Conradus zei:
Geldde dat niet enkel voor de basisemoties? Die kon iedereen zonder problemen herkennen, maar afgeleiden daarvan waren al meer cultuurgebonden als ik nog iets van een of ander sociaal vak kan herinneren.
Komt nog bij dat het acteurs zijn, dus al minder authentieke emoties dan the real deal.
Om over films zonder emoties nog maar te zwijgen
Ik wou gewoon zeggen dat woorden/taal niet het belangrijkste is wat betreft empathie. Dus wat voor vreemde argumenten haal je nu aan?
Afgeleiden van basisemoties die cultuursgebonden zijn... Wat wil je daarmee zeggen? Weet je wel wat je daarmee wil zeggen? Men leert niemand emoties aan. Alle emoties zijn instinctief, ontstaan doorheen evolutie, en zijn universeel voor de mens. Ja, veel zaken zijn cultuursgebonden, maar niet rauwe emoties (of hun afgeleiden).
En het acteurs argument. Ja, afhankelijk van de acteurs zijn die emoties meer of minder echt, maar dat haalt mijn punt wel niet onderuit. Integendeel, het kan zelfs mijn punt staven. Het kunnen weergeven van echte emoties in onechte toestanden, dat is acteren, en niet het aflezen van tekst. Dus het acteren op zich staat los van het script, en dus ook de taal waarin die geschreven is. Hoe beter men acteert, hoe beter de film is. Dat toont aan hoe sterk de invloed van gezichts/lichaamsexpressie wel is, en hoe makkelijk we die kunnen herkennen en koppelen aan onze eigen emoties.
En we hadden het hier sowieso over inleving in films, empathie. Dan moet je niet beginnen over films zonder emoties, als dat soort films daadwerkelijk wel bestaan. (en kom niet af met een of andere experimentele film bullshit

)