Kairo/Pulse
Moeilijk geval deze Kairo.
Regisseur Kurosawa (Kiyoshi, niet Akira) verplicht je echt wel om al je aandacht aan zijn technologie-horrorfilm te geven. Op het einde krijg je geen onthulling van wat nu feitelijk de gang van zaken was...je mag je eigen interpretatie geven, waardoor veel mensen al zullen afhaken.
Het hele verhaal wil de groeiende individualiteit en eenzaamheid die (contradictorisch) ontstaat door de steeds groeiende markt aan communicatiemiddelen aan de kaak stellen. Schrikmomenten vind je niet echt, wel de constante zware psychologische terreur, zoals die ook al voorkwam in één van Kurosawa's vorige films,
Cure. Elke scene ademt een zeer donkere en depressieve sfeer uit, de grootstad wordt voorgesteld als een grijze plaats die elk optimistisch gevoel uit je wegzuigt.
Origineel (of alleszins toch weinig in andere films voorkomend) vond ik de manier om op bepaalde momenten de spanning op te bouwen: ieder achtergrondgeluid valt dan compleet weg, geen muziek, geen voetstappen, niks...dat klinkt raar, maar het is wel effectief.
Het einde van de film is ook het vermelden waard: niet echt onverwacht of een grote twist, maar toch eens iets anders dan gewoonlijk.
Verwacht geen 2e Ringu of Ju-on, want dat is het niet...alhoewel hij er wel elementen van bezit, is Kairo van een andere orde.
Geslaagd, maar redelijk zware kost.
De Amerikaanse remake speelt nu in de zalen, maar is naar het schijnt (alweer) geen aanrader...
http://www.pulsethemovie.net/
