Gehuurd en gezien tijdens dit verlengde weekend:
-Dodgeball: al 2 keer zelfs. ROFL! Ik kan er wel mee lachen. Waarom is een bal gewelddadig in iemands kruis werpen toch zo grappig? I love the smell of queef in the morning...
-Cidade de Deus: Nifty. Alle verhaaltjes passen propertjes in elkaar en het geheel liet een stevige indruk na, vooral als je op het einde te weten komt dat het zelfs gebaseerd is op feiten. Knappe cinema.
-Mystic River: Wederom een goeie film. Tijdens de eerste helft was ik niet geheel overtuigd (het was allemaal wel goed geacteerd en what have you not maar het deed me nogal weinig) maar vanaf het moment dat duidelijk werd dat er misschien toch meer aan de hand was dan het voor de hand liggende, werd het behalve alleen maar goed vertolkt ineens ook een pak interessanter. Sterk einde.
-The Ladykillers: Waar hij zijn reputatie van mislukte comedie vandaan heeft gehaald is me toch niet geheel duidelijk. Behalve dat hij er simpelweg prachtig uit zag, vond ik het ook gewoon lachen. Vooral die hondengast met zijn bergmeisje en Marlon Wayans werkten op mijn lachspieren. Amusant zondermeer. En kan die hippity hop wat stiller?
-Tomb Raider 2: The Cradle of Life, oftewel deus ex machina the movie. Wa was ma dat allemaal? Alhoewel het mij onmogelijk leek, is Jan de Bont er in geslaagd er een nog slechtere film van te maken dan het origineel. Holy crap, hier deugde nu eens niks aan. De actie was belachelijk en slecht in beeld gebracht bovendien. Het sprong van hot naar her en van enige logica was totaal geen sprake. Ik denk dat ik nog eens een echte review zal moeten maken voor mijn site, want dit was toch echt wel redelijk silly en niet te vatten in 1 paragraafje.
-Way of the Gun: Meh. De shoot-outs waren wel leuk, maar voor de rest (en dan vooral de dialogen) waren nogal substandaard. Beetje onderkoeld en afstandelijk allemaal en het enige personage waarvoor je enige symphatie kon voelen was James Caan, en dat was dan nog een bad guy. Conclusie: knappe shoot-out voorafgegaan door anderhalf uur weinig overtuigende gangstercrap.
-King Arthur: Yawnfest. Voor een spectaculair actie epos vond ik het weinig episch, noch spectaculair. Ik vond het vooral saai. Toch niet wat je van een kruising tussen Gladiator en Lotr zou verwachten. Beide films zagen er niet alleen oneindig veel beter uit, ze slaagden erin dat soort massagevechten interessant te doen lijken. Maar zonder Ridley Scott die voor de plaatjes zorgt of gigantische olifanten en vliegende draken wordt al snel duidelijk dat zoiets echt niet aan mij is besteed. Enig positief punt was dat stukje op het ijs, dat had nog wel iets.
Nope, Bruckheimer shit zonder humor (of Ridley Scott) blijft bollocks...