Dressed to Kill - 9/10 (Brian De Palma, 1980)
De film begint met een blote Angie Dickinson, wat meteen goedgekeurd wordt. Vanaf dan verloopt de film als een uitstekende edge-of-your seat thriller en net als Obsession is deze film zo gemodelleerd naar Hitchcock dat het kijkplezier verdubbeld wordt. Niet alleen is het meevolgen van het verhaal bijzonder leuk, maar het is ook fijn om de gelijkenissen met films als Vertigo en Psycho op te zoeken. Dressed to Kill heeft lange achtervolgingen, knappe museumscenes, red herrings all over en dat allemaal met een seksuele ondertoon die zelden zo expliciet wordt gebracht zonder te sucken. De Palma weet gelijk de besten hoe hij het POV-shot moet gebruiken en hoe de "murderous gaze" toe te passen. Ook zet Dennis Franz hier een van de allerbeste NYPD dick-rollen neer die ik ooit heb gezien. Voor de rest heb ik er weinig over te zeggen. Immens veel plezier mee beleefd en ik kan de grijns van De Palma al voor me zien van wanneer hij in de monteerkamer stond te kijken naar wat hij net gefilmd had.
Take Shelter - 9/10 (Jeff Nichols, 2011)
Ik had ontzettend hoge verwachtingen hiervan, en ze zijn allemaal ingelost. Michael Shannon schittert hier (als altijd) als een man die geteisterd wordt met visioenen van een woeste storm en zijn familie ervan wenst te beschermen. De familiale en sociale problemen die daaruit volgen worden op fantastische manier weergegeven en Shannon's mentale neerwaartse spiraal is absoluut geloofwaardig. Epische beelden van een storm met apocalyptische proporties en de financiële repercussies van Shannon's gedrag doen me denken dat er hier een verwijzing wordt gemaakt naar een economische shitstorm die gaande is of zou aankomen. Geen idee of dat de bedoeling was, maar very cool nonetheless. Bovendien is Jessica Chastain ook fantastisch hier als de liefhebbende vrouw die haar best doet om om te gaan met haar echtgenoot. Take Shelter is dus zeker een van de beste films van 2011, hij blaast Melancholia (een film die hier wel enkele gelijkenissen toont) uit het water wat mij betreft en bevestig Nichols' status als een competente regissur die ongelooflijk goed met zijn acteurs kan werken en in staat is om zowel rustige indie als grootschalige cinema te maken. Good stuff.
.
. Heel mooie muziek, goed gecast en prachtige beelden die allemaal veel meer betekenen dan je op eerste zicht zou denken. Heb hem meteen twee keer achter elkaar bekeken, top.
