Neoken
Legacy Member
tommorello zei:Hmm... Ik vind SD zelf wel pakken beter dan LMS tbh. De vibe in LMS was geweldig, maar het is gewoon zo dat de tergend slechte omstandigheden in Slumdog Millionaire de emotionele waarde van het einde zo veel kracht bij zetten. Daarom vond ik hetgeen jij 'moeilijk' noemt zelf gewoon fantastisch. Ik heb nog nooit zo moeten juichen bij een film als bij Slumdog Millionaire voor de eerste keer (It's A Wonderful Life uiteraard, maar dat is gewoo een niveau dat niet te benaderen valt), en dat komt net omdat de film niet geloofwaardig probeert te zijn, maar wel correct. Poetische gerechtigheid, als het ware...
Het is die tegenstrijdigheid met het echte leven dat ik ook niet zo goed kan pruimen. Het contrast is te groot naar mijn mening, en voelt daardoor te ongeloofwaardig aan. Op het eind is het maar een zoveelste film waarin iemand against the odds het meisje krijgt op het einde. Ik begrijp wel hoe mensen dat fijn kunnen vinden, maar mij doet het echter niets.
Daarom vind ik LMS net wel zo goed. Het is realistischer, waardoor ik me veel beter kan identificeren met de personages, en me dus ook veel meer kan inleven in de film. Want het gaat hier over een bende losers, die op het einde van de film gewoon losers blijven. Niemand ziet er hun diepste wensen in vervulling komen, hoe hard ze er ook voor werken. C'est la vie. Maar er zit uiteindelijk wel een enorme feelgood vibe in die vanuit een minder oppervlakkig niveau komt. En het is iets die iedereen kan delen, in tegenstelling tot die typische I gets what I wants eindes die de realiteit overstijgen.


en qua verhaal ook maar povertjes