Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (14)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Boddah
Legacy Member
Hitman
Onderhoudend, voor een game-adaptatie. Jammer dat er maar weinig van het spel overblijft in de film; het is een spel van infiltratie en sluipen en je verliest punten telkens je iemand doodt of als er zelfs maar een alarm af gaat. In de film is nummer 47 veel minder subtiel. De scenaristen hebben dus het hele concept van het spel duidelijk niet begrepen, een gemiste kans, want er was wel iets mee te doen.
Maar voor een actiefilm valt het nog mee.
Onderhoudend, voor een game-adaptatie. Jammer dat er maar weinig van het spel overblijft in de film; het is een spel van infiltratie en sluipen en je verliest punten telkens je iemand doodt of als er zelfs maar een alarm af gaat. In de film is nummer 47 veel minder subtiel. De scenaristen hebben dus het hele concept van het spel duidelijk niet begrepen, een gemiste kans, want er was wel iets mee te doen.
Maar voor een actiefilm valt het nog mee.
Squealer
Legacy Member
Lock, Stock & two smoking barrels
Best wel aangename film. Grappige noten, en het verhaal stopt voor geen moment. Dus ook geen melodramatisch gezeik. The way I like it.
Best wel aangename film. Grappige noten, en het verhaal stopt voor geen moment. Dus ook geen melodramatisch gezeik. The way I like it.
Spectre
Legacy Member
Once upon a time in mexico
enige tijd geleden gekocht maar nog nooit gezien. Had El Mariachi of Desperado ook niet gezien. Eigenlijk alleen gekocht voor de coole pose die Depp aanneemt op de cover. Toch van genoten eigenlijk
Leuk verhaal, veel actie, enkele knappe touches.
8/10
enige tijd geleden gekocht maar nog nooit gezien. Had El Mariachi of Desperado ook niet gezien. Eigenlijk alleen gekocht voor de coole pose die Depp aanneemt op de cover. Toch van genoten eigenlijk
Leuk verhaal, veel actie, enkele knappe touches.8/10
Santa
Legacy Member
El laberinto del Fauno
10/10
Waaaaaaaaaaw! Geniaal onbeschrijflijk goddelijke mix tussen geschiedenis en sprookje. Die sprookjesfiguren zijn zo mooi gemaakt! Iedereen acteert ook ongelooflijk goed. Dat meisje is echt het onschuldige ding, die kapitein een halve duivel, ..
Wel redelijk expliciet soms, maar dat geeft het nog meerwaarde imo.
10/10
Waaaaaaaaaaw! Geniaal onbeschrijflijk goddelijke mix tussen geschiedenis en sprookje. Die sprookjesfiguren zijn zo mooi gemaakt! Iedereen acteert ook ongelooflijk goed. Dat meisje is echt het onschuldige ding, die kapitein een halve duivel, ..
Wel redelijk expliciet soms, maar dat geeft het nog meerwaarde imo.
V!$u4L
Legacy Member
Chungking Express
Het is een tijdje geleden dat we in deze thread nog met velen wat alinea's hebben neergetypt, en lange tijd heb ik met lede ogen de kwaliteit hierin moeten zien afnemen. Daarom dat ik een paar lijnen wil laten vallen voor die paar kadees die toch dat beetje meer willen dan een mededeling van een titel of twee lijnen met een impressie.
We volgen twee flikken in de metropool die de naam Hong Kong draagt, elk met hun eigen weg, elk met hun eigen verhaal. De eerste (Takeshi Kaneshiro) probeert op een originele en grappige manier z'n liefdesverdriet te verteren. En we ontmoeten eerst zijn prelude, de heroïne - beide betekenissen van toepassing - die met een woelig avontuur haar leven kan behouden om zo op te botsen tegen onze melancholische held. De tweede agent (Tony Leung) ontmoet onbewust een geschifte meid die halsoverkop verliefd op hem wordt. Onwetende van haar hilarische obsessie over hem, moet ook hij op een geinige manier zijn verlies van liefde projecteren tegen levenloze voorwerpen. Het meisje met de starende blik en de onverzadigbare nood aan The Mamas and the Papas ontpopt zich tot een nerveuze stalkster. Voor een artistieke en tragere film is deze best humoristisch te noemen.
Een gebroken hart kennen we vast allemaal. Hoe we het allemaal verwerken is bij eenieder anders. Bij de prestaties van Tony Leung (Infernal Affairs, Hero) en Takeshi Kaneshiro (House of Flying Daggers, Returner) vinden we onszelf een beetje terug, maar toch niet helemaal. Ze hebben iets geestig en zijn prettig gestoord. Maar we zijn overtuigd van hun beleving en het is nooit lastig of pijnlijk om te zien, integendeel, het is best lollig. De gladde Kaneshiro heeft in deze de uitstekende gelegenheid gehad om zijn polyglottisch kunde te bewijzen met het Mandarijns, Cantonees en Japans. Gebrekkig soms als een lokale Pakistaanse winkeluitbater, maar verstaanbaar voor een tieneridool. Ook Tony Leung bevestigt hiermee zijn plaats in het WKW universum en ik krijg niet genoeg van zijn prestaties, ik kijk al uit naar Lust, Caution.
De vierde van Wong Kar Wai is een ruwe diamant. Het schittert nog niet, maar je weet zo zeker dat het een rijkdom bevat die je nog moet ontdekken en die zelf in je hoofd kan polijsten. Rijkelijk gestrooid met licht, kleur en geluid. Snelle, schijnbaar onbeheerste camerabewegingen sleuren je mee in de neonovergoten stad. Improvisatie en creativiteit prompt uit een bijna vervallen blikje betrekken je bij het schouwpel. Het is een oogstrelende genot en je wil niet dat het sprookje eindigt.
Ik hoef meestal maar één prachtige shot van Christopher Doyle en één natuurlijke lijn van Wong Kar Wai om mij totaal in de sfeer te laten komen van de hele film. En bij Chungking Express is dat niet anders, telkens bij de eerste cruciale scene herinner ik me mijn eerste coup-de-foudre met zijn stijl. Het perfectionistisch gecomponeerde beeld, de balans tussen scherpte en wazigheid, gesatureerde kleuren en het spel tussen lagen reflectie, transparantie en troebelheid. De cineast en zijn vaste cinematograaf zijn ongetwijfeld mijn favoriete filmmakers, het is visuele poëzie. 2046 en In the Mood for Love zijn de terecht gerenommeerde werken, maar ook deze prijkt hoog in m'n delicatesselijstje.
Het is een tijdje geleden dat we in deze thread nog met velen wat alinea's hebben neergetypt, en lange tijd heb ik met lede ogen de kwaliteit hierin moeten zien afnemen. Daarom dat ik een paar lijnen wil laten vallen voor die paar kadees die toch dat beetje meer willen dan een mededeling van een titel of twee lijnen met een impressie.
We volgen twee flikken in de metropool die de naam Hong Kong draagt, elk met hun eigen weg, elk met hun eigen verhaal. De eerste (Takeshi Kaneshiro) probeert op een originele en grappige manier z'n liefdesverdriet te verteren. En we ontmoeten eerst zijn prelude, de heroïne - beide betekenissen van toepassing - die met een woelig avontuur haar leven kan behouden om zo op te botsen tegen onze melancholische held. De tweede agent (Tony Leung) ontmoet onbewust een geschifte meid die halsoverkop verliefd op hem wordt. Onwetende van haar hilarische obsessie over hem, moet ook hij op een geinige manier zijn verlies van liefde projecteren tegen levenloze voorwerpen. Het meisje met de starende blik en de onverzadigbare nood aan The Mamas and the Papas ontpopt zich tot een nerveuze stalkster. Voor een artistieke en tragere film is deze best humoristisch te noemen.
Een gebroken hart kennen we vast allemaal. Hoe we het allemaal verwerken is bij eenieder anders. Bij de prestaties van Tony Leung (Infernal Affairs, Hero) en Takeshi Kaneshiro (House of Flying Daggers, Returner) vinden we onszelf een beetje terug, maar toch niet helemaal. Ze hebben iets geestig en zijn prettig gestoord. Maar we zijn overtuigd van hun beleving en het is nooit lastig of pijnlijk om te zien, integendeel, het is best lollig. De gladde Kaneshiro heeft in deze de uitstekende gelegenheid gehad om zijn polyglottisch kunde te bewijzen met het Mandarijns, Cantonees en Japans. Gebrekkig soms als een lokale Pakistaanse winkeluitbater, maar verstaanbaar voor een tieneridool. Ook Tony Leung bevestigt hiermee zijn plaats in het WKW universum en ik krijg niet genoeg van zijn prestaties, ik kijk al uit naar Lust, Caution.
De vierde van Wong Kar Wai is een ruwe diamant. Het schittert nog niet, maar je weet zo zeker dat het een rijkdom bevat die je nog moet ontdekken en die zelf in je hoofd kan polijsten. Rijkelijk gestrooid met licht, kleur en geluid. Snelle, schijnbaar onbeheerste camerabewegingen sleuren je mee in de neonovergoten stad. Improvisatie en creativiteit prompt uit een bijna vervallen blikje betrekken je bij het schouwpel. Het is een oogstrelende genot en je wil niet dat het sprookje eindigt.
Ik hoef meestal maar één prachtige shot van Christopher Doyle en één natuurlijke lijn van Wong Kar Wai om mij totaal in de sfeer te laten komen van de hele film. En bij Chungking Express is dat niet anders, telkens bij de eerste cruciale scene herinner ik me mijn eerste coup-de-foudre met zijn stijl. Het perfectionistisch gecomponeerde beeld, de balans tussen scherpte en wazigheid, gesatureerde kleuren en het spel tussen lagen reflectie, transparantie en troebelheid. De cineast en zijn vaste cinematograaf zijn ongetwijfeld mijn favoriete filmmakers, het is visuele poëzie. 2046 en In the Mood for Love zijn de terecht gerenommeerde werken, maar ook deze prijkt hoog in m'n delicatesselijstje.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.