Les 400 Coups - 9.5/10
Wat een briljante film was me dat, zeg. Mijn eerste kennismaking met Truffaut en ik kan met een zekerheid zeggen dat ik nog een heleboel films van hem zou willen zien. Maar over de film in kwestie, dit is echt wel muug realisme door de ogen van een 15-jaar oud delinquent jongetje. De film volgt hem, hoe hij in de problemen geraakt, hoe mensen zijn situatie behandelen en toont wat er dan uiteindelijk met hem gebeurt. Ik ben al sinds enkele jaren een geweldig fan van realisme in film, en Les 400 Coups sluit nu eens echt perfect aan bij die reeks. Zeker een van de meest touching films die ik al gezien heb. Het is geen tear jerker, ik wil dus zeker niet de indruk creëren dat het om een of ander sociaal drama gaat, want dat is absoluut niet waar. Truffaut weet echt perfect de dramatische momenten om te zetten in iets dat rijkt naar het hart eerder dan naar de keel, wat bij de meeste films het geval is. En props naar Jean-Pierre Léaud voor zo overdreven schattig te zijn en zo geloofwaardig over te komen.
Deze film heeft alvast mijn vertrouwen in de Franse Nouvelle Vague hersteld. Ik heb me nooit echt serieus uitgesproken over de FNV omdat ik er niet al te veel films van heb gezien. A Bout De Souffle heb ik 2x gezien, en vond ze echt goed, maar zeker niet even goed als zijn legende en status die opmaakt. Hiroshima Mon Amour vond ik ook echt een teleurstellend begin hebben. Ben die ooit beginnen zien in een les Literatuurgeschiedenis en ik heb nooit goesting gekregen die verder te zien... Er zijn gewoon van die kleine dingen, vooral met het betrekking tot het dialoog, die ik niet kan apprecieren. Maar in Les 400 Coups is daar niets van waar, en doet me dan ook mijn theorie over de FNV intrekken omdat die duidelijk niet geldig is. Next up, eentje van Eric Rohmer, maar heb nog niet besloten dewelke het exact wordt.