Vargtimmen (Hour of the Wolf, 1968)
Een fiml die totaal anders was dan ik dacht, mede omdat hij omschreven wordt als een horrorfilm. Ik weet ook niet of Bergman dit zelf als een horrorfilm zag, maar dat is het naar mijn mening toch echt wel niet. Als dit geen inpiratiebron was voor Lynch, dan is het wel een proto-Lynch film avant la lettre. Wat op het eerste zicht een vrij normale film/drama lijkt, ontaard al snel in een onconventionele mindfuck van jewelste. Alle ingrediënten zijn aanwezig: het surrealisme, het schuldgevoel, het demonische/kwaadaardige, de vreemde personages, het verlies van en de vermenging van realiteit en droom/illusie; dit samen met de stijl en het existentialisme van Bergman. De film komt wel wat traag op gang, maar globaal gezien is hij zeer interessant, hoewel hij wat traag op gang komt en vrij fragmentarisch is.
8/10