PBR Streetgang
Legacy Member
Gezien op Sarajevo Film Festival, van slecht naar goed:
btw, Winter Sleep is nu al in België te zien in selcte cinema’s. Ga dit zo snel mogelijk zien, veel beter ga je niet vinden, me dunkt.
La mante religieuse - 2/10 (Natalie Saracco, 2012)
Erbarmelijk slechte film over een she-devil die er een missie van maakt om de priester uit de plaatselijke kerk (die eruitziet als een Calvin Klein posterboy) te verleiden en in bed te krijgen. Het was al duidelijk vanaf de eerste vijf minuten dat het scenario nergens op zou gaan trekken. De simplistische plotlijn, de vreselijke dialogen, de onnozele symboliek, de domme visuele motiefjes en de compleet idiote (en naar mijn mening ook verachtelijke) boodschap bevestigden dit vermoeden en wezen op een ding: kutfilm. Wat je ook doet in je leven van smeerlapperij, God zal je vergeven. Fuck off.
Kismet: How Turkish Soap Operas Changed the World - 2.5/10 (Nina Maria Paschalidou, 2013)
Bon, deze kwam als tweede deel van een double bill, dus ik ben maar blijven zitten. Een film over hoe vrouwen in Arabische , Noord-Afrikaanse en Balkan-landen naar Turkse soaps kijken en er sterkere vrouwen van worden (in opstand komen tegen geforceerd huwelijk, vechten tegen maagdelijkheidstests, de Grieks-Turkse relaties verbeteren, ...) Uiteraard is dat voor hen een goede zaak, want we weten allemaal dat er heel wat repressie aan de gang is in veel van deze staten. Alle stappen naar gender-equality juich ik toe. Maar waarom deze mensen zo'n rotslechte TV-shows kijken om te beseffen dat ze niet optimaal behandeld worden en tegen hun lot kunnen vechten wordt niet geheel duidelijk gemaakt. Er zijn betere TV-series en films in de (Arabische/Islamitische/Oosteuropese) wereld.
The Night - 4/10 (Zhou Hao, 2014)
Een film over een problematische driehoeksrelatie tussen twee manhoeren en een vrouwelijke hoer in de kleine steegjes van een (voor zover ik mij kan herinneren) ongespecifieerde Chinese stad. De ingredienten zouden heel misschien voor een boeiende film kunnen zorgen, maar de film lijkt niets origineels te doen met dit verhaal. Bovendien heeft de film net iets te veel mosterd gehaald uit de films van Wong Kar-wai zodat we ook op audiovisueel vlak niet veel originaliteit tegenkomen. Ik heb geen problemen met je invloeden duidelijk te maken, maar als de regisseur er niet in slaagt om er iets anders van te maken, dan begint dat op mijn zenuwen te werken. Bon, het is Zhous debuutfilm, dus wie weet betert hij er op, maar deze film krijgt van mij geen thumbs up. Oh, en zo saai...
Happily Ever After - 4.5/10 (Tatjana Bozic, 2014)
Als je de camera volledig en zonder pardon naar jezelf toe keert en je volledig blootlegt in een documentaire over jezelf, dan begint het meer en meer belangrijk te worden in hoeverre je een interessant persoon bent. Dat was helaas niet het geval voor Tatjana Bozic in deze documentaire over een Kroaatse vrouw die zich in een emotionele crisis bevindt en beslist om al haar voormalige geliefden te gaan opzoeken en hen te vragen wat er met haar scheelde. Hier heb ik niets uit geleerd, hoewel de vrouw in kwestie wel een gevoel voor humor had over haar eigen onstabiele emotionele toestand, wat ervoor zorgde dat deze weinig effectieve documentaire niet onaangenaam was om naar te kijken.
Mange tes morts - 6.5/10 (Jean-Charles Hue, 2014)
Deze sociaal-realistische misdaadfilm over een groep zigeuners die een overval op een vrachtwagen vol koper plannen, heeft erg veel sterke kanten. De camera is een meedogenloze participant in het drama, en met bijna misselijkmakende handheld shots werpt regisseur Hue je in het midden van alle conversaties en confrontaties tussen de verschillende hotheads uit Mange tes morts. Het hoge adrenalinegehalte werkt zeker in het voordeel van de film, maar tegelijkertijd werkt het ook verstikkend. De film kent heel weinig rustmomenten en de gebeurtenissen in de film zijn imo niet altijd interessant genoeg om er heel de tijd naar te willen kijken. Toch is het interessant om je eens in een volledig ander mileu te plaatsen en je te laten meesleuren door de geschifte persoonlijkheden in dit zigeunerdrama.
The Tiniest Place - 6.5/10 (Tatiana Huezo, 2011)
Deze documentaire over een klein dorpje in El Salvador en hoe de dorspbewoners hun leven verder zetten na de burgeroorlog die daar tien jaar lang woedde. Het was interessant hoe de regisseur inzoomt op hun werkethiek en de dagdagelijkse 'rituelen' waar ze zich mee bezig houden terwijl ze in voice-over hun verhaal doen. Halverwege de film verandert de toon van de film en beginnen ze aan te tonen hoe het er aan toeging tijdens de oorlog en wat ze allemaal deden in poging om aan de dood te ontsnappen. De film was hard, zoals die hoorde te zijn met zulk een onderwerp, maar jammer genoeg toonde die ook wat sentimentele kantjes die daarboven de traankliertjes wouden forceren. Dat was helemaal overbodig en maakte het geheel al iets minder aantrekkelijk.
Stream of Love - 7/10 (Ágnes Sós, 2013)
Een Hongaarse documentaire over stokoude Transylvanische boeren die praten over seks en liefde, hier heb ik echt met plezier naar gekeken. Al de personages in deze film waren leuk en aandoenlijk, het rurale landschap werd prachtig in beeld gebracht en het onderwerp ter discussie is nooit oninteressant.
Leviathan - 7.5/10 (Andrei Zvyagintsev, 2014)
Altijd een beetje moeilijk met deze Rus... Zijn pogingen om diepe en allegorische films te maken over het harde leven in het hedendaagse Rusland mislukken keer op keer, maar dat wil niet zeggen dat ze allemaal slecht zijn. De man heeft erg veel talent, dat is duidelijk. Maar wat ik jammer vind is dat zijn talent bijna uitsluitend in het visuele ligt. Zijn oog voor compositie in het uitgestrekte landschap daar is echt zeer indrukwekkend. Maar wat er zo jammer aan is, is dat hij deze beelden geregeld gebruikt als hamer en beitel om de symbolische en allegorische dimensie van zijn film op Nolaneske wijze in het hoofd van zijn publiek te rammen. Deze techniek werkt keer op keer in het nadeel van de film en is absoluut niet nodig om van de film te genieten. Toch maakt Leviathan (ondanks deze titel) zich hier het minste aan schuldig. Al de metaforische beelden waren niet nodg, net als in zijn andere films, maar het verhaal an sich stond goed overeind en was niet zomaar een excuus voor een existentiële parabel. Voorlopig misschien mijn favoriete Zvyagintsev.
Welcome to Sarajevo - 8/10 (Michael Winterbottom, 1997)
In het Sarajevo Film Festival werd deze editie Tribute gebracht aan Michael Winterbottom. Uit zijn uitgebreide filmografie werden enkele films gekozen en vertoond, en de meest gepaste om daarginds te bekijken leek mij een film die handelt over de recente geschiedenis van de plaats waar ik me toen bevond. Vanuit het standpunt van een reporter vertelt Winterbottom een verhaal over de belegering van Sarajevo tijdens de oorlog in Yugoslavië. De keuze om de film door een journalist te laten dragen zorgt ervoor dat we erg direct geconfronteerd worden met de vreselijke feiten van de belegering en de gruwelijke daden die destijds door de Serviërs gepleegd werden. We krijgen verslagen te zien en horen, net zoals ze op TV zouden verschijnen in een echte nieuwsreportage – ook al klagen de reporters in de film geregeld dat hun geschoten materiaal maar al te weinig vertoond wordt – in de landen waarvoor ze verlag geven. De afwisseling tussen de 35mm filmbeelden en het videomateriaal van de reporters zorgden voor goede afwisseling en variatie in filmstijl. Vaak was het gebruikte videomateriaal vaak echt archiefmateriaal van bestaande TV-netwerken en dus niet door Winterbottom geensceneerd, wat het des te harder maakte om de inhoud te verwerken. Maar het pakkende drama, de levendige soundtrack en de familiariteit die zo onstaat tussen de ‘westerlingen’ en de Bosniërs maakten alles goed draaglijk.
We Are the Best - 8/10 (Lukas Moodysson, 2014)
Voorlopig is dit nog maar mijn eerste ervaring met Moodysson, maar deze film was zeker niet wat ik had verwacht. Ik had bikkelhard LGBT-drama verwacht, en was dus enorm verrast met de luchtige punk rock comedy die Moodysson levert. De film volgt twee jonge meisjes die een punkband starten, ook al weten ze niets af van muziek en kunnen ze geen instrumenten bespelen. Deze situatie vormt een mooi platform voor een film die Amblin-gewijs ook handelt over groeipijnen, gescheiden ouders, eerste liefjes en het belang van vriendschap. Het is moeilijk om We Are the Best echt een muziekfilm te noemen, maar de muziekfans mogen dit alvast niet missen. De meisjes spelen hun rollen fantastisch en het lijkt me onmogelijk om niet van deze personages te gaan houden.
N: The Madness of Reason - 8/10 (Petyer Krüger, 2014)
Deze Belgische productie is een poetische documentaire over de Ivoorkust. De film lijkt verteld te worden door de ziel van een stokoude man die heel zijn leven lang in het Afrikaanse land heeft gewoond en een encyclopedie wil opmaken over de geschiedenis en cultuur van de Ivoorkust. Hij, de film, treedt geregeld in dialoog met locals, maar ook met mystieke entiteiten die voor hem en de film van erg groot belang zijn. Met behulp van handheld camerawerk en een indrukwekkende zweverige Malicky-filmstijl (kraanshots en al!) bestudeert hij verschillende aspecten van het dagelijkse leven, de geschiedenis van het land,maar ook de kunst en religie komen aan bod. Het is moeilijk om helemaal in woorden te brtengen wat Krüger hier nu juist allemaal aan het doen is - en het is duidelijk dat wat het ook is, hij te veel hooi op zijn vork neemt – maar het heeft alleszins heel wat weg van een filmgedicht in de traditie van Joris Ivens en Chris Marker. N: The Madness of Reason zal bij velen het verkeerde keelgat in schieten, maar als je je kan blootleggen voor poetische/spirituele cinema, dan zal je er wel van kunnen genieten.
Black Coal, Thin Ice - 8.5/10 (Diao Yinan, 2014)
Fargo van de Coen-broertjes en de fijne TV-spinoff hiervan hebben me geleerd dat freaky police procedurals tenmidden van een winterachtig, ijzig landschap, in combinatie met donkere humor en een stevige dosis van het surreële voor wonderen kunnen zorgen. Diao bevestigt dit met zijn geweldige film over een bizarre moord in het provinviale China, dat in de winter drie jaar na de feiten plots nieuwe betekenis krijgt voor het hoofdpersonage. De plot van de film mag dan geen nieuwe grond verkennen, maar alles wordt met zoveel stijl verteld dat je je hier niets van hoeft aan te trekken. Black Coal, Thin Ice is visueel erg verzorgd en speelt op een erg goede manier met tradities in Chinese cinema. De film doet vaak terugdenken aan de klassieke Hong Kong actiefilms van de ‘80s en ‘90s, maar ook aan martial arts films en de absurde, soms zelfs komische, overacting-stijl van mainstream Chinese films. Hier stopt het ook niet, er zijn ook hheel wat referenties naar klassieke Hollywoodfilms en Europese arthouse. Net als in de Koreaanse films van Bong Joon-ho, speelt Diao op een heel fijne manier met de balans tussen het dramatische en het komische. Soms is ‘ie gewelddadig en duister, soms droog en hilarisch. Topcinema van begin tot einde, met wat voor iedereen.
Party Girl - 8.5/10 (Marie Amachoukeli-Barsacq, Claire Burger & Samuel Theis, 2014)
Een film als Party Girl zou een perfecte introductie kunnen vormen voor sociaal realisme in films. Het is een pakkend drama over een cabaretdanseres van oudere leeftijd die de nachten doorbrengt tenmidden van het uitgaansleven in een klein stadje aan de grens tussen Frankrijk en Duitsland. Op een nacht wordt zij ten huwelijk gevraagd en de film volgt op uiterst geloofwaardige en nauwkeurige wijze hoe zij zich aanpast aan een domestiek familieleven. Haar relaties met de verschillende familieleden en haar vrienden worden heel goed uitgewerkt en komen erg natuurlijuk en menselijk over. Maar wat boven alles zo fascinerend is aan Party Girl is de balans die de film brengt tussen de kleurrijke, gestileerde shots van de feestende party girls in hun nachtclubs en de weinig versierde scenes overdag, waar we de sociale omstandigheden van hun leefmilieu te zien krijgen, zonder dat dat wordt afgeschilderd als miserabel. Dankzij de locatie van het verhaal – een grensstad- krijgen we ook een heerlijke linguistische situatie voorgeschoteld. Er wordt constant overgeschakeld van Frans naar Duits, maar de accenten zijn nogal ongewoon en dankzij de achtergronden van de personages, niet bepaald netjes. Een parel.
Winter Sleep - 9/10 (Nuri Bilge Ceylan, 2014)
Zoals we ondertusen al gewoon zijn van Turkse meester Nuri Bilge Ceylan, is zijun nieuwste film niet minder dan een meesterwerk. De imposante speelduur van de film deed me initiëel vrezen dat Ceylan hier wat te veel materiaal in zijn film zou gaan proppen en dat hij de traagheid van zijn filmstijl wat zou overdrijven. Maar vanaf het eerste shot van de film verdween deze zorg uit mijn hoofd. De vorm en inhoud van Winter Sleep zijn perfect op elkaar afgestemd, waarmee ik bedoel dat de dialogen en de gemoedstoestanden van de personages hand in hand gaan met de composities van de shots en het ritme van de montage. Soms wordt er in een gesprek heen en weer gecut als het als het gaat om een hevige discussie, maar soms wordt een shot van een personage muntenlang aangehouden als die een lang relaas doen en we alle minieme reacties, gezichtsuitdrukking en andere vormen van lichaamstaal moeten kunnen lezen. Er komen ook prachtige contemplatieve shots van de wildernis in Anatolië aan bod, maar in tegenstelling tot de outdoors road-movie feel van zijn vorige film Once Upon a Time in Anatolia, speelt Winter Sleep zich meer af binnenshuis en heeft die meer weg van een Kammerspiel-esthetiek. Door een reeks van fantastisch boeiende gesprekken dringt Ceylan diep tot in de psyche van de personages door. Wat alles nog meer fascinerend maakt, is dat Ceylan van zijn hoofdpersonage een intellectueel en een artiest maakt en zo zijn eigen positie als filosoof en filmmaker op een kritische manier mee in de film verwerkt. Dit is humanistische kunst in zijn meest mature vorm; een meesterwerk dat op zorgvuldige wijze iemands karakter analyseert en zijn persoonlijkheid blootlegt, zonder ook maar een keerterug te vallen op simplistische, sentimentele truukjes.
Erbarmelijk slechte film over een she-devil die er een missie van maakt om de priester uit de plaatselijke kerk (die eruitziet als een Calvin Klein posterboy) te verleiden en in bed te krijgen. Het was al duidelijk vanaf de eerste vijf minuten dat het scenario nergens op zou gaan trekken. De simplistische plotlijn, de vreselijke dialogen, de onnozele symboliek, de domme visuele motiefjes en de compleet idiote (en naar mijn mening ook verachtelijke) boodschap bevestigden dit vermoeden en wezen op een ding: kutfilm. Wat je ook doet in je leven van smeerlapperij, God zal je vergeven. Fuck off.
Kismet: How Turkish Soap Operas Changed the World - 2.5/10 (Nina Maria Paschalidou, 2013)
Bon, deze kwam als tweede deel van een double bill, dus ik ben maar blijven zitten. Een film over hoe vrouwen in Arabische , Noord-Afrikaanse en Balkan-landen naar Turkse soaps kijken en er sterkere vrouwen van worden (in opstand komen tegen geforceerd huwelijk, vechten tegen maagdelijkheidstests, de Grieks-Turkse relaties verbeteren, ...) Uiteraard is dat voor hen een goede zaak, want we weten allemaal dat er heel wat repressie aan de gang is in veel van deze staten. Alle stappen naar gender-equality juich ik toe. Maar waarom deze mensen zo'n rotslechte TV-shows kijken om te beseffen dat ze niet optimaal behandeld worden en tegen hun lot kunnen vechten wordt niet geheel duidelijk gemaakt. Er zijn betere TV-series en films in de (Arabische/Islamitische/Oosteuropese) wereld.
The Night - 4/10 (Zhou Hao, 2014)
Een film over een problematische driehoeksrelatie tussen twee manhoeren en een vrouwelijke hoer in de kleine steegjes van een (voor zover ik mij kan herinneren) ongespecifieerde Chinese stad. De ingredienten zouden heel misschien voor een boeiende film kunnen zorgen, maar de film lijkt niets origineels te doen met dit verhaal. Bovendien heeft de film net iets te veel mosterd gehaald uit de films van Wong Kar-wai zodat we ook op audiovisueel vlak niet veel originaliteit tegenkomen. Ik heb geen problemen met je invloeden duidelijk te maken, maar als de regisseur er niet in slaagt om er iets anders van te maken, dan begint dat op mijn zenuwen te werken. Bon, het is Zhous debuutfilm, dus wie weet betert hij er op, maar deze film krijgt van mij geen thumbs up. Oh, en zo saai...
Happily Ever After - 4.5/10 (Tatjana Bozic, 2014)
Als je de camera volledig en zonder pardon naar jezelf toe keert en je volledig blootlegt in een documentaire over jezelf, dan begint het meer en meer belangrijk te worden in hoeverre je een interessant persoon bent. Dat was helaas niet het geval voor Tatjana Bozic in deze documentaire over een Kroaatse vrouw die zich in een emotionele crisis bevindt en beslist om al haar voormalige geliefden te gaan opzoeken en hen te vragen wat er met haar scheelde. Hier heb ik niets uit geleerd, hoewel de vrouw in kwestie wel een gevoel voor humor had over haar eigen onstabiele emotionele toestand, wat ervoor zorgde dat deze weinig effectieve documentaire niet onaangenaam was om naar te kijken.
Mange tes morts - 6.5/10 (Jean-Charles Hue, 2014)
Deze sociaal-realistische misdaadfilm over een groep zigeuners die een overval op een vrachtwagen vol koper plannen, heeft erg veel sterke kanten. De camera is een meedogenloze participant in het drama, en met bijna misselijkmakende handheld shots werpt regisseur Hue je in het midden van alle conversaties en confrontaties tussen de verschillende hotheads uit Mange tes morts. Het hoge adrenalinegehalte werkt zeker in het voordeel van de film, maar tegelijkertijd werkt het ook verstikkend. De film kent heel weinig rustmomenten en de gebeurtenissen in de film zijn imo niet altijd interessant genoeg om er heel de tijd naar te willen kijken. Toch is het interessant om je eens in een volledig ander mileu te plaatsen en je te laten meesleuren door de geschifte persoonlijkheden in dit zigeunerdrama.
The Tiniest Place - 6.5/10 (Tatiana Huezo, 2011)
Deze documentaire over een klein dorpje in El Salvador en hoe de dorspbewoners hun leven verder zetten na de burgeroorlog die daar tien jaar lang woedde. Het was interessant hoe de regisseur inzoomt op hun werkethiek en de dagdagelijkse 'rituelen' waar ze zich mee bezig houden terwijl ze in voice-over hun verhaal doen. Halverwege de film verandert de toon van de film en beginnen ze aan te tonen hoe het er aan toeging tijdens de oorlog en wat ze allemaal deden in poging om aan de dood te ontsnappen. De film was hard, zoals die hoorde te zijn met zulk een onderwerp, maar jammer genoeg toonde die ook wat sentimentele kantjes die daarboven de traankliertjes wouden forceren. Dat was helemaal overbodig en maakte het geheel al iets minder aantrekkelijk.
Stream of Love - 7/10 (Ágnes Sós, 2013)
Een Hongaarse documentaire over stokoude Transylvanische boeren die praten over seks en liefde, hier heb ik echt met plezier naar gekeken. Al de personages in deze film waren leuk en aandoenlijk, het rurale landschap werd prachtig in beeld gebracht en het onderwerp ter discussie is nooit oninteressant.
Leviathan - 7.5/10 (Andrei Zvyagintsev, 2014)
Altijd een beetje moeilijk met deze Rus... Zijn pogingen om diepe en allegorische films te maken over het harde leven in het hedendaagse Rusland mislukken keer op keer, maar dat wil niet zeggen dat ze allemaal slecht zijn. De man heeft erg veel talent, dat is duidelijk. Maar wat ik jammer vind is dat zijn talent bijna uitsluitend in het visuele ligt. Zijn oog voor compositie in het uitgestrekte landschap daar is echt zeer indrukwekkend. Maar wat er zo jammer aan is, is dat hij deze beelden geregeld gebruikt als hamer en beitel om de symbolische en allegorische dimensie van zijn film op Nolaneske wijze in het hoofd van zijn publiek te rammen. Deze techniek werkt keer op keer in het nadeel van de film en is absoluut niet nodig om van de film te genieten. Toch maakt Leviathan (ondanks deze titel) zich hier het minste aan schuldig. Al de metaforische beelden waren niet nodg, net als in zijn andere films, maar het verhaal an sich stond goed overeind en was niet zomaar een excuus voor een existentiële parabel. Voorlopig misschien mijn favoriete Zvyagintsev.
Welcome to Sarajevo - 8/10 (Michael Winterbottom, 1997)
In het Sarajevo Film Festival werd deze editie Tribute gebracht aan Michael Winterbottom. Uit zijn uitgebreide filmografie werden enkele films gekozen en vertoond, en de meest gepaste om daarginds te bekijken leek mij een film die handelt over de recente geschiedenis van de plaats waar ik me toen bevond. Vanuit het standpunt van een reporter vertelt Winterbottom een verhaal over de belegering van Sarajevo tijdens de oorlog in Yugoslavië. De keuze om de film door een journalist te laten dragen zorgt ervoor dat we erg direct geconfronteerd worden met de vreselijke feiten van de belegering en de gruwelijke daden die destijds door de Serviërs gepleegd werden. We krijgen verslagen te zien en horen, net zoals ze op TV zouden verschijnen in een echte nieuwsreportage – ook al klagen de reporters in de film geregeld dat hun geschoten materiaal maar al te weinig vertoond wordt – in de landen waarvoor ze verlag geven. De afwisseling tussen de 35mm filmbeelden en het videomateriaal van de reporters zorgden voor goede afwisseling en variatie in filmstijl. Vaak was het gebruikte videomateriaal vaak echt archiefmateriaal van bestaande TV-netwerken en dus niet door Winterbottom geensceneerd, wat het des te harder maakte om de inhoud te verwerken. Maar het pakkende drama, de levendige soundtrack en de familiariteit die zo onstaat tussen de ‘westerlingen’ en de Bosniërs maakten alles goed draaglijk.
We Are the Best - 8/10 (Lukas Moodysson, 2014)
Voorlopig is dit nog maar mijn eerste ervaring met Moodysson, maar deze film was zeker niet wat ik had verwacht. Ik had bikkelhard LGBT-drama verwacht, en was dus enorm verrast met de luchtige punk rock comedy die Moodysson levert. De film volgt twee jonge meisjes die een punkband starten, ook al weten ze niets af van muziek en kunnen ze geen instrumenten bespelen. Deze situatie vormt een mooi platform voor een film die Amblin-gewijs ook handelt over groeipijnen, gescheiden ouders, eerste liefjes en het belang van vriendschap. Het is moeilijk om We Are the Best echt een muziekfilm te noemen, maar de muziekfans mogen dit alvast niet missen. De meisjes spelen hun rollen fantastisch en het lijkt me onmogelijk om niet van deze personages te gaan houden.
N: The Madness of Reason - 8/10 (Petyer Krüger, 2014)
Deze Belgische productie is een poetische documentaire over de Ivoorkust. De film lijkt verteld te worden door de ziel van een stokoude man die heel zijn leven lang in het Afrikaanse land heeft gewoond en een encyclopedie wil opmaken over de geschiedenis en cultuur van de Ivoorkust. Hij, de film, treedt geregeld in dialoog met locals, maar ook met mystieke entiteiten die voor hem en de film van erg groot belang zijn. Met behulp van handheld camerawerk en een indrukwekkende zweverige Malicky-filmstijl (kraanshots en al!) bestudeert hij verschillende aspecten van het dagelijkse leven, de geschiedenis van het land,maar ook de kunst en religie komen aan bod. Het is moeilijk om helemaal in woorden te brtengen wat Krüger hier nu juist allemaal aan het doen is - en het is duidelijk dat wat het ook is, hij te veel hooi op zijn vork neemt – maar het heeft alleszins heel wat weg van een filmgedicht in de traditie van Joris Ivens en Chris Marker. N: The Madness of Reason zal bij velen het verkeerde keelgat in schieten, maar als je je kan blootleggen voor poetische/spirituele cinema, dan zal je er wel van kunnen genieten.
Black Coal, Thin Ice - 8.5/10 (Diao Yinan, 2014)
Fargo van de Coen-broertjes en de fijne TV-spinoff hiervan hebben me geleerd dat freaky police procedurals tenmidden van een winterachtig, ijzig landschap, in combinatie met donkere humor en een stevige dosis van het surreële voor wonderen kunnen zorgen. Diao bevestigt dit met zijn geweldige film over een bizarre moord in het provinviale China, dat in de winter drie jaar na de feiten plots nieuwe betekenis krijgt voor het hoofdpersonage. De plot van de film mag dan geen nieuwe grond verkennen, maar alles wordt met zoveel stijl verteld dat je je hier niets van hoeft aan te trekken. Black Coal, Thin Ice is visueel erg verzorgd en speelt op een erg goede manier met tradities in Chinese cinema. De film doet vaak terugdenken aan de klassieke Hong Kong actiefilms van de ‘80s en ‘90s, maar ook aan martial arts films en de absurde, soms zelfs komische, overacting-stijl van mainstream Chinese films. Hier stopt het ook niet, er zijn ook hheel wat referenties naar klassieke Hollywoodfilms en Europese arthouse. Net als in de Koreaanse films van Bong Joon-ho, speelt Diao op een heel fijne manier met de balans tussen het dramatische en het komische. Soms is ‘ie gewelddadig en duister, soms droog en hilarisch. Topcinema van begin tot einde, met wat voor iedereen.
Party Girl - 8.5/10 (Marie Amachoukeli-Barsacq, Claire Burger & Samuel Theis, 2014)
Een film als Party Girl zou een perfecte introductie kunnen vormen voor sociaal realisme in films. Het is een pakkend drama over een cabaretdanseres van oudere leeftijd die de nachten doorbrengt tenmidden van het uitgaansleven in een klein stadje aan de grens tussen Frankrijk en Duitsland. Op een nacht wordt zij ten huwelijk gevraagd en de film volgt op uiterst geloofwaardige en nauwkeurige wijze hoe zij zich aanpast aan een domestiek familieleven. Haar relaties met de verschillende familieleden en haar vrienden worden heel goed uitgewerkt en komen erg natuurlijuk en menselijk over. Maar wat boven alles zo fascinerend is aan Party Girl is de balans die de film brengt tussen de kleurrijke, gestileerde shots van de feestende party girls in hun nachtclubs en de weinig versierde scenes overdag, waar we de sociale omstandigheden van hun leefmilieu te zien krijgen, zonder dat dat wordt afgeschilderd als miserabel. Dankzij de locatie van het verhaal – een grensstad- krijgen we ook een heerlijke linguistische situatie voorgeschoteld. Er wordt constant overgeschakeld van Frans naar Duits, maar de accenten zijn nogal ongewoon en dankzij de achtergronden van de personages, niet bepaald netjes. Een parel.
Winter Sleep - 9/10 (Nuri Bilge Ceylan, 2014)
Zoals we ondertusen al gewoon zijn van Turkse meester Nuri Bilge Ceylan, is zijun nieuwste film niet minder dan een meesterwerk. De imposante speelduur van de film deed me initiëel vrezen dat Ceylan hier wat te veel materiaal in zijn film zou gaan proppen en dat hij de traagheid van zijn filmstijl wat zou overdrijven. Maar vanaf het eerste shot van de film verdween deze zorg uit mijn hoofd. De vorm en inhoud van Winter Sleep zijn perfect op elkaar afgestemd, waarmee ik bedoel dat de dialogen en de gemoedstoestanden van de personages hand in hand gaan met de composities van de shots en het ritme van de montage. Soms wordt er in een gesprek heen en weer gecut als het als het gaat om een hevige discussie, maar soms wordt een shot van een personage muntenlang aangehouden als die een lang relaas doen en we alle minieme reacties, gezichtsuitdrukking en andere vormen van lichaamstaal moeten kunnen lezen. Er komen ook prachtige contemplatieve shots van de wildernis in Anatolië aan bod, maar in tegenstelling tot de outdoors road-movie feel van zijn vorige film Once Upon a Time in Anatolia, speelt Winter Sleep zich meer af binnenshuis en heeft die meer weg van een Kammerspiel-esthetiek. Door een reeks van fantastisch boeiende gesprekken dringt Ceylan diep tot in de psyche van de personages door. Wat alles nog meer fascinerend maakt, is dat Ceylan van zijn hoofdpersonage een intellectueel en een artiest maakt en zo zijn eigen positie als filosoof en filmmaker op een kritische manier mee in de film verwerkt. Dit is humanistische kunst in zijn meest mature vorm; een meesterwerk dat op zorgvuldige wijze iemands karakter analyseert en zijn persoonlijkheid blootlegt, zonder ook maar een keerterug te vallen op simplistische, sentimentele truukjes.
btw, Winter Sleep is nu al in België te zien in selcte cinema’s. Ga dit zo snel mogelijk zien, veel beter ga je niet vinden, me dunkt.
The Texas Chain Saw Massacre vond ik héél goed dus dit komt wel snor