PBR Streetgang
Legacy Member
1492: Conquest Of Paradise – 6.5/10 (Ridley Scott, 1992)
Waarom ook niet? Dat was wat ik dacht toen een vriend mij voorstelde om 1492 te zien. De muziek van Vangelis kende ik al heel lang en ik was er onlangs achter gekomen dat deze film van Ridley Scott was. Gerard Depardieu speelde er ook in, en het was al erg lang geleden dat ik nog een film met hem zag. Goh, ja... De film is best wel goed; maar het is wel té opvallend hoe simplistisch ze gemaakt is. De verloop van Columbus voorstel aan Spanje om de reis te ondernemen en dan de effectieve tocht, aankomst en terugkeer was net iets te smooth in beeld gebracht. Maar als ik dat negeerde was ik toch wel in staat om te genieten van wat getoond werd. De beelden waren doorgaans mooi en sommige scenes ter verdediging van het intellect en de wetenschap waren erg goed gebracht en goed geacteerd. Maar veel meer dan dit kan ik er niet over zeggen. Als je geinteresseerd bent in het werk van Ridley Scott, dan is ze wel aan te raden, maareen geniale film is ze zeker niet.
Pale Rider – 7/10 (Clint Eastwood, 1985)
Voor de tweede keer, en hoewel ik de film nu zeker beter vind dan de eerste keer dat ik ze zag, moet ik toch toegeven dat ik ze niet zo sterk vond als wordt gesuggereerd. Het verhaal was ongeveer alles wat ik ervan had verwacht, maar wat ik niet had zien aankomen, was hoe de film haast van begin tot einde een kopie was van Shane. Serieus, de homages aan Shane zijn haast eindeloos in Pale Rider. Hoewel dit mij niet echt stoorde, kan ik de film niet echt credit geven voor originaliteit. Clint Eastwood speelt zijn gewoonlijke rol en doet dit even goed als anders; de andere personages worden ook best wel goed gespeeld (vooral een magere Chris Penn). Daar heb ik dus ook zeker geen problemen mee. Maar het geheel van de film was me toch net iets te braaf. Ik had zeker geen brutale en/of grootse western verwacht, ik had ook geen duistere en/of realistische western verwacht, maar heel Pale Rider door hoopte ik toch dat Eastwood ergens uit de hoek zou komen met iets dat de film naar een veel hoger niveau bracht. Dit gebeurde dus wel in High Plains Drifter; Eastwood pakte daar uit met een erg diabolisch einde dat het subtiele aan de western wegveegde. Niet dat Pale Rider een zelfde einde had moeten hebben ofzo; maar er was nergens een moment in dat de film deed onderscheiden van ‘just another western’. Maar om het toch nog even duidelijk te maken: ik vond de film echt wel goed.
Zelig – 8.5/10 (Woody Allen, 1983)
Wauw, wat een lekker verfrissend filmpje van de geniale Woody Allen. Het kan wel gezegd worden dat Zelig een geheel andere film is dan wat we gewoon zijn van Allen en hier toont hij weeral hoe eindeloos de mogelijkheden van cinema zijn. Het gaat hier om een mockumentary over een man met een wel zeer speciale eigenschap. Ik ga niet zeggen wat het is, want dat zou te veel pret wegnemen. Maar het gaat hier alleszins om een uitstekende film in een stijl die niet vaak gehanteerd wordt. Zelig is zeker niet de eerste mockumentary, het is ook niet de bekendste, en ook niet de hoogst aangeprezen fake docu. Maar toch zou het eerlijk zijn te stellen dat Zelig zeker de meest stijlvolle is. Prachtig gefotografeerd door Gordon Willis (alleen daarvoor wil ik de film nog een keer zien), hoe hij erin is geslaagd om van het begin tot het einde een ‘archive footage’-gevoel interessant te houden, is zeker een wonder. Maar daarbuiten ligt zowat al het genie volledig bij Allen. Het artistieke, het intellectuele en het komische aspect van Zelig kan enkel maar uit hem hebben kunnen voortgevloeid. Hij toont hier dus weer dat hij, ondanks al de vooroordelen die men heeft over Allen’s films, een van de meest originele en creatieve Amerikaanse cineasten is.
The Glass Key – 8/10 (Stuart Heisler, 1942)
Erg boeiende film noir uit de vroegste periode; het is duidelijk dat de stijl nog wat verder ontwikkeld moest worden om te eindigen met een zwanenzang als Touch Of Evil. Maar The Glass Key, ondanks het feit dat ze enkele traditionele noir elementen mankeert, blijft een erg sterke en goed gemaakte noir. De stijl van de film, hoewel de personages en het verhaal dit wel suggereren, is niet al te duister. Ik had een vergelijkbaar gevoel met The Maltese Falcon, die het begin van de klassieke noir periode signaleerde. Het is erg jammer dat deze vroege films de stilistische en thematische uitdieping missen die in de komende jaren op gang kwam. Alan Ladd schittert hier als een jonge man verwikkeld in een moordzaak en een politiek schandaal. Hij wordt geconfronteerd met mafiabazen en hun goons, met rijkelui met beide voeten in de politiek en daarbij nog eens twee prominente vrouwen die het zijn leven niet direct gemakkelijk maken. Ik zet The Glass Key met plezier tussen de aan-te-raden films noir, en zeker aangezien ze niet al te bekend is. In al de tijd die ik spendeerde met het bestuderen van film noir en het opzoeken van goede titels en regisseurs, ben ik deze nooit tegengekomen. Blij dat de filmafdeling van UA besloot om deze te screenen.
Waarom ook niet? Dat was wat ik dacht toen een vriend mij voorstelde om 1492 te zien. De muziek van Vangelis kende ik al heel lang en ik was er onlangs achter gekomen dat deze film van Ridley Scott was. Gerard Depardieu speelde er ook in, en het was al erg lang geleden dat ik nog een film met hem zag. Goh, ja... De film is best wel goed; maar het is wel té opvallend hoe simplistisch ze gemaakt is. De verloop van Columbus voorstel aan Spanje om de reis te ondernemen en dan de effectieve tocht, aankomst en terugkeer was net iets te smooth in beeld gebracht. Maar als ik dat negeerde was ik toch wel in staat om te genieten van wat getoond werd. De beelden waren doorgaans mooi en sommige scenes ter verdediging van het intellect en de wetenschap waren erg goed gebracht en goed geacteerd. Maar veel meer dan dit kan ik er niet over zeggen. Als je geinteresseerd bent in het werk van Ridley Scott, dan is ze wel aan te raden, maareen geniale film is ze zeker niet.
Pale Rider – 7/10 (Clint Eastwood, 1985)
Voor de tweede keer, en hoewel ik de film nu zeker beter vind dan de eerste keer dat ik ze zag, moet ik toch toegeven dat ik ze niet zo sterk vond als wordt gesuggereerd. Het verhaal was ongeveer alles wat ik ervan had verwacht, maar wat ik niet had zien aankomen, was hoe de film haast van begin tot einde een kopie was van Shane. Serieus, de homages aan Shane zijn haast eindeloos in Pale Rider. Hoewel dit mij niet echt stoorde, kan ik de film niet echt credit geven voor originaliteit. Clint Eastwood speelt zijn gewoonlijke rol en doet dit even goed als anders; de andere personages worden ook best wel goed gespeeld (vooral een magere Chris Penn). Daar heb ik dus ook zeker geen problemen mee. Maar het geheel van de film was me toch net iets te braaf. Ik had zeker geen brutale en/of grootse western verwacht, ik had ook geen duistere en/of realistische western verwacht, maar heel Pale Rider door hoopte ik toch dat Eastwood ergens uit de hoek zou komen met iets dat de film naar een veel hoger niveau bracht. Dit gebeurde dus wel in High Plains Drifter; Eastwood pakte daar uit met een erg diabolisch einde dat het subtiele aan de western wegveegde. Niet dat Pale Rider een zelfde einde had moeten hebben ofzo; maar er was nergens een moment in dat de film deed onderscheiden van ‘just another western’. Maar om het toch nog even duidelijk te maken: ik vond de film echt wel goed.
Zelig – 8.5/10 (Woody Allen, 1983)
Wauw, wat een lekker verfrissend filmpje van de geniale Woody Allen. Het kan wel gezegd worden dat Zelig een geheel andere film is dan wat we gewoon zijn van Allen en hier toont hij weeral hoe eindeloos de mogelijkheden van cinema zijn. Het gaat hier om een mockumentary over een man met een wel zeer speciale eigenschap. Ik ga niet zeggen wat het is, want dat zou te veel pret wegnemen. Maar het gaat hier alleszins om een uitstekende film in een stijl die niet vaak gehanteerd wordt. Zelig is zeker niet de eerste mockumentary, het is ook niet de bekendste, en ook niet de hoogst aangeprezen fake docu. Maar toch zou het eerlijk zijn te stellen dat Zelig zeker de meest stijlvolle is. Prachtig gefotografeerd door Gordon Willis (alleen daarvoor wil ik de film nog een keer zien), hoe hij erin is geslaagd om van het begin tot het einde een ‘archive footage’-gevoel interessant te houden, is zeker een wonder. Maar daarbuiten ligt zowat al het genie volledig bij Allen. Het artistieke, het intellectuele en het komische aspect van Zelig kan enkel maar uit hem hebben kunnen voortgevloeid. Hij toont hier dus weer dat hij, ondanks al de vooroordelen die men heeft over Allen’s films, een van de meest originele en creatieve Amerikaanse cineasten is.
The Glass Key – 8/10 (Stuart Heisler, 1942)
Erg boeiende film noir uit de vroegste periode; het is duidelijk dat de stijl nog wat verder ontwikkeld moest worden om te eindigen met een zwanenzang als Touch Of Evil. Maar The Glass Key, ondanks het feit dat ze enkele traditionele noir elementen mankeert, blijft een erg sterke en goed gemaakte noir. De stijl van de film, hoewel de personages en het verhaal dit wel suggereren, is niet al te duister. Ik had een vergelijkbaar gevoel met The Maltese Falcon, die het begin van de klassieke noir periode signaleerde. Het is erg jammer dat deze vroege films de stilistische en thematische uitdieping missen die in de komende jaren op gang kwam. Alan Ladd schittert hier als een jonge man verwikkeld in een moordzaak en een politiek schandaal. Hij wordt geconfronteerd met mafiabazen en hun goons, met rijkelui met beide voeten in de politiek en daarbij nog eens twee prominente vrouwen die het zijn leven niet direct gemakkelijk maken. Ik zet The Glass Key met plezier tussen de aan-te-raden films noir, en zeker aangezien ze niet al te bekend is. In al de tijd die ik spendeerde met het bestuderen van film noir en het opzoeken van goede titels en regisseurs, ben ik deze nooit tegengekomen. Blij dat de filmafdeling van UA besloot om deze te screenen.
!
Verder was hij even goed als de eerste
.