Neoken zei:
Zolang het niet uw intentie is om een bepaald punt te maken, of een bepaald idee weer te geven, is nochtans niet zo moeilijk om wat willekeurige surrealistische elementen in uw film (of gelijk welke kunstvorm) te steken.
Even makkelijk als een plot schrijven dat wel aan alle klassieke regeltjes voldoet, dat maakt de dingen nog niet interessant. Wanneer het surrealistische gewoon aanvoelt als random shit zonder meer dan is het ook niet veel waard natuurlijk.
Ik haat mensen wiens visie botst met de visie van een ander en dan hun gelijk willen halen door terug te grijpen naar een arrogante "you're missing the point", no offense. Het is grappig dat je vlak daarna wél vermeldt dat het ligt aan uw eigen visie op wat film juist hoort te zijn.
Mja ge vat hier m'n "missing the point" een beetje verkeerd op denk ik, maar ik blijf erbij. Ik wou niet zeggen dat ge het concept of denkbeeld niet begreep ofzo, maar gewoon dat uw persoonlijke visie van wat cinema hoort te doen, niet echt hand in hand gaat met dit soort films. Waardoor ge (denk ik) toch minstens gedeeltelijk het punt van dit soort cinema mist. Ofwel slaag ik er gewoon compleet naast door m'n eigen subjectieve ervaring ervan natuurlijk.
En heb ik dan ergens ooit al gezegd wat film juist hoort te zijn? Imo zijn daar niet echt grenzen aan, mensen doen wat ze willen, van 2 min lange Brakhage shorts tot Warhol z'n Empire state nonsens. Verschillende soorten film hebben dan ook verschillende benaderingen nodig om ze te kunnen appreciëren denk ik. Net zoals je gewoon niet naar een drama kijkt alsof het een komedie is etc.
Ik denk dat een hele hoop films erg nutteloos en ondoordringbaar gaan overkomen als je te hard moeite probeert te doen om te 'begrijpen' wat erachter zou kunnen schuilen.
Opnieuw, ik heb het punt niet gemist. Ik kijk gewoon anders aan tegenover de kunst.
Ik heb het hierboven al gezet maar ik bedoelde dus dat ge met uw andere kijk gewoon een deel van het punt van de surrealisten mist imo. Aléja dus even benadrukken: ik wil absoluut nergens iets zeggen in de trend van: ge snapt het niet of ge zijt te dom ofzo hé. It's just your loss

n/o
En wat is er zo verkeerd aan het willen begrijpen van een kunstenaar? In het geval van Kaufman...
Niks, maar ik denk dat Kaufman zichzelf al gewoon niet begrijpt, die z'n films voelen erg therapeutisch aan, alsof hij die schrijft om zelf goed te kunnen blijven draaien.
Hij zal bijvoorbeeld niet zomaar een surrealistisch eeuwig brandend huis in zijn film steken. Daar ging ongetwijfeld een bepaalde gedachtegang aan vooraf. En het is die gedachtegang die ik wil achterhalen. Voor mij zijn surrealistische werken net zo interessant, omdat je er over kan napeinzen. Maar enkel wanneer ik de indruk hebt dat er effectief iets in zit om over na te peinzen.
Daar zal sowieso wel een gedachtegang achter zitten maar dan nog, het is een beetje een puzzel zonder oplossing hé, en ik heb daar totaal geen probleem mee omdat ik op veel stukken gewoon niet begin te puzzelen of gewoon een hoop nevenschikkende mogelijkheden zie. Het 'probleem' is dan bij mensen dat ze gewoon opgeven als er geen eenduidig antwoord te vinden is.
En dan nog zelfs als ge weet wat nu juist de kunstenaar z'n interpretatie is dan wilt dat nog niet persé iets zeggen in dit geval. Waarom zou zijn/haar interpretatie beter zijn als de uwe of de mijne... dood van de auteur etc.