The Texas Chain Saw Massacre - 6/10 (Tobe Hooper, 1974)
Godverdomme ik haat dit soort films echt. Ik wist wel wat me te wachten stond, maar ik had gehoopt op iets dat mijn visie over de zogenaamde "torture flicks" zou doen veranderen. Het mocht niet wezen, want ik heb me wederom geërgerd aan de laatste veertig minuten van de film. Maar toch kan ik de film niet geheel slecht vinden, want ik moet wel toegeven dat heel het laatste deel van de film geweldig intens is en uitermate geslaagd is in zijn opzet. De beelden van Leatherface en zijn opa zijn onvergetelijk, hoe vuil en verderflijk ze ook zijn. Ook de geluidsband van de laatste scene was overweldigend. De film is dus een terechte klassieker, en ik zal mensen het nooit kwalijk nemen dat ze deze film geniaal vinden, want hij is de ene echte, en hij is echt absoluut waanzinnig. Maar echt niets voor mij.
Under Capricorn - 7/10 (Alfred Hitchcock, 1949)
Nog een filmpje gefotografeerd door grootmeester Jack Cardiff, maar deze keer net iets minder interessant dan het andere werk dat ik al van hem heb gezien. Er zitten heel wat sterke shots in, en zeker ook enkele geweldige long takes, dus klagen kan ik zeker niet. Het verhaal speelt zich af in de vroege jaren van Australië, nadat de Britten Sydney gekoloniseerd hadden. Vele inwoners daar waren ex-convicts en beginnen er aan een nieuw leven, en over een van die mannen gaat de film. Under Capricorn is best nog een leuke film, en uniek binnen het oeuvre van Alfred Hitchcock; voor zover ik weet is dit zijn enige period movie. Er komen wel heel wat elementen aan bod die ook in zijn andere films terugkeren, maar toch ontbreekt hier de typerende Hitchcock magic, die in de mate van het mogelijk wordt opgevuld door de cinematografie en de mooi versierde sets.
The Room - wait wut?/10 (Tommy Wiseau, 2003)
Oké, hier kan ik onmogelijk een score aan geven. THe Room is zonder enige twijfel de meest barslechte film ooit gemaakt, maar ik kan niet ontkennen dat die film een anderhalf uur mijn lachspieren op de proef stelde. Dat kan ik ten zeerste appreciëren. Het is echt onmogelijk om in woorden uit te drukken in hoeverre deze film slecht geschreven, slecht geacteerd, slecht gemonteerd, slecht geschoten en slecht ontworpen is. De meest wansmakelijke, ongeïspireerde rommel die je ooit zal tegenkomen. Maar o zo grappig. Iedereen die houdt van films die passen in het genre "zo slecht dat ze goed zijn" moet deze zien, en zeker ook de filmliefhebbers met een interesse voor de ultieme onkunde van een filmmaker die Edward Wood echt als Orson Welles doet lijken. Mij resteert nu enkel nog de vraag over wat effectief de bedoelingen waren van Wiseau... Want het lijkt mij echt onmogelijk om een film zodanig slecht te maken, ook al is het met opzet.
Rubber - 7/10 (Quentin Dupieux, 2010)
Deze film gaat over een rubberen band, Robert, die tot leven komt en beseft dat hij over telekinetische krachten beschikt. I know, right? De film was zeker leuk, en met momenten zelfs briljant, maar ik vond toch dat de film net iets te lang duurde en al lang voor het einde genoeg verteld had. Maar toch een zeer verfrissende film van Quentin "Mr. Oizo" Dupieux, en zeker de moeite waard om eens te zien hoe absurd een film wel kan zijn, zonder overdreven belachelijk te zijn. De film is dan ook een homage aan de "no reason", waar films vol van zitten.
Dreams - 7/10 (Ingmar Bergman, 1955)
Een relatief vroege Bergman dit keer, en ik vond hem best nog prima. Het camerawerk, hoewel over het algemeen zeer mooi, liet af en toe wat steekjes vallen, wat in de latere films van Bergman niet echt gebeurt. De film gaat over twee vrouwen die ergens naar toe gaan voor een photoshoot, maar dan allebei in contact komen met een man, met wie ze een hele tijd doorbrengen. In deze tijd worden heel wat thema's aangehaald en besproken, gaande van ouderdom tot eenzaamheid en huwelijksleven etc... De film zelf was aanvankelijk een beetje traag, maar halverwege de film begon er wat ritme in het spel te komen, en vanaf dan bleef Dreams boeien tot het einde. Jammer dat de film geen verkenning was van dromen of een verfilming van dromen, wat de titel enigszins deed vermoeden... Maar toch nog een aanrader voor de Bergman fans.