John Ford's Cavalry Trilogy
Na het bekijken van The Searchers, Stagecoach en My Darling Clementine, werd het duidelijk voor mij dat de klassieke John Ford westerns mijn favorieten zijn. Er is iets aan het geheel van die films die je iets vertelt over de vroege dagen van Amerika, toen het land nog erg jong was. De erg gemythiseerde geschiedenis van dat Land, gezien door de camera van Ford, is voor mij gewoonweg prachtig. En zoals elke western van Ford een steentje bijdraagt aan de legendarische verovering van het frontier (als het ware, beginnend bij Drums Along The Mohawk en met als einde The Man Who Shot Liberty Valance), is het hier de beurt aan de Cavalerie. Iedereen kent ze, iedereen kent de
bugle sounds Maar buiten enkele korte scenes uit Dances With Wolves en Apocalypse Now is er niet al te veel gekend over dit deel van het Amerikaanse leger, of zo dacht ik er toch over. En dan nog het feit dat deze drie voorbeeldige westerns ook in Monument Valley zijn opgenomen, zorgt voor een fantastische kijkervaring moest je enkel en alleen op de composities van sommige shots let en gewoon de pracht van de natuur in het algemeen.
Fort Apache - 9/10 (John Ford, 1948)
Fort Apache vertelt het verhaal van de begindagen van een bepaald regiment uit de Cavalerie in een bepaald Fort aan de frontier; Fort Apache. Er wordt op een erg klassiek Fordiaanse manier duidelijk gemaakt hoe deze mannen leren van het Amerikaanse westen te houden en dat hun positie in het leger van uiterst belang is voor het verdedigen ervan. Het regiment wordt geleid door de strakke Henry Fonda, die toch wel zeer goed moreel dubieuze rollen kan spelen. Hij maakt doorheen de film zowel goede als minder goede beslissingen, zodat je vertrouwen in hem nooit volledig op punt staat, hoewel het erg duidelijk is dat hij doet wat best is voor zijn regiment. John Wayne speelt hier een relatief jonge soldaat die de idealen van het leger niet naast zich kan leggen, maar er toch beter mee overweg kan dan het personage van Fonda. Wat ook geweldig is, in tegenstelling tot wat heel veel mensen denken over klassieke westerns, is de manier waarop Indianen in beeld worden gebracht. Het is uiteraard wat geromantiseerd en gedramatiseerd, want er is wel een 'reden' nodig voor de verovering ervan, maar ze krijgen toch een erg nobel karakter toegeschreven dat maar al te veel wordt genegeerd. En er worden ook geen leugens gesproken over het feit dat ze door de Amerikanen bedrogen worden, zowel op een eervolle als eerloze manier.
She Wore A Yellow Ribbon - 7.5/10 (John Ford, 1949)
De enige van de trilogie die in kleur is opgenomen. Een geweldige western is het, maar toch wordt die een klein beetje overschaduwd door de andere twee films. Misschien is het omdat het verhaal ietsje meer triviaal is dan de anderen, of omdat er net iets meer clichés in verwerkt worden... Wat het ook is, ze staat net niet even sterk als de anderen, maar is toch wel een erg geslaagde western. Dus de goede elementen aan deze film moeten ook wel benadrukt worden. Het gebruik van kleur tenmidden Monument Valley (ter voorbereiding van The Searchers?) was zeker een geweldige keuze, de mooie kleurencontrasten tussen geel en blauw zorgen voor wederom geweldige composities en benadrukken de immense rotsformaties rondom de troepen soldaten. Maar ook naast de ladnschappen en wideshots komt de Technicolor ook tot zijn recht in de close-ups, waar er ook mooie contrasten zijn tussen geel en blauw, gezien de uniformen van de Cavalerie. Daarbij komen in deze film zeker ook de meest typisch Fordiaanse gesprekken; net zoals in My Darling Clementine gaat het hier om een dialoog met een graf. John Wayne praat hier over zijn leven en ervaringen tegen zijn dode ouders terwijl hij bloemen naar hun graf brengt.
Rio Grande - 8.5/10 (John Ford, 1950)
Uiteraard keek ik hier zwaar naar uit, en hoewel ik had gelezen dat dit de minste van de drie is, moet ik toch zeggen dat daar niets van waar is. De terugkeer naar zwart-wit fotografie was zeker een goede keuze; het ging goed gepaard met de ietwat donkerdere sfeer die heerst in deze film. Want in tegenstelling tot de andere films uit de cavalerie trilogie, is de relatie met de Indianen hier vrij zwart-wit. Er worden geen pogingen gedaan om de verschillen tussen Amerikanen en Indianen recht te zetten. Het gaat hier gewoon puur om een strijd tussen de beide kampen. Natuurlijk wordt enkel de kant van de Amerikanen belicht, want daar gaat de film nu eenmaal over. Maar toch blijft er dat greintje respect voor de oude inwoners van het land, al merkt niet iedereen het op. De actie in Rio Grande mag er zeker wezen, de scenes met het paardrijden zijn erg goed gedaan (sommige stunts zijn fantastisch gedaan), achtervolgingen zijn heel erg goed gefilmd en komen erg dicht in de buurt van de fameuze actiescene uit Stagecoach. Het actie-gehalte van Rio Grande wordt ook erg goed gebalanceerd met het meer emotionele aspect van de film. Er komt hier een focus op de relaties die John Wayne heeft met zijn vrouw en kind, iets dat je onmogelijk zou achten gezien zijn karakter in de vorige twee films. En dit emotionele aspect van de film wordt nog extra benadrukt door de vele liedjes die gezongen worden doorheen de film. Het is duidelijk uit deze film dat John Ford heel veel belang hecht aan het muzikale element in zijn films. Een erg goed einde aan een erg goede trilogie.
En dan die prinses 
,
, aka GERTY zal natuurlijk voor menig Sci-Fi fan wel wat bekend voorkomen. De stem van Kevin Spacey was hier best geschikt voor.
die deed nog geen 2 minuten mee, net als bruce willis. leuk om te zien, dat wel maar om ze dan int groot op de affiche te zetten tja
