Enkele dagen geleden Jersey Girl dus... Ik heb eindelijk tot mijn jolijt dan alle Kevin Smith films gezien, love the man's work. Ik moet zeggen dat ik het ergens wel gewaardeerd heb, ik ben niet geaffronteerd door de achterhaalde formules (last minute day saver, spartacus clapping, american dream...), de Bennifer combo, de gekuiste taal en de totaal ander visuele stijl. Maar ik snap wel waarom hij hiermee zijn hard-core puberpubliek en cultgevolg kwijtgeraakt is.
Ten eerste heb je een moviestar cast met Ben, J.Lo en Liv Tyler. En daarmee is dan ook een einde gemaakt met de View Askewniverse, hoewel enkele frequente cast members opdagen... Ik kan niet zeggen dat ik bijzonder onder de indruk was van Afflecks prestatie, ook al beweert hij en Smith het tegendeel in de commentary. Nog minder onder indruk was ik van Jenny from the block, maar dat kan gewoon aan m'n afkeer liggen... Tyler daarentegen was om van te smullen, hoogtepunten waren voor mij het openbaar masturbatiegesprek en de huilscène in het pornokamertje. (Is that Smith or what?) Echt een ideaal girl next door, die prettig gestoord, beetje kinky en vertederend is. Het kleine meisje dat door een zekere Raquel Castro wordt gespeeld, is echt schattig en ze deed het best wel lollig. Als ze haar New Yorks accent had behouden zoals bij de interviews, was dat wel grappiger geweest, maar dat had niet gekund voor een Jersey Girl.
Ten tweede zijn de dialogen grotendeels opgekuist, woorden als jizz mopper, monkey pole smoker, tubby bitch fuck e.d. worden niet meer vrolijk gescandeerd. Maar Smith pakt het wel mooi in in deze. Een geweldig voorbeeld is de intro met de onschuldige kinders die vrij hilarisch wat vuile, maar proper -hoe paradoxaal is dat- monologen voeren. En de scène in de diner over masturbatie klinkt heerlijk View Askew. Niet expliciet vulgair meer, maar nog obsceen genoeg om te amuseren.
Ten derde is de look compleet veranderd. Ok, dit is veruit Smiths best uitziende prent. Hoe kan het ook anders als de door studio opgelegde dp Vilmos Zsigmond is. De man won hét gouden fallussymbool voor Close Encounters en heeft nog eens een handjevol nominaties op z'n naam staan. Dus dat was wel easier on the eyes. Geen kritiek daarover, maar het zag er niet meer low budget uit, als dat van belang zou zijn.
Wat geweldig toevallig is, is de simultane voorstelling van de musical Sweeney Todd die nu in onze zalen wat toonladders afsteekt. Ook de cameo van gelijknamige superster Will Smith is best leuk, toch een kanjer die Fresh Prince. Het is wel niet meer een typische K.S. flick meer, maar wel heel herkenbaar. Ik vond het niet beschamend slecht zoals sommige hebben beweerd, maar hij heeft het al wel beter gedaan. Ik zeg niet dat het een misstap was, maar gewoon een andere stijl, een evolutie. Het is waarschijnlijk gekelderd door de toenmalige obsessie voor Bennifer en het fiasco met de naam Gigli, dus dat is wel jammer.
Het is beetje een moderne americana dat dan ook toepasselijk wordt ondersteund door wat tracks van The Boss. Een sentimentele prent met een verwachtingspatroon die bulkt van de clichés en ondanks de klefheid toch nog genietbaar is door een sporadische pittige lijn. Maar ik zou het toch niet helemaal ophemelen als het begrip Ebert... De twee commentaries gaan wel een beetje over de film, je gaat niet veel missen, maar beluister het nog altijd wel voor de grappige anekdotes en updates over Mewes' drugs- en seksescapades.
Benieuwd wat ie van Zack & Miri Make a Porno maakt...