige keren dat er in een droom dingen gebeuren die niet echt kunnen dromen is het ook zo gemaakt (het uit elkaar vallen van de dromen of de trein die daar opduikt). De overacting en alles dat zo opgezet / gemaakt / wiskundig bedacht is, maakt het allemaal zo moeilijk, nodeloos ingewikkeld en niet interessant om te volgen.

Je ziet ook wel dat Nolan alles wiskundig en rationeel benadert. Emoties hebben nooit een plaats in zijn films, en dan doel ik op echte emoties. Uiteindelijk komen Cobb's zijn kinderen vrij veel in beeld, en van interactie is er geen sprake. De enige reden waarom Cobb zijn kinderen terug wilt zien is omdat hij dat zelf zegt in de film, of omdat het zo hoort. Ik geloof niet dat die kinderen ooit iets zeggen in de film, laat staan er een teken is dat er een band tussen hen is. De afstand is immens groot. Ik geloof zelfs niet dat Cobb zijn vrouw ooit heeft aangeraakt in één van die dromen. Dit zie je ter uitbreiding bij elke Nolanfilm, en het uitblijven van die emoties, maakt alles vermoeiend, nodeloos zwaar en je creëert ook zeer veel afstand. Wiskundig valt dan misschien alles in elkaar (ik heb niet staan controleren op paradox'en want die zullen er onvermijdelijk zijn als je zo een film maakt), maar it simply doesn't make sense. Bij Nolan kijk je niet naar film, maar naar een wiskundige vergelijking of nog beter gezegd een archeologisch bouwstructuur. En op zich is het niet eens de structuur die hier het volgen lastig maakt, want je weet altijd duidelijk waar we zitten op het begin na, maar dat was ook de bedoeling, maar het is de inhoud van de dromen zelf die het zo lastig maakt, of dat ze op zo een korte tijd plots op een heel andere locatie zijn, en dan niet in de dromen, maar ook gewoon in het echte leven. Dat heb ik sowieso trouwens bij elke Nolanfilm. Rustmomenten kent een film als deze nooit, en voor mij ligt het tempo te hoog.

De acteerprestaties vond ik verder ook aan de zwakke kant. Levitt en Page maken echt geen indruk, en van DiCaprio kan ik met gemak vijf films opnoemen waar ik hem indrukwekkender vond. De enige keren waar ik wel onder de indruk was (met momenten), was van Cotillard. De muziek is bombastisch. Visueel is het een CGI-festijn en ook erg bombastisch. Logisch, de gehele droom die Cobb en Mal (zijn vrouw) hebben opgebouwd staat vol met CGI-achtige WTC-gebouwen, en zelfs de dingen die er echt zouden moeten uitzien (zonder dat er CGI in voorkomt), zien er niet echt meer uit. Enorm perfectionistisch, en sowieso vergeet je dan nog eens dat je in een droom zit, wat bij uitstek heel vaag zou moeten zijn, maar hier completer en gedetailleerder overkomt dan het dagelijkse leven.

Ik was eigenlijk zeer blij dat het gedaan was. Ik weet niet of dromen zich leent voor een film. Deze film doet me vermoeden van niet, omdat dromen iets heel persoonlijks is, en iets is dat alleen jij zelf kan beleven. Je kan er misschien wel inspiratie uit halen, maar dromen verfilmen of nog erger dromen op een zodanig bombastische manier gebruiken als hier. Op geen enkel moment kan ik de grootsheid die anderen er inzien ook zien. Het enige dat wijst op zijn reputatie, is dat er duidelijk over de film is nagedacht, maar voor mij is het overdaad en te veel een ver-van-mijn-bed-show om daardoor onder de indruk te zijn. Bij alle andere Nolanfilms kan ik meer punten aanwijzen waarvan ik vermoed dat dat de reden is waarom anderen hem goed vinden. Neen, dit is absoluut niet aan mij besteedt.

Draak van een "film".