sinas7 zei:
kzal da maar nie slecht opnemen zeker
Bwoah, noem het eerlijke kritiek
Nosferatu: Eine Symphonie des Grauens
De vampier. Een wezen dat zowel de grootste angst als de diepste lustgevoelens van de mens aanspreekt. Al sinds de Middeleeuwen doken er verhalen op van lijken die 's nachts opstonden om zich te voeden met het bloed van de levenden, maar het is door een paar artikels uit de 19de eeuw dat de schrijver Bram Stoker zich geïnspireerd voelde om Dracula te schrijven. Sindsdien geldt deze roman als het referentiewerk bij uitstek voor iedereen die iets over vampiers wil bijleren. Dat dacht ook het kleine Duitse bedrijfje Prana Films en zij besloten in 1921 een film te gaan draaien die "losjes gebaseerd" was op Stokers roman. Ze veranderden de namen van alle personages en ook met de plaatsnamen werd duchtig gegoocheld. Helaas mocht geen tovenarij meer baten: weduwe Florence Stoker spande Prana Films een rechtszaak aan. Een grote schadevergoeding kon het studiootje helaas niet betalen, dus stelde ze zich tevreden met een edict dat stelde dat alle exemplaren van de film vernietigd diende te worden. Gelukkig overleefde ergens in Engeland nog een exemplaar van deze expressionistische klassieker en na opnieuw wat tovenarij van een paar techneuten kunnen we nu van deze prent genieten op dvd.
Hutter (Gustav von Wagenheim) is een jonge, naïeve kantoorklerk bij de "excentrieke" vastgoedmakelaar Knock (Alexander Granach). Hij leeft gelukkig in het stadje Wisburg samen met zijn verloofde Ellen (Greta Schröder) en ze denken aan trouwen. Op een dag krijgt hij de unieke kans om de bouwvallige ruïnes aan de overkant van zijn eigen huis te gaan verkopen in Transsylvanië. Op zijn reis naar het mystieke land krijgt hij verhalen te horen over vampiers, weerwolven en meer van dat fraais. Als ongelovige Thomas komt hij aan bij het huis van de al even excentrieke graaf Orlok (Max Schreck). Het duurt niet al te lang voor Hutter ontdekt dat er iets niet pluis is: hij zit gevangen in het kasteel van een vampier die zich 's nachts laaft aan zijn bloed en overdag slaapt in een doodskist.
Tot overmaat van ramp heeft Orlok het gemunt op Ellen nadat hij een foto van haar zag. De graaf reist naar Wisburg en zijn aankomst wordt ingeluid door een uitbraak van de pest. Dood en verderf vormen het hart en de ziel van deze symfonie van angst...
Samen met Das Kabinett von Doktor Caligari en Der Golem wordt Nosferatu gezien als één van de grote meesterwerken van het Duits expressionisme. Eén van de belangrijkste kenmerken van deze filmstroming is het overvloedige gebruik van licht en schaduw en dat is in deze film zeer goed te merken. De meest sfeervolle shots (zoals Orlok die met eindeloos uitstrekkende vingers de trap oploopt) gebruiken het haast als een personage, dat bij de kijker diepe emoties aan moet spreken. De karaktervorming in de film zelf gebeurt ook meer op een symbolische dan op een concrete manier. Elk personage stelt een eigenschap van het menselijk karakter voor en daarom zijn ze vaak erg oppervlakkig. Zo is Hutter de kinderlijke naïviteit zelve, Orlok het pure kwaad, Ellen de zuiverheid en de onschuld en Knock de corrupte gek die in ons allen schuilt.
De acteerstijl is voor een publiek anno 2009 natuurlijk danig verouderd, maar wanneer men in rekening neemt dat elk personage slechts een (zij het sterk uitvergroot) klein deeltje is van een volledig uitgewerkte menselijke psyche, zijn deze uiterst interessant. De echte ster van deze prent is natuurlijk Max Schreck, in die tijd een gerespecteerd karakteracteur op de planken, die met voorsprong de engste filmvampier aller tijden ten beste brengt. Zijn maniertjes, het nooit knipperen met de ogen, het kostuum, ... Orlok is niet de vlotte vrouwenversierder die we van Dracula gewend zijn geraakt sinds Béla Lugosi hem zo karakteristiek vertolkte in 1931. In de plaats daarvan is hij een kale kruising tussen een mens en een rat, het symbool voor alles wat slecht en verrot is. Zelfs als twintiger moet ik toegeven dat het koude zweet me meer dan eens uitbrak bij het bekijken van deze film.
Nosferatu is een aanrader voor liefhebbers van stomme films, horrorfilms, romantische films, ... het kan niet op eigenlijk. Al is de bombastische acteerstijl van het zwart-wittijdperk niet voor iedereen weggelegd, toch is dit zo'n film die in niemands collectie zou mogen ontbreken. Een juweeltje uit de Europese cinema en een kunststukje dat op geen enkele manier onderschat zou mogen worden. Kijken, kijken, kijken die handel!