HelpYouFall
Legacy Member
Omdat ik nog niet echt de tijd heb gehad om mijn blog fatsoenlijk te updaten, hierbij ook al even mijn review van een tijdje terug van Mad Max:
Mad Max: Fury Road - Op hol geslagen bolidehel
Het rustigste moment in de nieuwe Mad Max beleef je in de eerste 30 seconden van deze prent. We horen Max iets grommen over de post-apocalyptische hel waarin hij nu leeft, om vervolgens een nog spartelende hagedis (met twee koppen zowaar) te verscheuren. Het is meteen zowat het enige rustpunt dat je gegund wordt. Wat volgt, is een twee uur durende bombastische speedtrip. Eentje waarbij de geroeste wrakken eindeloos op elkaar inbeuken, mensen elkaar vertrappelen voor de laatste restjes water en moraliteit en zeden reeds lang vervlogen concepten blijken te zijn. Na dertig jaar afwezigheid is Mad Max terug van weggeweest en al de jaren onder die ziedende, meedogenloze zon hebben zijn wereld alleen maar krankzinniger gemaakt. Welkom in deze op hol geslagen bolidehel.
Dat George Miller lang op zijn volgende deel heeft moeten broeden en een duidelijke visie voor ogen had, proef je doorheen Fury Road. De compleet gestoorde woestenij waarin Max en kornuiten (de ene nog knotsgekker dan de andere) vertoeven, is ambachtelijk opgetrokken, tot in de puntjes aangekleed en volkomen geloofwaardig. Niet in het minste door Millers weerzin om computereffecten te gebruiken. Als hij twee (of vier, of zes) opgefokte wagens daadwerkelijk total loss kan rammen, spaart hij kosten noch moeite om dit te doen. Hij kiest ook vanaf het eerste moment voor een hels tempo en voor een tot het uiterste opgetrokken kleurenfilter, wat een slimme zet bleek te zijn.
In de eindeloze dorre vlakte jagen de sterken op de zwakken. Het is opmerkelijk dat Miller goochelt met een gewaagde feministische insteek, die eigenlijk geweldig uitpakt. Hij maakt gebruik van een juxtapositie waarbij de meedogenloze, gulzige en territoriale karaktertrekken van de mannelijke personages in de film, lijnrecht tegenover de zorgende, helende natuur van de vrouw komen te staan. Dat deze denkpiste overeind blijft in deze waanzinnige wereld, zegt veel over de kracht van het scenario. Het is een knipoog naar de oeroude premisse van een stel vrouwen op de vlucht voor een seksueel gewelddadige onderdrukker, zonder deze weg te cijferen tot pathetische wezens die gered moeten worden.
Tom Hardy blijft de imposante rollen aan elkaar rijgen
Ook indrukwekkend is dat ondanks de uitzinnige verscheidenheid aan personages (wat dacht u van een dwerg die over de woestijn loenst met een telescoop, een meute skinheads met bloeddoorlopen ogen of een of andere gruweldokter) en de compleet barokke aanpak, deze karakters toch aanvoelen als uitgewerkte persoonlijkheden en geen simpele 'parodieën op'. Max zelf wordt geniaal vertolkt door Tom Hardy. Het begint stilaan belachelijk te worden hoeveel glansrollen die man de laatste jaren te berde heeft gebracht. Hij behoudt de doortrapte, eigengereide Max die Mel Gibson al zo goed neerzette in de originele films, maar geeft hem nog een extra dimensie. Max kan zich in Fury Road alleen focussen op de taak die zich onmiddellijk voor zijn neus bevindt. Een zuiver overlevingsmechanisme. Te veel nadenken brengt hem steeds in gedachten bij zijn overleden gezin, een sprong die een mens in deze al reeds bizarre wereld snel tot de waanzin en daaropvolgende dood drijft.
Charlize Theron is echter diegene die onverwacht alsnog de show steelt. Als Furiosa (een naam die ze niet gestolen heeft) is zij het best mogelijke antigif voor al dat testosteron en mannelijke geweld.
Als afvallige van de tiran/oppergreasehead Immortan Joe gaat ze aan de haal met zijn geliefde 'fokzeugen'. Ze staat echter meer dan behoorlijk haar mannetje tussen de patsers. Dat zij en haar amazones daarbovenop ook nog eens weigeren te plooien voor de tegen wil en dank naar voren geschoven 'prins op het witte paard' (Max), maakt haar rol alleen maar meer memorabel. She's all woman, and few can handle her!
Zelfs met al deze gedurfde zijsprongetjes verliest Miller nooit de fun factor uit het oog. Het is en blijft een road movie, waarin non-stop de voet op het gaspedaal wordt gehouden en je op het eind uitgeput en opgewonden naar het scherm wilt brullen: laat me eruit! Dat de film dan ook misschien een halfuurtje te lang duurt, neem je voor lief. Er worden nog weinig films gemaakt die je zo rechttoe rechtaan op de bek willen meppen. Fury Road is een even angstaanjagend als uitnodigend ronkende muscle car. Geen tijd voor pit stops, ritsen, verkeerslichten of andere onzin.
Het rustigste moment in de nieuwe Mad Max beleef je in de eerste 30 seconden van deze prent. We horen Max iets grommen over de post-apocalyptische hel waarin hij nu leeft, om vervolgens een nog spartelende hagedis (met twee koppen zowaar) te verscheuren. Het is meteen zowat het enige rustpunt dat je gegund wordt. Wat volgt, is een twee uur durende bombastische speedtrip. Eentje waarbij de geroeste wrakken eindeloos op elkaar inbeuken, mensen elkaar vertrappelen voor de laatste restjes water en moraliteit en zeden reeds lang vervlogen concepten blijken te zijn. Na dertig jaar afwezigheid is Mad Max terug van weggeweest en al de jaren onder die ziedende, meedogenloze zon hebben zijn wereld alleen maar krankzinniger gemaakt. Welkom in deze op hol geslagen bolidehel.
Dat George Miller lang op zijn volgende deel heeft moeten broeden en een duidelijke visie voor ogen had, proef je doorheen Fury Road. De compleet gestoorde woestenij waarin Max en kornuiten (de ene nog knotsgekker dan de andere) vertoeven, is ambachtelijk opgetrokken, tot in de puntjes aangekleed en volkomen geloofwaardig. Niet in het minste door Millers weerzin om computereffecten te gebruiken. Als hij twee (of vier, of zes) opgefokte wagens daadwerkelijk total loss kan rammen, spaart hij kosten noch moeite om dit te doen. Hij kiest ook vanaf het eerste moment voor een hels tempo en voor een tot het uiterste opgetrokken kleurenfilter, wat een slimme zet bleek te zijn.
In de eindeloze dorre vlakte jagen de sterken op de zwakken. Het is opmerkelijk dat Miller goochelt met een gewaagde feministische insteek, die eigenlijk geweldig uitpakt. Hij maakt gebruik van een juxtapositie waarbij de meedogenloze, gulzige en territoriale karaktertrekken van de mannelijke personages in de film, lijnrecht tegenover de zorgende, helende natuur van de vrouw komen te staan. Dat deze denkpiste overeind blijft in deze waanzinnige wereld, zegt veel over de kracht van het scenario. Het is een knipoog naar de oeroude premisse van een stel vrouwen op de vlucht voor een seksueel gewelddadige onderdrukker, zonder deze weg te cijferen tot pathetische wezens die gered moeten worden.
Tom Hardy blijft de imposante rollen aan elkaar rijgen
Ook indrukwekkend is dat ondanks de uitzinnige verscheidenheid aan personages (wat dacht u van een dwerg die over de woestijn loenst met een telescoop, een meute skinheads met bloeddoorlopen ogen of een of andere gruweldokter) en de compleet barokke aanpak, deze karakters toch aanvoelen als uitgewerkte persoonlijkheden en geen simpele 'parodieën op'. Max zelf wordt geniaal vertolkt door Tom Hardy. Het begint stilaan belachelijk te worden hoeveel glansrollen die man de laatste jaren te berde heeft gebracht. Hij behoudt de doortrapte, eigengereide Max die Mel Gibson al zo goed neerzette in de originele films, maar geeft hem nog een extra dimensie. Max kan zich in Fury Road alleen focussen op de taak die zich onmiddellijk voor zijn neus bevindt. Een zuiver overlevingsmechanisme. Te veel nadenken brengt hem steeds in gedachten bij zijn overleden gezin, een sprong die een mens in deze al reeds bizarre wereld snel tot de waanzin en daaropvolgende dood drijft.
Charlize Theron is echter diegene die onverwacht alsnog de show steelt. Als Furiosa (een naam die ze niet gestolen heeft) is zij het best mogelijke antigif voor al dat testosteron en mannelijke geweld.
Als afvallige van de tiran/oppergreasehead Immortan Joe gaat ze aan de haal met zijn geliefde 'fokzeugen'. Ze staat echter meer dan behoorlijk haar mannetje tussen de patsers. Dat zij en haar amazones daarbovenop ook nog eens weigeren te plooien voor de tegen wil en dank naar voren geschoven 'prins op het witte paard' (Max), maakt haar rol alleen maar meer memorabel. She's all woman, and few can handle her!
Zelfs met al deze gedurfde zijsprongetjes verliest Miller nooit de fun factor uit het oog. Het is en blijft een road movie, waarin non-stop de voet op het gaspedaal wordt gehouden en je op het eind uitgeput en opgewonden naar het scherm wilt brullen: laat me eruit! Dat de film dan ook misschien een halfuurtje te lang duurt, neem je voor lief. Er worden nog weinig films gemaakt die je zo rechttoe rechtaan op de bek willen meppen. Fury Road is een even angstaanjagend als uitnodigend ronkende muscle car. Geen tijd voor pit stops, ritsen, verkeerslichten of andere onzin.
