Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (21)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Stan_V
Legacy Member
Anal_Amoebe zei:
Om hier even op in te pikken: Ik vond Tron: Legacy best aangenaam. Geen hoogvlieger, maar wel iets wat ik gerust nog eens zou opzetten om lekker naar te kijken. Het verhaal is niks indrukwekkend, maar de acteerprestaties zijn bv. ook niet zo slecht dat ge er gewoon niet naar kunt kijken. Daarenboven zijn de visuals absoluut indrukwekkend en is er (fanboy-alarm) de Daft Punk score om u mee te amuseren.
Ik heb al veel slechtere dingen gezien
FurtiveDuck
Legacy Member
slaughter-house five
goede film, doet het boek wel eer aan volgens mij. persoon die meekeek had het boek wel nog nooit gelezen en om de film volledig te begrijpen is dat wel handig. op die manier kon ik hem ook kleine details die in de film verwerkt zaten eventjes toelichten. kan wel begrijpen dat iemand die die prent eventjes zomaar op gaat zetten er niet zo heel veel van gaat begrijpen. iets meer toelichting in het begin had wel gemogen tbh. had wel min of meer een andere "sfeer" verwacht, maar zo gaat dat nu eenmaal met uw eigen fantasie.
word. sjongejonge...
goede film, doet het boek wel eer aan volgens mij. persoon die meekeek had het boek wel nog nooit gelezen en om de film volledig te begrijpen is dat wel handig. op die manier kon ik hem ook kleine details die in de film verwerkt zaten eventjes toelichten. kan wel begrijpen dat iemand die die prent eventjes zomaar op gaat zetten er niet zo heel veel van gaat begrijpen. iets meer toelichting in het begin had wel gemogen tbh. had wel min of meer een andere "sfeer" verwacht, maar zo gaat dat nu eenmaal met uw eigen fantasie.
?therapy? zei:Frozen
Leuk filmpje maar die oscar zou toch naar een andere film moeten gegaan zijn, bv. The wind rises
word. sjongejonge...
Anal_Amoebe
Legacy Member
I kno, rite... Als Tron Legacy al een film is om de zaal vroegtijdig te verlaten (en niet 1 persoon, 2/3 van de zaal blijkbaar*), bij welke big-budget popcorn film ga je dan wel blijven zitten?Stan_V zei:Ik heb al veel slechtere dingen gezien
*Tenzij, uiteraard, er maar 3 man in de zaal zat en hij de enige is die is blijven zitten
PBR Streetgang
Legacy Member
Only Lovers Left Alive – 8.5/10 (Jim Jarmusch, 2013)
The Act of Killing – 8.5/10 (Joshua Oppenheimer, 2012)
The Grand Budapest Hotel – 8.5/10 (Wes Anderson, 2014)
The Lego Movie – 8/10 (Christopher Miller, 2014)
Maniac – 7.5/10 (Franck Khalfoun, 2012)
Ernest & Celestine – 7.5/10 (Stephane Aubier, 2012)
Nebraska – 7.5/10 (Alexander Payne, 2013)
Dallas Buyers Club – 7.5/10 (Jean-Marc Vallee, 2013)
Ida – 7/10 (Pawel Pawlikowski, 2013)
The Wind Rises – 7/10 (Hayao Miyazaki, 2013)
Blancanieves – 6.5/10 (Pablo Berger, 2012)
Jack Ryan: Shadow Recruit – 4/10 (Kenneth Branagh, 2014)
Sans Soleil – 9/10 (Chris Marker, 1983)
Satantango – 8.5/10 (Bela Tarr, 1994)
Le jour se lève – 8.5/10 (Marcel Carné, 1939)
Edward II – 8.5/10 (Derek Jarman, 1991)
Idi I smotri aka Come and See – 8.5/10 (Elem Klimov, 1985)
The Limits of Control – 8/10 (Jim Jarmusch, 2009)
Happy-Go-Lucky – 8/10 (MLike Leigh, 2008)
The Last of England – 8/10 (Derek JHarman, 1988)
Nuit et brouillard – 7/10 (Alain Resnais, 19655)
The Forgotten Faces – 7/10 (Peter Watkins, 1961)
Spiritual Voices – 6.5/10 (Aleksandr Sokurov, 1995)
The Diary of an Unknown Soldier – 6/10 (Peter Watkins, 1959)
Et Dieu… créa la femme – 6/10 (Roger Vadim, 1956)
Nuts in May – 6/10 (Mike Leigh, 1976)
Jubal – 8.5/10 (Delmer Daves, 1956)
Clear and Present Danger – 7.5/10 (Philip Noyce, 1994)
Le deuxième soufflé – 7.5/10 (Jean-Pierre Melville, 1966)
Flesh + Blood – 7.5/10 (Paul Verhoeven, 1985)
Sorry, Wrong Number – 7.5/10 (Anatole Litvak, 1948)
The Ladykillers – 7/10 (Joel & Ethan Coen, 2004)
Nickelodeon – 7/10 (Peter Bogdanovich, 1976)
The Addiction – 7/10 (Abel Ferrara, 1995)
Animal House – 6.5/10 (John Landis, 197)
Deadly Blessing – 5.5/10 (Wes Craven, 1981)
Macao – 5.5/10 (Jozef Von Sternberg, 1952)
A Wedding – 5/10 (Robert Altman, 1978)
Manual of Arms – 7.5/10 (Hollis Frampton, 1966)
Process Red – 7/10 (Hollis Frampton, 1966)
Maxwell’s Demon – 6.5/10 (Hollis Frampton, 1968)
Surface Tension – 7.5/10 (Hollis Frampton, 1968)
Carrots & Peas – 6/10 (Hollis Frampton, 1969)
Lemon – 7/10 (Hollis Frampton, 1969)
Zorns Lemma – 7/10 (Hollis Frampton, 1970)
The Act of Killing – 8.5/10 (Joshua Oppenheimer, 2012)
The Grand Budapest Hotel – 8.5/10 (Wes Anderson, 2014)
The Lego Movie – 8/10 (Christopher Miller, 2014)
Maniac – 7.5/10 (Franck Khalfoun, 2012)
Ernest & Celestine – 7.5/10 (Stephane Aubier, 2012)
Nebraska – 7.5/10 (Alexander Payne, 2013)
Dallas Buyers Club – 7.5/10 (Jean-Marc Vallee, 2013)
Ida – 7/10 (Pawel Pawlikowski, 2013)
The Wind Rises – 7/10 (Hayao Miyazaki, 2013)
Blancanieves – 6.5/10 (Pablo Berger, 2012)
Jack Ryan: Shadow Recruit – 4/10 (Kenneth Branagh, 2014)
Sans Soleil – 9/10 (Chris Marker, 1983)
Satantango – 8.5/10 (Bela Tarr, 1994)
Le jour se lève – 8.5/10 (Marcel Carné, 1939)
Edward II – 8.5/10 (Derek Jarman, 1991)
Idi I smotri aka Come and See – 8.5/10 (Elem Klimov, 1985)
The Limits of Control – 8/10 (Jim Jarmusch, 2009)
Happy-Go-Lucky – 8/10 (MLike Leigh, 2008)
The Last of England – 8/10 (Derek JHarman, 1988)
Nuit et brouillard – 7/10 (Alain Resnais, 19655)
The Forgotten Faces – 7/10 (Peter Watkins, 1961)
Spiritual Voices – 6.5/10 (Aleksandr Sokurov, 1995)
The Diary of an Unknown Soldier – 6/10 (Peter Watkins, 1959)
Et Dieu… créa la femme – 6/10 (Roger Vadim, 1956)
Nuts in May – 6/10 (Mike Leigh, 1976)
Jubal – 8.5/10 (Delmer Daves, 1956)
Clear and Present Danger – 7.5/10 (Philip Noyce, 1994)
Le deuxième soufflé – 7.5/10 (Jean-Pierre Melville, 1966)
Flesh + Blood – 7.5/10 (Paul Verhoeven, 1985)
Sorry, Wrong Number – 7.5/10 (Anatole Litvak, 1948)
The Ladykillers – 7/10 (Joel & Ethan Coen, 2004)
Nickelodeon – 7/10 (Peter Bogdanovich, 1976)
The Addiction – 7/10 (Abel Ferrara, 1995)
Animal House – 6.5/10 (John Landis, 197)
Deadly Blessing – 5.5/10 (Wes Craven, 1981)
Macao – 5.5/10 (Jozef Von Sternberg, 1952)
A Wedding – 5/10 (Robert Altman, 1978)
Manual of Arms – 7.5/10 (Hollis Frampton, 1966)
Process Red – 7/10 (Hollis Frampton, 1966)
Maxwell’s Demon – 6.5/10 (Hollis Frampton, 1968)
Surface Tension – 7.5/10 (Hollis Frampton, 1968)
Carrots & Peas – 6/10 (Hollis Frampton, 1969)
Lemon – 7/10 (Hollis Frampton, 1969)
Zorns Lemma – 7/10 (Hollis Frampton, 1970)
Silver Bullet
Legacy Member
Safe (2012) - Boaz Yakin 8/10 (rewatch)
Nooit gedacht dat een 2de kijkbeurt voor deze film mij zo goed ging bevallen (de eerste keer dat ik hem zag vond ik hem maar "gemiddeld"). Echt genoten van de quotes, actiescenes, humor, choreografie,... Toch één v/d betere actiefilms van de laatste jaren imo. Ook veel respect voor Jason Statham, de enigste actieheld die in deze tijden van superheroeflicks nog overeind blijft staan.
Nooit gedacht dat een 2de kijkbeurt voor deze film mij zo goed ging bevallen (de eerste keer dat ik hem zag vond ik hem maar "gemiddeld"). Echt genoten van de quotes, actiescenes, humor, choreografie,... Toch één v/d betere actiefilms van de laatste jaren imo. Ook veel respect voor Jason Statham, de enigste actieheld die in deze tijden van superheroeflicks nog overeind blijft staan.
PBR Streetgang
Legacy Member
The Grand Budapest Hotel
Elke keer dat Wes Anderson afkomt met een nieuwe film, zit ik met dezelfde vrees: gaat hij ditmaal niet te ver gaan in zijn stijl? En gaat de film lijden onder een ambitie die maar niet terug te houden is? Het is in mijn ogen een bewijs voor het genie van Wes Anderson dat hij er film na film in slaagt om zijn visie over film meer uit te puren en te gaan zoeken naar een filmvorm die helemaal strookt met zijn eigen verbeelding. Het behandelde materiaal van de afzonderlijke films kan me af en toe wat minder aanspreken dan de rest, en dat is hier zeker het geval. Het gaat hier om de avonturen van de concierge van een hotel in de eerste helft van de 20ste eeuw. Wat met deze woorden zou kunnen lijken op een ludieke versie van Lee Daniels' The Butler, moet eerder begrepen worden als een enorm komisch stripboekje dat leven wordt ingeblazen op het grote scherm. De film werkt erg cartoony (beinvloed door zowel stripboeken als geanimeerde cartoons) en dat maakt de film ook enorm aangenaam om te volgen, maar op emotioneel vlak is het deze keer wat minder interessant voor mij. Deze film lijkt me eerder all-out komisch bedoeld, en een van Andersons grootste talenten op narratief vlak is hoe hij de toon van zijn films zo wondermooi kon balanceren tussen komisch en tragisch. In The Grand Budapest Hotel schiet er weinig over aan de tragische kant, en gaat het om een laugh out loud comedy adventure. We komen terecht bij het verhaal in kwestie door een reeks flashbacks - elke tijdsperiode heeft dan ook zijn eigen aspect ratio. Als interessant stijlexperiment in Andersons oevre is het grootste deel van de film in Academy ratio, wat enorm contrasteert met de meer Andersoneske sixties ratio dat enorm breed is en waanzinnige vervormingen toelaat door zijn favoriete lens: de breedhoek. Op visueel en vormelijk vlak is Grand Budapest Hotel weeral een stap verder in de Anderson-richting. Een goede richting om in te gaan. Nog meer artificieel ingekleurde shots, nog meer swish-pans, nog meer hyperactieve montage, nog meer slapstick, nog meer speelgoedachtige set design, nog meer leutige kostuumontwerp, enzovoort. Ik zie niet hoe een Wes Anderson fan teleurgesteld zou zijn in deze film, maar voor de mensen die zeggen dat Anderson "altijd maar hetzelfde doet" hebben het deze keer wellicht fout, want voor het eerst sinds The Life Aquatic With Steve Zissou zie je Anderson weeral enkele zero gravity moonsteps nemen in zijn artistieke evolutie. Niet hetzelfde, maar meer daarvan. Ohja, de hele Anderson stock company komt hier in terug. Erg leuk om eens goed mee te lachen, en de nieuwkomers in een Anderson-film doen het geweldig goed.
Satantango
Aan al de mensen die geprikkeld worden door het idee van een 7 uur durende zwarte komedie/existentieel drama kan ik alleen maar zeggen dat ze moeten stoppen met twijfelen en gewoon de film zien. Vind een vrij dagje, leg de telefoon van de haak, verduister alle vensters en zet de film op, zo groot en zo luid als je kan. Ik ga niet zeggen dat de film elke minuut van zijn speelduur perfect is, maar de hoeveelheid aan geniale scenes en virtuoos camerawerk is echt gigantisch hoog hier. Zoals vaak het geval is bij Tarr, moet je niet rekenen op een compleet geinformeerde verhaallijn waarna je alle eindjes kan samenknopen en alles te weten komen over alle personages etc. Het is eerder aan te raden om te genieten van de afzonderlijke taferelen die je te zien krijgt en je aandacht te laten leiden door Tarrs camera die je reveleert waarin hij geinteresseerd is: de dagelijkse rituelen van en de manipulatieve, samenzwerige relaties tussen personages op het Hongaarse platteland. En niet alleen de karakters, maar het landschap zelf wordt ook erg aandachtig bestudeerd. Uiteraard krijgen we van beiden een enorm gestileerde versie te zien, en op alles wordt een serieuze schep picturale pracht toegevoegd. Voor een voorproefje van het kolossale project that is Stantango, raad ik Damnation of Werckmeister Harmonies aan.
The Wind Rises
Laat me vooraf zeggen dat niet de grootste fan ben van Miyazaki. Toch niet op de manier dat hij gewoonlijk de lucht in geprezen wordt. Ik heb echter wel genoten van zijn films die ik tot nu toe heb gezien, en deze hoort daar dus ook bij. Maar over het algemeen kan ik niet zo into Miyazaki's world gezogen worden. Het speciale aan deze film is dat hij niet werkt binnen het fantasygenre, wat ik anders wel van hem gewoon ben. Dat was voor mij al een punt van verwarring in het eerste deel van de film - het was alsof ik aan het wachten was op een Congress-achtige transformatie naar de wacky creature-wereld van zijn vorige werk. Toen ik door begon te hebben waar de film wel degelijk naartoe ging, dan begon het geheel meer op z'n plaats te komen en openbaarde die zich als een mooie biografische film met goede animatie en een interessant onderwerp. Een Japanse ingenieur probeert zo best hij kan een vliegtuig te ontwerpen om te kunnen antwoorden aan zijn eigen droom van te vliegen en door de wind gedragen te worden. Maar toch ervaart hij een hele reeks setbacks die de film ook een melancholisch toontje geven, waaronder de harde realiteit en politieke situatie van Japan in het begin van de 20ste eeuw. Deze werpen een donkere shaduw op het leven van hoofdpersonage Jiro, en geven ook de nodige nuances om hier geen saai droomfilmpje van te maken. De animatiestijl is niet meteen mijn favoriet, zeker niet in de dialoog- of actiesequenties. Maar veel van de impressionistische achtergronden waren erg mooi. Uiteraard is deze film aan te raden, het is de volgende in een reeks van meer dan degelijke animatiefilms die ik te zien kreeg de voorbije maanden (Frozen, Ernest & Celestine, The Lego Movie en nu dit) en ik kan al niet wachten op de volgende goede animatiefilm die mijn kant uitwaait. Ik hoop op Consuming Spirits.
Elke keer dat Wes Anderson afkomt met een nieuwe film, zit ik met dezelfde vrees: gaat hij ditmaal niet te ver gaan in zijn stijl? En gaat de film lijden onder een ambitie die maar niet terug te houden is? Het is in mijn ogen een bewijs voor het genie van Wes Anderson dat hij er film na film in slaagt om zijn visie over film meer uit te puren en te gaan zoeken naar een filmvorm die helemaal strookt met zijn eigen verbeelding. Het behandelde materiaal van de afzonderlijke films kan me af en toe wat minder aanspreken dan de rest, en dat is hier zeker het geval. Het gaat hier om de avonturen van de concierge van een hotel in de eerste helft van de 20ste eeuw. Wat met deze woorden zou kunnen lijken op een ludieke versie van Lee Daniels' The Butler, moet eerder begrepen worden als een enorm komisch stripboekje dat leven wordt ingeblazen op het grote scherm. De film werkt erg cartoony (beinvloed door zowel stripboeken als geanimeerde cartoons) en dat maakt de film ook enorm aangenaam om te volgen, maar op emotioneel vlak is het deze keer wat minder interessant voor mij. Deze film lijkt me eerder all-out komisch bedoeld, en een van Andersons grootste talenten op narratief vlak is hoe hij de toon van zijn films zo wondermooi kon balanceren tussen komisch en tragisch. In The Grand Budapest Hotel schiet er weinig over aan de tragische kant, en gaat het om een laugh out loud comedy adventure. We komen terecht bij het verhaal in kwestie door een reeks flashbacks - elke tijdsperiode heeft dan ook zijn eigen aspect ratio. Als interessant stijlexperiment in Andersons oevre is het grootste deel van de film in Academy ratio, wat enorm contrasteert met de meer Andersoneske sixties ratio dat enorm breed is en waanzinnige vervormingen toelaat door zijn favoriete lens: de breedhoek. Op visueel en vormelijk vlak is Grand Budapest Hotel weeral een stap verder in de Anderson-richting. Een goede richting om in te gaan. Nog meer artificieel ingekleurde shots, nog meer swish-pans, nog meer hyperactieve montage, nog meer slapstick, nog meer speelgoedachtige set design, nog meer leutige kostuumontwerp, enzovoort. Ik zie niet hoe een Wes Anderson fan teleurgesteld zou zijn in deze film, maar voor de mensen die zeggen dat Anderson "altijd maar hetzelfde doet" hebben het deze keer wellicht fout, want voor het eerst sinds The Life Aquatic With Steve Zissou zie je Anderson weeral enkele zero gravity moonsteps nemen in zijn artistieke evolutie. Niet hetzelfde, maar meer daarvan. Ohja, de hele Anderson stock company komt hier in terug. Erg leuk om eens goed mee te lachen, en de nieuwkomers in een Anderson-film doen het geweldig goed.
Satantango
Aan al de mensen die geprikkeld worden door het idee van een 7 uur durende zwarte komedie/existentieel drama kan ik alleen maar zeggen dat ze moeten stoppen met twijfelen en gewoon de film zien. Vind een vrij dagje, leg de telefoon van de haak, verduister alle vensters en zet de film op, zo groot en zo luid als je kan. Ik ga niet zeggen dat de film elke minuut van zijn speelduur perfect is, maar de hoeveelheid aan geniale scenes en virtuoos camerawerk is echt gigantisch hoog hier. Zoals vaak het geval is bij Tarr, moet je niet rekenen op een compleet geinformeerde verhaallijn waarna je alle eindjes kan samenknopen en alles te weten komen over alle personages etc. Het is eerder aan te raden om te genieten van de afzonderlijke taferelen die je te zien krijgt en je aandacht te laten leiden door Tarrs camera die je reveleert waarin hij geinteresseerd is: de dagelijkse rituelen van en de manipulatieve, samenzwerige relaties tussen personages op het Hongaarse platteland. En niet alleen de karakters, maar het landschap zelf wordt ook erg aandachtig bestudeerd. Uiteraard krijgen we van beiden een enorm gestileerde versie te zien, en op alles wordt een serieuze schep picturale pracht toegevoegd. Voor een voorproefje van het kolossale project that is Stantango, raad ik Damnation of Werckmeister Harmonies aan.
The Wind Rises
Laat me vooraf zeggen dat niet de grootste fan ben van Miyazaki. Toch niet op de manier dat hij gewoonlijk de lucht in geprezen wordt. Ik heb echter wel genoten van zijn films die ik tot nu toe heb gezien, en deze hoort daar dus ook bij. Maar over het algemeen kan ik niet zo into Miyazaki's world gezogen worden. Het speciale aan deze film is dat hij niet werkt binnen het fantasygenre, wat ik anders wel van hem gewoon ben. Dat was voor mij al een punt van verwarring in het eerste deel van de film - het was alsof ik aan het wachten was op een Congress-achtige transformatie naar de wacky creature-wereld van zijn vorige werk. Toen ik door begon te hebben waar de film wel degelijk naartoe ging, dan begon het geheel meer op z'n plaats te komen en openbaarde die zich als een mooie biografische film met goede animatie en een interessant onderwerp. Een Japanse ingenieur probeert zo best hij kan een vliegtuig te ontwerpen om te kunnen antwoorden aan zijn eigen droom van te vliegen en door de wind gedragen te worden. Maar toch ervaart hij een hele reeks setbacks die de film ook een melancholisch toontje geven, waaronder de harde realiteit en politieke situatie van Japan in het begin van de 20ste eeuw. Deze werpen een donkere shaduw op het leven van hoofdpersonage Jiro, en geven ook de nodige nuances om hier geen saai droomfilmpje van te maken. De animatiestijl is niet meteen mijn favoriet, zeker niet in de dialoog- of actiesequenties. Maar veel van de impressionistische achtergronden waren erg mooi. Uiteraard is deze film aan te raden, het is de volgende in een reeks van meer dan degelijke animatiefilms die ik te zien kreeg de voorbije maanden (Frozen, Ernest & Celestine, The Lego Movie en nu dit) en ik kan al niet wachten op de volgende goede animatiefilm die mijn kant uitwaait. Ik hoop op Consuming Spirits.
HelpYouFall
Legacy Member
Thanks voor tekst en uitleg PBR! *zoekt gelijk even Satantango op Amazon*
Gisteren Thor: The Dark World. Hahaha, WTF, dat eindgevecht is zo compleet absurd en goofy. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik het slecht vond, zo hard erover dat het weer goed wordt, in some... way...
Vreemd dat deze wacky scène dan wat vloekt met de rest van de toon in deze film. Ik had de indruk dat deze een stuk serieuzer bedoeld was als de eerste, wat ik dan weer minder wist te smaken. En de grappen die er dan wel in zaten werkten voor mij eigenlijk helemaal niet (in tegenstelling tot bijvoorbeeld de "I like this drink, bring me more!"-scène uit deel 1). Beetje jammer dat Thor niet meer echt de god is die niet weet hoe hij zich moet gedragen in een andere wereld en een wat serieuze zagevent is geworden ...
Gisteren Thor: The Dark World. Hahaha, WTF, dat eindgevecht is zo compleet absurd en goofy. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik het slecht vond, zo hard erover dat het weer goed wordt, in some... way...
Vreemd dat deze wacky scène dan wat vloekt met de rest van de toon in deze film. Ik had de indruk dat deze een stuk serieuzer bedoeld was als de eerste, wat ik dan weer minder wist te smaken. En de grappen die er dan wel in zaten werkten voor mij eigenlijk helemaal niet (in tegenstelling tot bijvoorbeeld de "I like this drink, bring me more!"-scène uit deel 1). Beetje jammer dat Thor niet meer echt de god is die niet weet hoe hij zich moet gedragen in een andere wereld en een wat serieuze zagevent is geworden ...
DaFreak
Legacy Member
300: Rise of an Empire - 5,5/10
The Lego Movie - 6/10
The Grand Budapest Hotel - 7,5/10
Ik kan me volledig vinden in PBR's tGBP review maar ik scoor hem iets lager omdat ik, alhoewel het een leuke en creatieve komedie is met fantastische cast en setdesign, Anderson's gebruikelijke maar hier grotendeels afwezige tragiek te hard miste.
Hij weet nog steeds als geen ander met "melancholie" te spelen maar op een of andere manier slaagt hij er met deze in om daar een positieve draai aan te geven door niet te graven in verlies als verloren tijd maar als gewonnen tijd.
Het is en blijft een zeer leuke film maar het is geen Royal Tenenbaums. Ik weet dat dat absoluut geen eerlijke vergelijking of kritiek is, Anderson in een bepaald keurslijf proberen te dwingen gaat in zekere zin in tegen het hart van zijn films, toch ervaar ik het zo. Dat hij probeert te experimenteren is op zich natuurlijk positief maar zelf zou ik hem dan liever zijn tragische elementen zien uitdiepen en daarin accenten zien verschuiven dan in zijn meer komische situaties die hij vaak naar voor brengt. In zijn vorige films was de humor onderhuids en ontstond deze uit bepaalde situaties en zat er vaak een donker kantje aan. tGBP is een ander beest en is in your face funny.
Anyway, good stuff!
The Lego Movie - 6/10
The Grand Budapest Hotel - 7,5/10
Ik kan me volledig vinden in PBR's tGBP review maar ik scoor hem iets lager omdat ik, alhoewel het een leuke en creatieve komedie is met fantastische cast en setdesign, Anderson's gebruikelijke maar hier grotendeels afwezige tragiek te hard miste.
Hij weet nog steeds als geen ander met "melancholie" te spelen maar op een of andere manier slaagt hij er met deze in om daar een positieve draai aan te geven door niet te graven in verlies als verloren tijd maar als gewonnen tijd.
Het is en blijft een zeer leuke film maar het is geen Royal Tenenbaums. Ik weet dat dat absoluut geen eerlijke vergelijking of kritiek is, Anderson in een bepaald keurslijf proberen te dwingen gaat in zekere zin in tegen het hart van zijn films, toch ervaar ik het zo. Dat hij probeert te experimenteren is op zich natuurlijk positief maar zelf zou ik hem dan liever zijn tragische elementen zien uitdiepen en daarin accenten zien verschuiven dan in zijn meer komische situaties die hij vaak naar voor brengt. In zijn vorige films was de humor onderhuids en ontstond deze uit bepaalde situaties en zat er vaak een donker kantje aan. tGBP is een ander beest en is in your face funny.
"Did he just throw my cat out the window?" 
Anyway, good stuff!
HelpYouFall
Legacy Member
Eens met jouw visie van The Grand Budapest Hotel. Ik heb mij echt een breuk gelachen met die heerlijke tegenstrijdigheid van Gustave H. zijn gedistingeerde voorkomen en zijn complete psycho uitvallen. Ik voelde trouwens wel degelijk toch nog wel degelijk heel nadrukkelijk Anderson's drang naar melancholie doorsijpelen hoor, maar zoals jij al aanhaalde, op een heel andere manier inderdaad.
Wat een fijne acteur blijft Ralph Fiennes trouwens ook. Ik zie die ontzettend graag bezig. Ik ben er nog niet uit of The English Patient nu eigenlijk een guilty pleasure is of echt een steengoede film. Meningen?
Wat een fijne acteur blijft Ralph Fiennes trouwens ook. Ik zie die ontzettend graag bezig. Ik ben er nog niet uit of The English Patient nu eigenlijk een guilty pleasure is of echt een steengoede film. Meningen?
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.