Afgelopen week dus zowel de theatrical als extended versie American Gangster bekeken, gewoon om te vergelijken en omdat het toch wel een heel aangename film was. Ridley Scott moet toch een van de interessantste mensen op aarde zijn. Hij heeft me zelden teleurgesteld, ook al houdt ie z'n krachttoer niet altijd aan. Maar bij American Gangster is de man in topvorm, opnieuw uitgebreid en met finesse gebracht. Uiteraard weer maniakaal onderzocht en geïnformeerd met back-up van de twee levensechte personages.
Het is een groot biografisch drugsdrama met een verdraaid entertainende allure. Denzel is in zijn goede doen, opnieuw diezelfde charismatische, trotse Afro-Amerikaanse leider. Als drugsicoon Frank Lucas op auto-pilot, maar nu en dan neemt ie het zelf over met zijn rijpere blik en algemene coolness. Russell en Ridley zijn een winning team, hij speelt moeiteloos een enorm intelligente, papperige playboy en een doodeerlijke flik. Maar de ster is ook Josh Brolin, ondanks de kleinere rol als zo'n corrupte, te gladde, feilloos geklede smeris. Wat een zalig jaar had die niet achter de rug?! AG, Planet Terror, In the Valley of Elah en No Country for Old Men (man, I looove that one), die moet z'n agent een vette opslag gegeven hebben.
Sterke cast dus. TI en RZA zijn zelfs niet irritant. Nu, de film duurt bijna drie uur, maar voelt helemaal niet zo aan, mede dankzij de fantastische soundtrack die de seventies rijk was. Net zoals in de extended van Gladiator zijn de gecutte de scènes geen groot verlies, maar het zou eigenlijk geen tijdverspilling geweest zijn. Ze zijn behoorlijk interessant nog, hoewel de spanning wel merkbaar ontkracht zou zijn. AG is heel goed voor een typische gangsterepos in de lijn (ola pola) van Blow, maar stijlvoller en verbazend actueel gebracht.
The New World is prachtig. Het is me een raadsel waarom ik deze nog niet gezien had... Het zou die gemengde meningen bij de release geweest kunnen zijn, maar ik vond het althans een leuke ervaring. Het wordt al wel in de eerste tien minuten duidelijk hoe Terrence Malick het doet eigenlijk. Hoe maak je van een grote productie iets intiem en poëtisch? Neem een fenomenale en gepassioneerde cinematograaf aan (Lubezki), balanceer op de fijne koord van abstractie en figuratief vertellen, gooi storyboards weg, vertrouw op toeval en mijmer met mooie woorden. Ruik ik een formule? Ik zou het een stijl noemen, want net als in The Thin Red Line valt dat zo duidelijk te herkennen. Helaas verwaarloost hij in deze misschien wel zijn verhaal, zijn visie primeert, maar daar ondervind ik eigenlijk geen last van. Colin Farrell weet als kapitein Smith van aanpakken, waardig en overtuigend, maar weer zo'n getormenteerde ziel die we al vaak van hem zagen. Christian Bale komt pas tegen het einde zijn plaats opeisen, neen, innemen. Minder prominent als Farrell, maar luchtiger en braver. Niet zijn sterkste. De kleurrijke naam Q'orianka Kilcher oftewel Pocahontas steelt met haar androgyne eigenschappen de show, ze slaagt er op verrassend jonge leeftijd in om nuances over te brengen die je even roeren. TNW is geen hoogvlieger, maar een adelaarsdonsje dat in een kabbelende beekje mee danst...
Als Ridley interessant is, is David Lynch fascinerend. Wild at Heart is verre van een gewoon liefdesverhaaltje, verre van een klassieke misdaadthriller. Het heeft wel die steunwieltjes, maar gaat in een wilde rit met enorm vervreemdende, uiterst sterke, prestaties van ongeremde acteurs. Een fantastisch, gemanipuleerd, gemarineerd, gerookt en koninklijk verwerkt sprookje. Niet te veel woorden aan vuil maken, dit moet suggestief voor iedereen blijven! Het is toegankelijker wel, een ideaal lage drempel voor kennismakers van Lynch.
Dodgeball meegepikt op de buis, voor de tweede keer gezien en hij is gewoon foute fun. Grappig zoals de meeste Frat Pack filmpjes, Stillers glanzende opblaasbare kruis en onzinnig marginale uitlatingen blijven geinig. Patches O'Hoolihan en Steve the Pirate (Alan Tudyk ftw!) heersen en "L" for Love is nog altijd zielig. D-ball was perfect getimed voor het einde van de zware week, na het goede nieuws dat je eindwerk wel eens een apotheose kan worden van een tergend jaar, we shall see. Pintjes en een comedy, it's all good.