boogje
Legacy Member
Stan_V zei:@boogje: Ik vond het eigenlijk op vlak van de gevolgen voor de algemene samenleving binnen True Detective niet eens zo'n optimistisch einde. Wel op het vlak van de twee hoofdpersonages.
Je haalt in je eerste post aan dat naar het einde toe de moordzaak in een whodunnit uitdraaide en de focus wat weg van Marty en Rust verschoof. Maar: Marty en Rust = die moordzaak. Cohle gebruikte die zaak om niet compleet in de goot te eindigen (of erger) door er zijn dagelijkse bezigheid van te maken, en Marty 'dankt' de complete instorting van zijn sociale leven aan die zaak. Hun leven is sinds 1995 gedefinieerd door het feit dat ze op die Dora Lange-case zijn gezet, en in de jaren tussen '95 en '12 is te zien hoe derailed heel hun leven raakt, tot ze allebei weer aan die zaak kunnen werken. Op het einde zijn beide mannen er dan ook duidelijk van bewust dat ze eigenlijk nog maar 1 schakel in de keten echt hebben kunnen uitschakelen, maar het kan hen op zich maar weinig meer schelen, ondanks de initiële intentie (vooral van Rust) om de hele boel op te klaren. 'Hun' zaak is opgelost, Rust heeft eindelijk wat rust gevonden en Marty heeft nu iemand om tegen te praten (ik denk niet dat het nog écht goed zou komen tussen hem en Maggie). Ze kunnen nu allebei definitief verder met hun leven, maar niks houdt de restanten van die cult tegen om simpelweg verder te gaan. Light is winning, maar er is nog een hele hoop darkness.
Misschien is dit een te 'glas is halfleeg'-visie op wat effectief wordt gepresenteerd, maar zo interpreteer ik het eigenlijk.
Tussen Marty en Maggie zou het inderdaad sowieso niet goed komen. Volgens mij (?) kwam er ook duidelijk een trouwring in beeld, dus Maggie zal wel een nieuwe liefde gevonden hebben. Ik snap uw interpretatie wel, maar ik blijf het een veel te optimistische boel vinden. Marty en Rust is de moordzaak zeg je, en daar ga ik mee akkoord. Het is zelfs een obsessie, niet enkel van Rust imo maar in mindere mate ook van Marty. Net daarom had ik gehoopt dat de gehele theorie van Cohle uiteindelijk maar een ankerpunt was om zijn ondragelijk leven aan vast te haken, terwijl hij betekenis zocht in een betekenisloos doolhof. Er is inderdaad nog een hele hoop darkness zoals je zelf zegt, maar de serie besluit om dat gegeven te negeren. True Detective kent op thematisch vlak ook enkele raakpunten met de film noir: fatalisme en het gegeven dat we "als ratten in de val zitten van onze eigen levensloop" kwam zelfs enkele keren letterlijk terug in de gekke monologen van Cohle. Dit alles staat haaks op dat prototype van de 'geniale detective' die buiten het systeem om zijn genialiteit bot kan laten vieren (kenmerk van het genre #4785). Gimme a break!
Vanaf episode 7 begon de serie zich steeds meer te schikken naar de standaard terwijl er voorheen iets meer potentie in zat. Hierdoor merk je dat True Detective 'maar' een (mogelijks langlopende) serie is waar je niet te veel buiten de lijntjes mag kleuren en geen auteurfilm of een mini-serie à la Twin Peaks. Op het einde van de rit bleef het een conventionele detective thriller, gewoon overgoten met een zekere 'coolness' door Cohle's nihilisme én de (geweldige) cinematografie die de wereld schetst die Rust beschrijft. Jammer genoeg was dat niet meer dan window dressing. Maar goed, ik vond True Detective zeker en vast een leuke serie hoor. 
Mastamane zei:Hoezo, waar bedoel je dan?
Vooral hier eigenlijk: True Detective - World needs bad men. - YouTube. Tijdens de ondervraging had je nog zo'n moment waarbij ik moest lachen vanwege de over-the-top monologen die zo fake en geconstrueerd overkomen. Precies of hij citeert daar letterlijk een boek van Sartre.
Kwam heel onnatuurlijk over.


Die intro, de donkere sfeer, de spanning en twee absolute topacteurs in de hoofdrol... Deze reeks zou een voorbeeld moeten zijn voor veel regisseurs, ongeloofelijk knap.