Avondland
Legacy Member
In onwillekeurige volgorde:
Predator
Een actiefilm met een hoge dosis testosteron én een spannend verhaal, geweldige combinatie. Geweldige citaten ("Get to tha choppaaaaa!", "Stick around", "Over here", "I ain't got time to bleed", "Bunch of slack-jawed faggots around here. This stuff will make you a god damned sexual Tyrannosaurus, just like me." ...), rollende spierballen, stoere praat, goeie soundtrack en dergelijke meer. Cultklassieker en overklast met gemak de opvolgers en de Alien vs. Predatoropvolgers. Vind hem zelfs beter dan Alien, hoewel die ook geweldig goed is.
The Good, the Bad and the Ugly
Het personage van Eastwood is gewoonweg de coolheid zelve. Weinig te zeggen en schiet altijd raak. Een geweldig episch avontuur, gedreven door een van de meest fantastische soundtracks ooit, een geweldig uitgewerkt verhaal met de nodige diepgang en humor en de personages passen goed bij elkaar. De showdown aan het einde is enorm spannend en Eastwood is gewoon de coolheid zelve.
Fight Club
Officieel mag er niet over gesproken worden, maar dit is een ijzersterke aanklacht tegen de postmoderne maatschappij, hoewel het zelf sterk postmodern gekleurd is. Lang leve de ambiguïteit! Wat ik er zo geweldig aan vind is de achterliggende en fascinerende filosofie, dat een interessante 'blend' is tussen anarchisme, fascisme en boeddhisme. Totaal anti-establishment en rücksichtslosichkeit. Tyler Durden moet onze premier worden.
There Will Be Blood
Een bijzonder knappe film op cinematografisch vlak. Zeer sfeervol en een angstwekkende soundtrack dat de begeerte en machtshonger van het hoofdpersonage, gespeeld door Daniel Day Lewis, zeer scherp neerplaatst. Ik heb het gevoel dat alles klopt aan het plaatje. Het is geen film die je zomaar eens opzet wegens het hoge entertainmentsgehalte, zoals de eerder vermelde Predator. Maar als je hem opzet lijkt dit ene grote trip naar de waanzin van het hoofdpersonage. En dat is de totale antithese van het kartonnen personage dat ik helaas maar al te veel zie in contemporaine films.
Apocalypse Now: Redux
Aangezien Heart of Darkness van Joseph Conrad een van mijn favoriete boeken is, verwondert het niet dat dit meesterwerk van Coppola mij wel kan bekoren. De langzame tocht naar de waanzin, waartoe de bemanning van de rivierboot gedreven werd deed mij erg denken aan de waanzin van het boek van Conrad, dat in Congo afspeelt. Een diep verontrustende latente sfeer doorwaadt de film en dat wordt vaak gecontrasteerd met bijvoorbeeld het weerklinken van 'Satisfaction' van de Stones. Episch moment. En dan de ontmoetingen met Kurtz, dat anders afloopt dan in het boek. Natuurlijk ook een waanzinnige Hopper die ertussen komt gesprongen. De film duurt lang, maar een rit langs de rivier naar het hart van de duisternis duurt ook lang. Aguirre, Zorn des Gottes is een wat oudere film die ook teruggrijpt naar het boek van Conrad. Het speelt zich af tijdens de verovering van Zuid-Amerika en loont ook wel de moeite om eens gezien te worden. Maar die film wijkt nog iets meer af van Conrad. Nu de vraag: wanneer wordt er eindelijk eens een film gemaakt van het boek zelf? Congo rond 1900 lijkt mij geweldig om de koloniale angst voor het vreemde tot uiting te laten komen in een film.
Vertigo
Ik ben normaal gezien geen thrillerfanaat want ik vereenzelvig dat meestal met vastgeroeste stramienen en weinig interessante films. Maar voor deze parel van Hitchcock maak ik graag een uitzondering. Een duizelingwekkende muziekscore leidt je door een prachtige stad, een vreemd verhaal en dialogen die gewoon af zijn. Het kernverhaal is op zich gewoontjes te noemen, daar valt niet zoveel over te vertellen. Maar de meer latente referenties zijn des te interessanter. Ik begin zin te krijgen om naar San Fransisco af te zakken en al die plaatsen te gaan bezoeken waar de personages zijn geweest.
The Lord of the Rings: Return Of The King
Gewoonweg bijna vier uur escapistisch vertier met epische veldslagen, kippenvelrijzende muziek en zeemzoeterig heroïsche scènes. Zijn daar nog meer woorden voor nodig? Hoewel ik eerlijk moet toegeven dat de figuren Frodo en Sam me na een tijd beginnen te ergeren. De andere twee hobbits bevallen me meer. Dat wordt allemaal goedgemaakt door een en ander natuurlijk. De aanval van de Rohirrimcavalerie op het leger van Mordor bezorgt me iedere keer kippenvel.
Een van mijn favoriete scènes.
Rambo: First Blood
Hoewel de reeks in haar geheel beter is dan bijvoorbeeld de Predatorreeks, vind ik de eerste nog altijd de beste. Geen hersenloos geknal zoals in de latere films waar de lijken letterlijk en figuurlijk bij bosjes vallen, maar een knap portret van een moegetergde Vietnamstrijder die in de VS wel erg koud wordt onthaald door de plaatselijke politie van een dorpje. Stallone acteert sterk in deze bijzondere prent. Vooral het einde is goed.
2001: a Space Odyssee
Een zeer filosofische film met een geweldige soundtrack en duizelingwekkende speciale effecten voor zijn tijd. Mond open en gapen en achteraf uren achter een whiskyglas zitten nadenken wat je nu eigenlijk gezien hebt. Er zijn weinig films die daartoe in staat zijn.
Walk The Line
Geen uiterst diepzinnige film, geen conscieuze parel van literair hoog niveau maar een zeer aangenaam uitgewerkte film over de eerste jaren van succes van Johnny Cash, magistraal neergezet door een erg geloofwaardige Joaquin Phoenix. Reese Witherspoon speelt ook een sterke rol, waarvoor ze een Oscar gekregen heeft. Ik ben wel een beetje bevooroordeelt voor het kiezen van deze film want Cash is namelijk een van mijn favoriete singer/songwriters. Elke keer wanneer ik de film zie ben ik goedgezind wanneer ik hem afzet. Dan krijg ik zin op op de porch te gaan zitten, met een glas whiskey op tafel, een sigaar in mijn mond en een gitaar op mijn schoot.
Predator
Een actiefilm met een hoge dosis testosteron én een spannend verhaal, geweldige combinatie. Geweldige citaten ("Get to tha choppaaaaa!", "Stick around", "Over here", "I ain't got time to bleed", "Bunch of slack-jawed faggots around here. This stuff will make you a god damned sexual Tyrannosaurus, just like me." ...), rollende spierballen, stoere praat, goeie soundtrack en dergelijke meer. Cultklassieker en overklast met gemak de opvolgers en de Alien vs. Predatoropvolgers. Vind hem zelfs beter dan Alien, hoewel die ook geweldig goed is.
The Good, the Bad and the Ugly
Het personage van Eastwood is gewoonweg de coolheid zelve. Weinig te zeggen en schiet altijd raak. Een geweldig episch avontuur, gedreven door een van de meest fantastische soundtracks ooit, een geweldig uitgewerkt verhaal met de nodige diepgang en humor en de personages passen goed bij elkaar. De showdown aan het einde is enorm spannend en Eastwood is gewoon de coolheid zelve.
Fight Club
Officieel mag er niet over gesproken worden, maar dit is een ijzersterke aanklacht tegen de postmoderne maatschappij, hoewel het zelf sterk postmodern gekleurd is. Lang leve de ambiguïteit! Wat ik er zo geweldig aan vind is de achterliggende en fascinerende filosofie, dat een interessante 'blend' is tussen anarchisme, fascisme en boeddhisme. Totaal anti-establishment en rücksichtslosichkeit. Tyler Durden moet onze premier worden.
There Will Be Blood
Een bijzonder knappe film op cinematografisch vlak. Zeer sfeervol en een angstwekkende soundtrack dat de begeerte en machtshonger van het hoofdpersonage, gespeeld door Daniel Day Lewis, zeer scherp neerplaatst. Ik heb het gevoel dat alles klopt aan het plaatje. Het is geen film die je zomaar eens opzet wegens het hoge entertainmentsgehalte, zoals de eerder vermelde Predator. Maar als je hem opzet lijkt dit ene grote trip naar de waanzin van het hoofdpersonage. En dat is de totale antithese van het kartonnen personage dat ik helaas maar al te veel zie in contemporaine films.
Apocalypse Now: Redux
Aangezien Heart of Darkness van Joseph Conrad een van mijn favoriete boeken is, verwondert het niet dat dit meesterwerk van Coppola mij wel kan bekoren. De langzame tocht naar de waanzin, waartoe de bemanning van de rivierboot gedreven werd deed mij erg denken aan de waanzin van het boek van Conrad, dat in Congo afspeelt. Een diep verontrustende latente sfeer doorwaadt de film en dat wordt vaak gecontrasteerd met bijvoorbeeld het weerklinken van 'Satisfaction' van de Stones. Episch moment. En dan de ontmoetingen met Kurtz, dat anders afloopt dan in het boek. Natuurlijk ook een waanzinnige Hopper die ertussen komt gesprongen. De film duurt lang, maar een rit langs de rivier naar het hart van de duisternis duurt ook lang. Aguirre, Zorn des Gottes is een wat oudere film die ook teruggrijpt naar het boek van Conrad. Het speelt zich af tijdens de verovering van Zuid-Amerika en loont ook wel de moeite om eens gezien te worden. Maar die film wijkt nog iets meer af van Conrad. Nu de vraag: wanneer wordt er eindelijk eens een film gemaakt van het boek zelf? Congo rond 1900 lijkt mij geweldig om de koloniale angst voor het vreemde tot uiting te laten komen in een film.
Vertigo
Ik ben normaal gezien geen thrillerfanaat want ik vereenzelvig dat meestal met vastgeroeste stramienen en weinig interessante films. Maar voor deze parel van Hitchcock maak ik graag een uitzondering. Een duizelingwekkende muziekscore leidt je door een prachtige stad, een vreemd verhaal en dialogen die gewoon af zijn. Het kernverhaal is op zich gewoontjes te noemen, daar valt niet zoveel over te vertellen. Maar de meer latente referenties zijn des te interessanter. Ik begin zin te krijgen om naar San Fransisco af te zakken en al die plaatsen te gaan bezoeken waar de personages zijn geweest.
The Lord of the Rings: Return Of The King
Gewoonweg bijna vier uur escapistisch vertier met epische veldslagen, kippenvelrijzende muziek en zeemzoeterig heroïsche scènes. Zijn daar nog meer woorden voor nodig? Hoewel ik eerlijk moet toegeven dat de figuren Frodo en Sam me na een tijd beginnen te ergeren. De andere twee hobbits bevallen me meer. Dat wordt allemaal goedgemaakt door een en ander natuurlijk. De aanval van de Rohirrimcavalerie op het leger van Mordor bezorgt me iedere keer kippenvel.
Een van mijn favoriete scènes.
Rambo: First Blood
Hoewel de reeks in haar geheel beter is dan bijvoorbeeld de Predatorreeks, vind ik de eerste nog altijd de beste. Geen hersenloos geknal zoals in de latere films waar de lijken letterlijk en figuurlijk bij bosjes vallen, maar een knap portret van een moegetergde Vietnamstrijder die in de VS wel erg koud wordt onthaald door de plaatselijke politie van een dorpje. Stallone acteert sterk in deze bijzondere prent. Vooral het einde is goed.
2001: a Space Odyssee
Een zeer filosofische film met een geweldige soundtrack en duizelingwekkende speciale effecten voor zijn tijd. Mond open en gapen en achteraf uren achter een whiskyglas zitten nadenken wat je nu eigenlijk gezien hebt. Er zijn weinig films die daartoe in staat zijn.
Walk The Line
Geen uiterst diepzinnige film, geen conscieuze parel van literair hoog niveau maar een zeer aangenaam uitgewerkte film over de eerste jaren van succes van Johnny Cash, magistraal neergezet door een erg geloofwaardige Joaquin Phoenix. Reese Witherspoon speelt ook een sterke rol, waarvoor ze een Oscar gekregen heeft. Ik ben wel een beetje bevooroordeelt voor het kiezen van deze film want Cash is namelijk een van mijn favoriete singer/songwriters. Elke keer wanneer ik de film zie ben ik goedgezind wanneer ik hem afzet. Dan krijg ik zin op op de porch te gaan zitten, met een glas whiskey op tafel, een sigaar in mijn mond en een gitaar op mijn schoot.
ad:
