Mies vailla menneisyyttä The Man Without a Past (A. Kaurismäki, 2002) 7.5/10
Mijn eerste kennismaking met de Finse regisseur Aki Kaurismäki, en 't is mij zeker goed bevallen. De luchtige, quirky sfeer en het miserabele verhaal rond sociale outcasts creëert een speciale, tragikomische sfeer. Aanradertje voor mensen die eens iets speciaal willen zien.
Jules et Jim (F. Truffaur, 1962) 8/10
Na het fantastische Les 400 Coups, heb ik me deze keer gewaagd aan Jules et Jim. De film is vormelijk veel experimenteler dan Les 400 Coups en dus ook interessant analysemateriaal, maar het verhaal, rond een driehoeksrelatie tussen 2 mannen en een vrouw, kon me minder boeien. Zeker en vast toch wel een aanrader.
Koncert zyczen Concert of Wishes (K. Kieslowski, 1967) 6/10
Kortfilm over een kamperend koppel en een bus toeristen. Wanneer het koppel hun tent verliest en deze in de handen terechtkomt van de toeristen, stellen ze een ruil voor... Het verhaal heeft bitterweinig om het lijf, maar Kielsowski's speciale stijl beginnen zich hier toch al te manifesteren, hoewel door het B/W het kleuraspect afwezig blijft.
Some Like It Hot (B. Wilder, 1959) 7.5/10
Bwa ja, valt goed mee, hoewel ik niet echt iets speciaal gezien heb. Het meest grappige moment blijft het einde eigenlijk. En no offence he, maar ik vind Marilyn Monroe dus echt niet knap he
La caduta degli dei The Damned (L. Visconti, 1969) 8.5/10
Een film uit de latere periode van Visconti, dus je weet waaraan je je kunt verwachten, nl. een film over het verval en de decadentie van de aristocratie, dit met een majestueuze filmstijl en prachtige art direction. In deze film volgen we het verval van een Duitse familie, die een staalfabriek bezit, op de vooravond van de opkomst van het Derde Rijk. Martin von Essenbeck verdient toch ook een plaats in het lijstje van meest memorabele menselijke villains.
Mat i syn Mother and Son (A. Sokurov, 1997) 6.5/10
Sokurov brengt met deze film een intiem portret van de laatste uren tussen een stervende moeder en haar zoon. Wat onmiddellijk opvalt is de unieke cinematografie van Aleksei Fyodorov, die gebruik maakt van verschillende achter elkaar geplaatste lenzen in combinatie met prachtige mise-en-scène en localisatie, wat ervoor zorgt dat de film lijkt op een levend olieverf schilderij. Zeer speciaal, maar ik denk dat dit beter zou geweest zijn als kortfilm. Want zelfs met zijn speelduurt van 68 min. is de film tergend lang, aangezien er praktisch niets in gebeurt.
dikke rotzooi van een kut thriller 3 op 10