Oh man, oh man! What a ride!
George A. Romero is BACK! De film had alles wat nodig was om het zombiegenre te herontdekken. Met de nodige politieke satire walst Romero door de meest orginele manier om hoofden, armen, navelpiercings en Tom Savini's hatchet in de meest gruwelijke manier te laten splijten, hakken, opblazen, spiesen, knabbelen, rijten, de film heeft het allemaal... Zonder ooit in een herhaling te vallen of te hollywood-standardiseren (cfr. recycleren) brengt hij ons de zombiefilm waar we al sinds 1985 opwachten.
Korte inhoud (met zo weinig mogelijk spoilers maar bij deze ook een waarschuwing):
Wat Lint al vertelde over de denkende zombie, kwam zo natuurlijk over dat je zonder twijfel begon te huiveren met het gedacht dat ze ook wel eens jou konden zoeken. De zombie's zijn pissed and they need a place to go!
Een van de leukste toevoegingen aan deze film was ongetwijfeld 'Dead Reckoning', die zorgt voor de leidraad van de film. Een voertuig van mass destruction dat door rantsoenjagers wordt gebruikt om Fiddler's Green te bevoorraden. Fiddler's Green, een van de weinig leefbare maar tevens dure leefzone die wordt afgeschermd door enkele natuurlijke grenzen en een goede electrische omheining. De mensen in Fiddler's Green zijn onwetend van Kaufman's (Hopper) exploitatie van de gewone mensen en de rantsoenjagers. En dat hij zijn lot daarmee bezegeld is de grootste evidentie van de film.
Conclusie
De film die nog steeds gedragen wordt door trage zombies met hun dodende geslenter verliest nooit zijn grip op zijn 'realiteit'. Acteerprestaties zijn meer dan behoorlijk, John Leguizamo vind ik altijd leuk om naar te kijken. Riley, hoofdpersonage, komt overtuigend over. George laat weinig tijd om de personages een nodige introductie te geven en in dit geval vond ik dat niet slecht. Hij laat ze oneliners spuien en uiteindelijk krijg je het gevoel van cynisme dat je zou krijgen nadat je enkele jaren ronddoolt tussen de zombies. De film bruist ook van de beklemmende sfeer. Zo is het moment waarbij enkele zombies uit het water rijzen bijzonder sfeervol en vooral stijlvol gebracht. George gebruikt ook minder 'open' plekken zoals de welbekende shoppingmall uit Dawn of de legerbasis uit Day waardoor je echt gevoel hebt, dat er op elk moment uit eender welke hoek een zombie voor je op kan springen.
Deze film is een must-see voor actie-, horror-, zelfs voor komediefans. De film wordt nooit verheven om boven Dawn of the Dead uit te komen, dat blijft zijn uiteindelijk materpiece. Maar hiermee heeft Romero nogmaals bewezen dat hij heer en meester is in het zombiegenre en dat nog jaren zal blijven.