Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (18)

Ok. Maar Black Swan is geen echte film over ballet.

Black Swan kan helemaal niet op tegen Requiem for a dream imo.

Verder, voor de zekerheid gebruik ik de spoilertags

The Red Shoes is awesome maar ik denk niet dat iemand die kortzichtig genoeg is om een film over ballet al automatisch afdoet als oninteressant er veel aan zou hebben. Uiteindelijk zou het niet mogen uitmaken of het onderwerp van een film je normaal interesseert of niet, als het goed gemaakt is boeit het zonder meer.
Een recent voorbeeld daarvan lijkt me de Docufilm Senna, ik weet niks van F1, ik wist zelfs niet wie Senna was voor ik deze film bekeek, (professionele) sport interesseert mij in 't algemeen bitter weinig (ik ben meer van het principe dat sport is om zelf te doen dan naar te kijken..), maar damn wat een documentaire (echte aanrader trouwens).

That said, Black Swan is idd geen film over ballet, eerder over competitie, stress om te presteren en de daarbij horende identiteitscrisis. Gezien jouw(@tommo) liefde voor Cronenberg en Argento blijf ik toch erg verbaasd dat jij deze maar niets vond, mij leek die daar erg naar terug te grijpen in een everything-turned-upto-11 waanzin waar ik toch erg van genoten heb. Misschien nog een kans geven met verwachtingen in die richting? dunno..

Nee, mijn punt is dat mensen die zeggen 'nooit gedacht dat een film over ballet goed kon zijn' duidelijk geen idee hebben waarover ze hebben bij het benaderen van een film. Want zoals je zegt: het onderwerp van de de film is sowieso al ondergeschikt aan de film zelf. Who cares? Ik haat boksen superhard, maar Raging Bull is fenomenaal goed. Ik ben ook vrij tot zeer anti-facebook, maar The Social Network was ook een heel erg goede film. Veel mensen ervaren dit, maar voor de ene of andere reden vormt ballet een uitzondering op die regel? Nah.
Ik betwijfel ook ten zeerste dat de mensen die die statements gemaakt hebben zouden houden van The Red Shoes... Ik zei dat gewoon omdat ik vind dat al de ingrediënten die voor mij Black Swan nog passable maakten, helemaal niet origineel waren: iedereen deed ze af als creatief en indrukwekkend terwijl dit 65 jaar geleden al gedaan werd, en imo onmetelijk veel beter. Het enige waar ik BS echt credit voor geef is hoe haar mentale transformalisatie geëxternaliseerd werd door middel van fysieke transformatie. Dat was een knappe touch aan het verhaal maar voor de rest was alles zo ongelooflijk ondermaats imo. Ook had ik graag teruggevallen op goed camerawerk, maar dat was ook niet meer dan par. Slecht was het uiteraard ook niet, dat had pas erg geweest; de film was visueel zeker in orde.

Wat de Cronenberg en Argento invloeden betreft... Ik herken niet rechtstreeks een parallel tussen die twee en BS, buiten dan het feit dat Suspiria zich op een dansschool afspeelt. Maar verschillen zie ik in het feit dat deze filmmakers zich niets voorliegen. De outrageous shit in de verhalen van Cronenberg passen perfect binnen het scenario en zijn zodanig goed gepacet (?) dat ze bijna verwateren binnen de context van de film en aan ons gepresenteerd worden als een noodzakelijke voortzetting van de gebeurtenissen in de film. Bij BS had ik het gevoel dat de aanloop naar de climax vol zat met momenten die geen plaats hadden binnen dat verhaal of als ongeloofwaardig overkwamen en dat vele beloftes die doorheen de film gemaakt werden nooit werden waargemaakt. En wat Argento betreft... Argento maakt zijn films ook niet echt om getormenteerde zielen te tonen of mentale neerwaartse spiralen op een classy manier in beeld te brengen, he. Enfin, hij maakt zijn films wel met serieuze klasse, maar die is wel van geheel andere orde dan de klasse die Aronofsky met BS probeerde te bereiken.
Misschien komt er wel ooit een rewatch van (zoals ik nu stiekem zin heb om Sunshine nog eens te zien die ik in den tijd echt niet kon pruimen), maar momenteel ben ik niet geneigd om die nog eens op te zetten.

De vergelijking met Argento was vooral visueel, de manier van kleuren gebruiken en zo een behoorlijk hallucinatorisch(?) sfeertje creëren deed me erg denken aan Suspiria, en dan ja de dansschool.
Cronenberg is op thematisch vlak ook erg vaak bezig of identiteit e.d.
En komaan, wie moest er niet denken aan The Fly wanneer Portman die veertjes ontdekt?

Oh en ik ga het blijven zeggen, Sunshine is één van m'n favoriete films en blijft geniaal <3

!nsomn!a zei:

De vergelijking met Argento was vooral visueel, de manier van kleuren gebruiken en zo een behoorlijk hallucinatorisch(?) sfeertje creëren deed me erg denken aan Suspiria, en dan ja de dansschool.
Cronenberg is op thematisch vlak ook erg vaak bezig of identiteit e.d.
En komaan, wie moest er niet denken aan The Fly wanneer Portman die veertjes ontdekt?

Klik om te vergroten...

Hallucinant?
En uiteraard is die link met The Fly obvious, maar snap je niet wat ik dan bedoel met hoe die momenten in Cronenberg's films zodanig goed 'blenden' in de film en je het aanvaardt als iets perfect normaal, hoe nasty het ook is? Bij BS voelde die fysieke transformatie aan als iets dat ze op voorhand beslist hadden te filmen en dan losse scenes daarvan één voor één hadden ge-insert in het verhaal.

Braveheart
9/10

Prachtige film.

Come and see (Idi i smotri, 1985)

Indrukwekkend. Een oorlogsfilm die wellicht aangrijpender is dan alle oorlogsfilms die ik tot dusver heb gezien. En dat zijn er heel wat. Verdorie, die Russen kunnen er wat van. Het verhaal gaat over een jongen van 14 die in Wit-Rusland bij de Partisanenbeweging gaat, om tegen de Duitsers te vechten. Hij komt daarbij op een zeer akelige wijze in aanraking met de Einsatztruppen die uitgestuurd waren om hele dorpen uit te moorden. De manier waarop dit gefilmd wordt laat een nadruk na op je ziel.

Uiteraard is dit wel bedoeld als propagandafilm en worden de Duitsers wel zeer eentonig boosaardig afgebeeld, hoewel de Einsatzkommando's nu ook niet bepaald de doetjes van het Duitse leger waren. Maar in tegenstelling tot vele Hollywoodfilms wordt de kijker ook bespaard van holle en zelfgenoegzame heroïek, wat de term "propagandafilm" zeer sterk nuanceert. De waanzin van de oorlog is bijzonder goed aanwezig.

Hier en daar kan er wat kritiek gevormd worden. Niet alle scènes zijn even goed, soms komt het wat amateuristisch over. Maar de sterke scènes doen dit vergeten.

Zeer sterk einde!

Nog aanraders?

PBR Streetgang zei:

Hallucinant?
En uiteraard is die link met The Fly obvious, maar snap je niet wat ik dan bedoel met hoe die momenten in Cronenberg's films zodanig goed 'blenden' in de film en je het aanvaardt als iets perfect normaal, hoe nasty het ook is? Bij BS voelde die fysieke transformatie aan als iets dat ze op voorhand beslist hadden te filmen en dan losse scenes daarvan één voor één hadden ge-insert in het verhaal.

Klik om te vergroten...

Hmm, hallucinant klinkt precies niet wat ik bedoel , maar ik denk wel dat je door hebt waar ik naartoe wil..
Goh, zo voelde dat bij mij toch niet aan tbh en het is niet alsof Cronenberg niet zou begonnen zijn met het idee van een dude in een mens-vlieg hybrid te laten veranderen om dan van dat concept iets interessant te maken.
Ik wou ook niet meer zeggen dan dat er duidelijk invloeden zichtbaar zijn van die twee filmmakers en dat ik het een beetje raar vond dat je daar niet zoals ik van kon genieten.

@Avondland
Dat einde blijft elke keer weer zo sterk als ik het terugzie...
Als je al anderhalf uur in die Wahnsinn zit, komt het nog veel krachtiger over.
Twierdza brzeska vond ik ook niet slecht.
Maar beter dan Idi i smotri is hij niet.


Ik heb Hereafter (2010) gezien.
Ik ben fan van Clint Eastwood, als acteur, maar zeker ook als regisseur, Mystic river, Changeling, Million dollar baby, Letters from Iwo Jima, Gran Torinp vond ik allemaal zeer degelijke films.
Maar Hereafter, vond ik toch wel één van zijn minste die ik gezien heb.

Natuurlijk wel een risico als je een onderwerp aansnijdt zoals het hiernamaals Ofwel kom je met iets heel verrassend uit de hoek, ofwel volg je het gangbare idee dat over het hiernamaals bestaat.
Clint koos duidelijk voor het tweede en in het begon ook veelbelovend, je krijgt drie verschillende verhalen over mensen die op één of andere manier oog in oog hebben gestaan met de dood? Die verhalen groeien mooi (doch erg langzaam) naar elkaar toe tot een plot. en net daar wringt het schoentje... een plot... waar zit het plot? Ik vond het nogal much ado about nothing... Voor de rest prima geacteerd, mooi in beeld gebracht met indrukwekkende CGI (vooral die tsunami was smullen), maar na 130 minuten had ik echt zoiets van... euh en dan, wat is de boodschap nu?

6/10

!nsomn!a zei:

Hmm, hallucinant klinkt precies niet wat ik bedoel , maar ik denk wel dat je door hebt waar ik naartoe wil..
Goh, zo voelde dat bij mij toch niet aan tbh en het is niet alsof Cronenberg niet zou begonnen zijn met het idee van een dude in een mens-vlieg hybrid te laten veranderen om dan van dat concept iets interessant te maken.

Klik om te vergroten...

Dat kan heel goed, maar tbh zou het me niet verbazen moest dat niet zo zijn. Either way, hij heeft een scenario dat heel veel strakker is dan BS. Misschien net iets minder ambitieus, en maar goed ook want hij maakt zijn film perfect zoals het moet terwijm Aronofsky hier heel wat rookie mistakes maakt en veel te hoog gegrepen heeft voor wat hij wou bereiken.

'The Bone Collector' eindelijk is gezien... Tjah, zo'n films ga ik automatisch vergelijken met Se7en en dan ben je bij voorbaat genaaid. Vond er echt geen hol aan, snap niet waarom die film nog door zovelen gesmaakt wordt? En kom nu niet af met Angeline Jolie hé, zo appetijtelijk ziet die er nu ook weer niet uit in die film.

3/10

I tre volti della paura (aka Black Sabbath) - 7.5/10 (Mario Bava, 1963)

Drie korte verhalen die absoluut exemplarisch zijn voor de horror stijl van Bava. Het was lang kiezen tussen de verschillende versies van deze film, maar heb uiteindelijk toch gekozen voor de Italiaanse omdat die het gemakkelijkst te verkrijgen is en ook omdat er daar niet in gecut is geweest. In de Engelstalige Black Sabbath zijn er scenes weggehaald en scenes toegevoegd die overigens niet door Bava geregisseerd werden. The Telephone, het eerste verhaal, vormt meteen al de basis voor een geheel nieuw subgenre van horror: giallo. Een geweldig trage opbouw en geen magische spookachtige horror sfeer zijn wat dit verhaal zijn kracht geeft. Ik vond het persoonlijk de minste van de drie, maar de erotische sfeer die in de lucht van dat appartement hing was zeker te voelen, al werd die nooit expliciet getoond. Het volgende verhaal was al veel meer naar mijn goesting. Lekker gotische horror zoals het moet: bizarre vampierverhalen ergens in Oost-Europa, krakende deuren, heel wat mist, luide windvlagen en hier en daar wat ondoden. Het laatste verhaal van de drie vond ik misschien wel het meest angstaanjagende, en ik vond het jammer dat hier niet even veel tijd aan werd gespendeerd als het vorige. Een verpleegster maakt de fout een ring te stelen van het lijk van een oude gravin, met alle macabere gevolgen van dien. Het is erg interessant om te zien hoe rechtstreeks Argento werd beïnvloed door Bava, zeker wat cinematografie en tempo betreft. Blood And Black Lace of Danger: Diabolik wordt de volgende Bava, al weet ik helemaal niet zeker of die even goed gaan zijn. Een ding is echter wél zeker: Wurdalaks zijn fucking awesome.

Ik ga vanavond naar mijn neef en we gaan samen nog is naar Terminator 1 kijken, een avondje vol nostalgie.

roepende Japanners ftw

s4nder zei:

Lake Eden

Klik om te vergroten...

Eden Lake*

PBR Streetgang zei:

I tre volti della paura (aka Black Sabbath) - 7.5/10 (Mario Bava, 1963)

Drie korte verhalen die absoluut exemplarisch zijn voor de horror stijl van Bava. Het was lang kiezen tussen de verschillende versies van deze film, maar heb uiteindelijk toch gekozen voor de Italiaanse omdat die het gemakkelijkst te verkrijgen is en ook omdat er daar niet in gecut is geweest. In de Engelstalige Black Sabbath zijn er scenes weggehaald en scenes toegevoegd die overigens niet door Bava geregisseerd werden. The Telephone, het eerste verhaal, vormt meteen al de basis voor een geheel nieuw subgenre van horror: giallo. Een geweldig trage opbouw en geen magische spookachtige horror sfeer zijn wat dit verhaal zijn kracht geeft. Ik vond het persoonlijk de minste van de drie, maar de erotische sfeer die in de lucht van dat appartement hing was zeker te voelen, al werd die nooit expliciet getoond. Het volgende verhaal was al veel meer naar mijn goesting. Lekker gotische horror zoals het moet: bizarre vampierverhalen ergens in Oost-Europa, krakende deuren, heel wat mist, luide windvlagen en hier en daar wat ondoden. Het laatste verhaal van de drie vond ik misschien wel het meest angstaanjagende, en ik vond het jammer dat hier niet even veel tijd aan werd gespendeerd als het vorige. Een verpleegster maakt de fout een ring te stelen van het lijk van een oude gravin, met alle macabere gevolgen van dien. Het is erg interessant om te zien hoe rechtstreeks Argento werd beïnvloed door Bava, zeker wat cinematografie en tempo betreft. Blood And Black Lace of Danger: Diabolik wordt de volgende Bava, al weet ik helemaal niet zeker of die even goed gaan zijn. Een ding is echter wél zeker: Wurdalaks zijn fucking awesome.

Klik om te vergroten...

Blood & Black Lace is goeie Giallo avant-la-lettre, Danger: Diabolik is onversneden camp. De sixties druipen van je scherm. The Wurdulak is van het allerbeste van Bava. Onvoorstelbaar sfeervol.

The Town

Zeer vermakelijke film. 8/10.

PBR Streetgang zei:

Misschien komt er wel ooit een rewatch van (zoals ik nu stiekem zin heb om Sunshine nog eens te zien die ik in den tijd echt niet kon pruimen), maar momenteel ben ik niet geneigd om die nog eens op te zetten.

Klik om te vergroten...

!nsomn!a zei:

Oh en ik ga het blijven zeggen, Sunshine is één van m'n favoriete films en blijft geniaal <3

Klik om te vergroten...

Daar heeft hij een punt, tommo. Btw ik had nu eens exact het omgekeerde. Ik heb Black Swan sneller dan elke andere film aan een tweede kijkbeurt onderworpen en hij is ook niet mijn favoriete Aronofsky. Maar ik besef wel dat ik de gehele film opzettelijk nogal blind ben voor fouten omdat ik zo uitkijk naar die climax (niet de dans per se). The Red Shoes vertoont heel veel gelijkenissen, daar kun je niet onderuit, maar de stijl die Aronofsky brengt is wel geheel anders (en ja daar zit Clint Mansell voor een groot deel tussen). Dit is gewoon Aronofsky met enkele uitschuivertjes...

En oh: one Purple Rose of Cairo coming up!

Jacob's Ladder (1990): fijne film, niet moeilijk om te zien dat dit revolutionair was in 1990. Deed mij heel hard aan het einde van Lost denken. Brengt bij mij een leuke gedachtenstroom op gang betreffende de laatste momenten op weg naar de dood. 7.5/10

Super 8 (2011): Ondanks de beloftevolle affiche (JJ Abrams, Steven Spielberg) een echte afknapper. Ik had mysterie, mythologie, area 51, x-files en een snuifje lost verwacht. Ik kreeg een jaren nilies treasure hunt film voor pubers. Bweik. 3/10