Eerste keer dat ik hem zag. Ik had vroeger wel een poster uit een bushokje liggen, maar nooit opgehangen. eerder weggeschonken aan een lieftallige dame die achteraf meer geïnteresseerd was in CiCaprio zijn farse smoel op de poster dna in mijn vriendelijkheid. Nuja, hopen op dat parallel universe zeker?
DiCaprio is een reiziger. Als hij in Thailand ergens in zijn bedje ligt, ramt Carlyle op zijn deur met ene kaart naar het paradijs. Unlimited dope, white sandy beaches, zelfbedruipend terwijl toch totaal afgesloten, kortom paradise. Hij zwemt er samen met een fransozenkoppel naartoe. En dan ontpopt er zich heel wat clever ingepakte bullshit.
DiCaprio doet dat toch weer sterk vond ik. In die tijd zeker nog vastgepind als jongen op de poster, laat hij hier toch leuke dingen zien. Supporting cast is ook redelijk, buiten wat onvoldoendes. Zo is er Ledoyen wiens koetswerk ongetwijfeld geil valt te beoordelen, maar eigenlijk alleen daarvoor dient. Carlyle is weer hels, zowel in gedrag als in accent.
Het hele concept had zeker potentieel, maar wordt halverwege ergens zwaar verneukt. Desire is desire, maar eens bereikt wordt er geen aandacht meer aangegeven. Parallel universe wordt eens een keertje aangehaald, en dan plots gebruikt om de film te verklaren. En zo zit het vol losse eindjes die aan elkaar geknoopt worden. De ideëen zijn zeker niet slecht, maar echt slecht uitgewerkt. De scenery is soms wel mooi, soms weer niet. Het lijkt alsof er alleen mooie plaatjes zijn geschoten als iemand er zin in had. En dat was duidelijk niet de ganse tijd.
The beach is niets speciaals. DiCaprio is aangenaam om naar te kijken er hangt wel een relax sfeertje over de film (Pure shores vind ik toch nog steeds een leuk popnummer bvb). De enige zin die me wel veen mee had was er na 3 minuten al doorgeperst: "The only downer is, everyone's got the same idea. We all travel thousands of miles just to watch TV and check in to somewhere with all the comforts of home, and you gotta ask yourself, what is the point of that?" Hij heeft gelijk. En daarbij heb je het beste van de film gehad (buiten enkele mooie shots van (bebloede) stranden): de intro.