Archief - Top ten of all time?
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
boogje
Legacy Member
Bon, mijn lijstje dus. De eerste zes films dan toch. De top 10 kan op een willekeurige volgorde gerangschikt worden, dus zoek niet naar een hiërarchie in deze top.
Net zoals bij John Doe gaat het niet over de beste films op technisch vlak etc., het gaat om de impact op mij als persoon. Ik heb gekozen voor wat willekeurige indrukken die ik kan meegeven over mijn persoonlijke favorieten, en niet voor een uitgebreide recensie met technische termen (die ik toch niet beheers) of een bespreking waar ik alles tot op het bot probeer te ontleden. Daarvoor zijn er andere websites en bronnen, dus wat volgt is een hoopje losse zever zonder enige logica qua opbouw.
1.C'era una volta il West/ Once Upon A Time In The West (1968, Sergio Leone)
Once Upon A Time In The West was geloof ik de eerste film van Sergio Leone die ik zag, geheel toevallig (of misschien was het het lot, dat laat ik in het midden) tegengekomen als 16- hooguit 17- jarige in de Fnac. Wetende dat de titel een grote naam had in de filmwereld in combinatie met de zeer aantrekkelijke cover zorgde dit ervoor dat de DVD diezelfde avond nog werd bekeken. Wat een film, wat een prachtige landschappen! Ik was toen nog maar net begonnen met het bekijken van films die net dat ietsje minder voor de hand lagen. Alles begon voor mij wel met Scorsese en zijn geweldige film Goodfellas, die mijn interesse wist op te wekken in de wereld van de film, maar zo'n lange en prachtige shots zoals in Once Upon A Time In The West waren toch heel wat andere koek, dacht ik zo.
De kritiek die de beroemde (en beruchte) Roger Ebert gaf op dit groots epos vind ik onterecht. Zo zou deze Leone wat over-the-top zijn, met veel te lange shots en een veel te uitgebreid plot dat warrig en onduidelijk overkomt. Het is zeker wel waar dat dit Sergio Leone's 'climax' is. In A Fisftul Of Dollars (1964), For A Few Dollars More (1965) en The Good, The Bad And The Ugly (1966) bouwt Leone zijn eigen stijl op en deze stelt hij op zo'n grootste en haast epische manier tentoon in dit werk. Het is ergens wel over-the-top, dat is zeker één manier om deze film te beschrijven, maar dan zoals die scène met het onweer in Ben-Hur: het is groots opgezet maar maakt nog steeds gebruik van weinig middelen om een verhaal te vertellen. Het is niet Tony Scott die met 1272 kleurenfilters probeert te spelen in Man On Fire, maar OUATITW is enorm sober en rustgevend. Dat contrast tussen dat groots opzet en dat sobere, bijna banale, vind ik net zo leuk aan deze film.
Er zijn natuurlijk nog duizend-en-een andere geweldige zaken waar ik zoveel van hou in deze Leone, niet allerminst de muziek van Ennio Morricone die de film prachtig weet te begeleiden. Of wat dacht je van de cinematografie die me keer op keer kan verbazen. Tarantino zou zelfs 'A Leone-close up' als term gebruiken voor het maken van zijn eigen films. 'Als ik vraag naar een close-up, ja, dat kan iedereen, maar als ik vraag naar een Leone-close-up, dan weten ze wel wat ik bedoel.' zei de regisseur van onder andere Pulp Fiction eens in een interview. Het zijn ook de kleine dingen die belangrijk zijn. Hoe de film zo'n perfect geheel lijkt, of hoe het drama zich in elke scène als het ware beetje bij beetje en met mondjesmaat opbouwt en altijd eindigt in een ontknoping dat je geest doet springen van plezier en opwinding. Dit is geweldige cinema, punt uit. Hoe yummie is Claudia Cardinale wel niet trouwens? Wat een femme fatale. En hoe geniaal is die scène in die bar?
2..Sunset Boulevard (1950, Billy Wilder)
Billy Wilder: een zeer grote naam in de filmgeschiedenis en ook volkomen terecht naar mijn bescheiden mening. Toen hij nog maar drie films had gemaakt, die naar verluidt niet echt baanbrekend waren, wou hij Double Indemnity (1944) regisseren. Zijn ambitie: Hitchcock overtreffen of op zijn minst evenaren. Billy was niet op zijn mondje gevallen, zoveel is duidelijk. Double Indemnity was een schot in de roos, de film is haast een handleiding voor het genre film noir, één van mijn favoriete 'genres' (dat mag je eigenlijk niet zeggen, het is eerder een verzameling van films met enkele overeenkomstige stijlkenmerken tussen 1941 en 1958, maar dit terzijde) Eigenlijk kon hier evengoed Double Indemnity staan in plaats van Sunset Boulevard, maar ik wou het bij één film houden van Billy Wilder en was het min of meer willekeurig eentje kiezen.
Dus: Sunset Boulevard. Weeral, net zoals Once Upon A Time In The West, toevallig gekocht in boekenvoordeel voor 1,99 euro. Ik herinnerde me vaagweg een stukje uit een column waar de titel in verscheen. Ik dacht: voor dat geld koop je niet eens een brood, kopen die handel! Oh boy, ik was nogal onvoorbereid op de verwenning die mij te wachten stond. De beginscène is echt al fantastisch. Dat shot waar ze Joe Gillis tonen, al drijvend in het zwembad, werd gefilmd door middel van een spiegel te leggen op de bodem van het zwembad en de reflectie die de spiegel weergaf te filmen. Hoe eenvoudig en ingenieus tegelijkertijd. Al snel werd me duidelijk dat niet alleen de eerste scène zo bijzonder integrerend zou zijn.
Sunset Boulevard zit namelijk vol met leuke monologen, dialogen, scénes, shots, details en sets dat ik deze kan blijven herbekijken en nog steeds ben ik betrokken bij deze film. Ik kan natuurlijk beginnen te zagen over de perfecte beelden en muziek van deze Wilder, wat zeker ook het geval is, maar dan val ik wat in herhaling vermoed ik. Sunset Boulevard is sterk gefocust op het dramatisch verhaal en is vrij rechtlijnig in die zin dat het een rustige eerste act heeft waar het publiek kennis maakt met de situatie en de omgeving, een woelige tweede act waar de situatie vreemder en vreemder wordt en een laatste en derde act met een spetterend en haast angstaanjagend einde. Heel gestructureerd en netjes opgebouwd. Geen scènes die de wenkbrauwen doen fronsen en waarvan je je afvraagt waarom ze in de film zitten, maar een mooie rechtlijnige opbouw naar een climax toe.
De monologen van Joe Gillis zijn echt heerlijk noir. Zo gevat met leuke metaforen en bomvol lichtjes cynische of ironische onderhuidse opmerkingen. Love it! Ook de dialogen zijn enorm entertainend, vooral omdat je als kijker meer weet dan de personages dankzij de inzichten in Gillis die we verkrijgen via de monologen. Dat stimuleert de kijker om zelf een gok te wagen over de intenties van de personages, hoe ze zich voelen en wat hun volgende stap zal zijn. Het is zo'n emotionele band die een film moet proberen op te bouwen, en dat lukt wonderwel hier. We verachten het hoofdpersonage Gillis langs de ene kant, maar supporteren ook voor hem. Hij is een heimelijke opportunist, maar Gillis' tegenspeelster Norma Desmond (zonder twijfel geniaal gespeeld door Gloria Swanson) is indien mogelijk nog een wansmakelijker personage.
Dat de personages niet zo enorm aimabel zijn hoort ook volledig thuis in het wereldje dat Sunset Boulevard probeert af te beelden: het moreel goedkope en valse Hollywood. Toen de eerste screenings van de film achter de rug waren, in 1959 moet dat zijn geweest, waren de eerste commentaren allesbehalve lovend. 'Hoe durft Billy Wilder het systeem dat hem heeft gemaakt tot wat hij nu is zo kwaadaardig af te beelden!', zo klonk het. Als mensen in de business zo reageren, wil dat misschien zeggen dat je zonder schroom op hun tenen hebt getrapt en dat er een kern van waarheid zit vervat in Sunset Boulevard. Desmond, de beroemde actrice uit de periode van de stomme film, lijdt onder een soort van grootheidswaanzin dat het centrale thema is van de film, maar tegelijkertijd wekt ze medelijden op tegenover het grootse Hollywood dat zonder pardon personen opzij durft te schuiven, tot de veroordeelde paria's zich uiteindelijk terugtrekken in hun gigantisch opgetrokken kasteel, met herinneringen uit het verleden voorzien van een laagje stof, maar in compleet isolement en eenzaamheid. Het plaatst het individu in een groter geheel en dat wekt altijd een soort van tweestrijd op waar we tegelijkertijd met de personages sympathiseren en verachten.
Het kaart ook zo mooi het lot aan, iets dat weer typisch is voor film-noir. Je weet gewoonweg dat Gillis zich stort in een affaire waar er geen weg terug is. Niet alleen omdat de film begint met Joe Gillis die vredig en levenloos ronddobbert in het zwembad en vervolgens alles vertelt vanuit een flashback, maar er is een vreemdsoortige kracht (de kracht van geld, roem en succes misschien?) aanwezig tijdens de hele film en je wéét gewoonweg dat het einde van het verhaal vastligt en Gillis gevangen zit in een obsessie. Ook zo'n leuke en angstaanjagende vergelijking die je automatisch maakt trouwens: het gigantisch vertrek van Desmond kan je perfect vergelijken met een soort van gevangenis voor Gillis. Toch blijft hij daar, gedreven door de hoop en drang op succes terwijl hij naarstig verder typt aan dat screenplay dat toch nooit verfilmd zal worden. Om nog maar te zwijgen over die scène waar Desmond de trappen afwandelt. Geweldig!
Stop verdomme met lezen en bekijk deze parel nu meteen.
3Сталкер/Stalker (1979, Andrei Tarkovsky)
Stalker is de eerste en tot nu toe nog enige film van Tarkovsky die ik heb gezien. Solyaris (1972) probeerde ik meermaals volledig te bekijken, maar ergens halverwege verlies ik simpelweg mijn aandacht. Echt jammer, want de beelden en het plot vind ik enorm interessant. Het is de manier waarop het gebracht wordt dat me niet altijd kan bekoren, en in zo'n film kan één slechte scène al een echte dooddoener zijn. Maar goed, Stalker dus. Ooit eens een impulsaankoop van me geweest en enkele jaren geleden heb ik deze na mijn laatste examen (toen nog in het middelbaar) bekeken vanuit mijn luie zetel. Had ik dat geweten, had ik wel eventjes gewacht met deze film. Het is écht wel zware kost. Niet dat de film langdradig en saai is, maar mentaal woog Stalker zwaar door, alsof je uzelf doorheen een soort van ervaring worstelt en achteraf uitgeput bent.
Ondergetekende was gedurende bijna drie uur gehypnotiseerd vanaf de eerste tot de laatste seconde. Ik kan moeilijk beschrijven wat de film wél is, maar kan wel een poging ondernemen om enkele andere mogelijkheden te elimineren. Stalker is zeker en vast geen film die je ziet om een duidelijk verhaal te volgen met een begin, een twist en een einde. Ook is het niet het soort film waar er vragen worden gesteld waar een eenduidig antwoord op bestaat. Het is een film die je kan analyseren en waar je misschien zelfs een boek over kan schrijven om elk onderdeel te verkennen, maar tegelijkertijd kan je best alles op je laten afkomen en het op een eenvoudige manier ervaren.
Stalker kan meteen de aandacht trekken met die bevreemdende en za-li-ge beelden. De eerste 10 minuten zetten perfect de toon. Die eigenaardige soundtrack onder bruin getinte beelden in een bouwvallig en afgelegen gehucht: wonderlijk. Tarkovsky speelt meteen met het licht om sfeer te scheppen, en dat zet zich de gehele film door. Je kan haast van eender welk willekeurig moment een screenshot nemen en je gelooft naar een schilderij te kijken. Mijn favoriet beeld van de gehele film is wel zonder twijfel dit beeld. Ik krijg kippenvel van die afbeelding. Het kan misschien vreemd lijken om wat beelden te tonen om aan te tonen waarom ik Stalker zo goed vind, maar de sfeer die Tarkovsky creëert dankzij de locatie en de cinematografie is eigenlijk al de helft van de ervaring voor mij. Hoe kan ik nog maar iets over Stalker zeggen zonder op deze beelden, sfeer en soundtrack te wijzen, zoals bijvoorbeeld in deze scène. Word je daar nu niet spontaan stil van? Dat is Stalker voor mij, stil worden, zo simpel kan het zijn om in een top 10 te belanden.
Deze prent zit vol met dialogen die zonder enige vorm van overdrijving filosofisch van aard zijn. Stalker zit ook vol met symboliek, zelfs de eindscène bulkt er van. Het is echt geweldig om uren na de film nog na te denken over alles, en soms moet je tevreden zijn met geen antwoord op jouw vragen, maar dat is oké omdat je hebt genoten van een 1. visueel verbluffende film 2. enorm integrerend plot 3. film met zoveel inhoud dat je deze niet na één kijkbeurt kan absorberen. Meer kan ik er jammer genoeg niet over zeggen, ik vrees dat je deze moet bekijken. Liefst helemaal alleen en in een stille ruimte met volledige concentratie.
4.Barton Fink (1991, Joel & Ethan Coen)
Deze zal vast wel de vreemde eend in de bijt zijn in het lijstje. Barton Fink is een vrij onopvallende en kleinschalige film van de broertjes Coen, die we allemaal wel kennen van Fargo (1995), of meer recent van No Country For Old Men (2007) of True Grit, die nu ongeveer in de zalen zal verschijnen. De Coens hadden net Miller's Crossing (1990) achter de rug, een maffia/crime film, maar de film die daarna zou volgen veroverde toch een plaatsje in mijn hart. Deze eens af en toe opzetten is altijd zo'n beetje als een uitje naar Disneyland als 8-jarige knaap.
Barton Fink gaat over een naïeve schrijver die naar Hollywood vertrekt om te werken voor de filmindustrie. De film speelt zich af in 1941 en kenmerkt zich vooral door een surrealistische stijl, ongewone locaties en boeiende personages en dialogen. Weeral is het een film dat zich probeert te beperken tot de essentie. Geen onnodige scènes of grote sets en spectaculaire special effects. Een kamer en twee personages is voldoende voor de Coens, en dat werkt ook keer op keer. Meestal heb je een paar scènes in een film waarnaar je uitkijkt, die met kop en schouders boven alle andere scènes uitsteken. In Barton Fink kijk ik naar elke scène uit, en daarom zit deze in mijn top 10. Het is het ene geweldig stukje cinema na het andere en het is opmerkelijk hoe weinig Barton Fink nodig heeft om me te overtuigen.
De film wordt vaak vergeleken met een mengelmoes van wat David Lynch (The Elephant Man, Mulholland Drive, Eraserhead...) met de typische Coen-kenmerken. Ik vind dat een perfecte omschrijving van de film, en ga dan ook geen andere vergezochte vergelijking maken met andere regisseurs. Hoe geweldig is deze scène wel niet? Bijna elk fragment uit Barton Fink voelt wat bevreemdend aan. Het lijkt zich af te spelen in een andere dimensie of universum, een wereld die heel hard op de onze lijkt, maar het dat toch niet kan zijn. We kunnen er niet altijd onze vinger op leggen waarom deze film zo bevreemdend aanvoelt, maar wat zeker is, is dat er constant zo'n mysterieuze sfeer aanwezig is. Dit heeft hoe dan ook wel iets te maken met de manier waarop BF geschoten is. Het heeft vaak iets weg van een noir, zelfs enkele thema's van film noir (femme fatale, het lot) lijken terug te komen. Wie dus weet dat ik weg ben van film noir, kan min of meer voorspellen dat ik deze ook wel goed zou vinden. Het is een eenvoudig verhaal qua opzet dat zich afspeelt in een setting en met personages die weird as fuck zijn, en daar hou ik wel van. Dat in combinatie met goed geschreven dialogen, en je hebt een geweldige film me dunkt.
Toegegeven, ik heb wel een zwak voor verhalen die over schrijvers gaan. Zelfs een film zoals The Lost Weekend (1945, ook van Billy Wilder) stijgt in mijn achting omdat het hoofdpersonage een schrijver is. Of Adaptation (2002), om nog maar een voorbeeld te geven. De reden hiervoor is dat schrijvers afhankelijk zijn van zoiets dat inspiratie heet, iets geheel ongrijpbaar. Je kan die creativiteit ook niet dwingen tegenover jezelf, en als ik de woorden 'writer's block' hoor, dan ben ik één en al oor. Het onvermogen om nog maar één woord neer te pennen en je hebt geen idee waarom en hoe dit probleem verholpen kan worden. Dat is toch een perfect onderwerp voor een verhaal, neen? Daar gaat Barton Fink dan ook deels over. De wanhoop van Fink, die maar niet verder komt dan een paar regels op een blad, wordt heerlijk in beeld gebracht en de soundtrack van Carter Burwell begeleidt perfect de scènes waar Fink eenzaam achter zijn typemachine zit in een kleine, vieze hotelkamer.
Er zit ook heel wat symboliek verwerkt in de film, maar het benadert af en toe wel het Lost Highway (1997, niet toevallig van David Lynch)-what-the-fuck-moet-dit-voorstellen-en-wat-is-er-in-godsnaam-gaande-gevoel. Enkele thema's zijn wel duidelijk en ondubbelzinnig, zoals de positie van intellectuelen in de samenleving, creativiteit en Hollywood. Dat is eigenlijk al genoeg om een hele film mee te vullen, maar de Lynchiaanse kant van Barton Fink is volledig voor interpretatie vatbaar. Ik heb veel theorieën gelezen, sommigen wat onnozel en vergezocht en anderen dan weer goed gevonden. Het is wel leuk om daar zelf over na te denken en theorieën met elkaar te delen, maar in sommige films is dat echt niet nodig en dat geldt hier bijvoorbeeld. We moeten stoppen met steeds alles proberen te rationaliseren en het gewoon op ons af laten komen. 2001: A Space Odyssey (1968) is dan wel weer zo'n film die een grondige analyse waard is, maar Barton Fink moet je gewoon eerder ervaren en dat vleugje mysterie omarmen.
De eindscène zal je nog lang bijblijven en sluit deze mooi in beeld gebrachte, grappige, emotionele, meeslepende en boeiende film af. Zeker en vast mijn favoriete Coens-film, hoe not-done dit misschien ook moge zijn. Fargo, No Country For Old Men, The Man Who Wasn't There, Burn After Reading, O Brother Where Art Thou, Miller's Crossing, The Big Lebowski...De broertjes hebben een overschot aan enorm goede films.
5.There Will Be Blood (2007, Paul Thomas Anderson)
Paul Thomas Anderson is volgens mij een regisseur waar we nog heel veel goeds van gaan zien en binnen 20 jaar is het een icoon in de filmwereld als alles meezit. Boogie Nights (1997, en heeft die film trouwens niet één van de indrukwekkendste intro's?) vond ik heel goed, net zoals Magnolia (1999), maar There Will Be Blood is de kers op de taart. Net zoals Taxi Driver is het een karakterstudie van een man, en deze keer kunnen we met veel moeite pas sympathiseren met hem. Daniel Planview draagt veel haat in zich en de drang naar rijkdom en de relatie met zijn zoon tekent zijn gehele leven. Hij heeft zeker geen tijd voor spiritualiteit, dat brengt geen geld in het laatje, en de plaatselijke leider van de kerkgemeenschap is om die reden de ideale vijand van Daniel. Macht en eigendom boven alles.
Hij droomt ervan om ooit zo rijk te worden dat hij iedereen en alles achter zich kan laten en in volledige eenzaamheid kan vertoeven op een onbewoond eiland. Hij houdt van niemand, zelfs zijn zoon is een stuk speelgoed dat hij gebruikt om sympathie op te wekken bij mogelijke verkopers. Een asociaal onmens. Hij laat naïevelingen hun eigendom verkopen voor een appel en een ei, en wat dan nog, zo lang hij maar rijk kan worden. De gestoorde en geobsedeerde drang naar rijkdom, macht en geld. Dit alles gegoten in een verhaal over olie en gigantisch veel gevoel voor stijl en goede cinematografie en je krijgt een memorabele filmervaring.
Ik heb in mijn omgeving, maar ook op dit forum, vaak harde kritieken gehoord over There Will Be Blood. Het meest voorkomende punt is dat Eli Sunday geen aangenaam en ronduit irritant personage is, en dat stoort velen blijkbaar mateloos. Wat?! Iedereen mag kritiek leveren op eender welke film, maar wat voor een onnozel argument is me dat nu. Dat Eli het bloed onder je nagels vandaan haalt is net goed, het is het ultieme bewijs dat Anderson een effectief screenplay heeft geschreven dat zijn werk doet. Scar in The Lion King (1994) was dan ook een vreselijke film omdat je hem niet graag mocht? Elk personage in een film moet dus aimabel zijn? Neen, integendeel, dat is net de basis van elke film: we supporteren voor the good guys en verachten the bad guys. Wat net zo leuk is aan dat specifiek puntje van kritiek is dat het bewijst dat There Will Be Blood succesvol de rollen omdraait: we supporteren voor een haatdragende persoon en willen een jonge knaap tot moes slaan.
Uiteraard is ons koorknaapje eigenlijk iemand die niet anders is dan Plainview. Plainview waant zich God, maar Eli wil evenzeer de boodschapper van God zijn. Daniel zijn strijd is economisch (geld), dat van Eli is spiritueel (geloof). Deze twee strijdtonelen verachten elkaar en doorheen de film wordt de strijd op subtiele en minder subtiele wijze uitgevochten. We beginnen te sympathiseren met Daniel. Bah, wat voor een valse en heimelijke lach heeft die Eli. En getver, die stem! Hou 2 minuten uw bakkes over God. We worden een beetje Daniel Plainview en als een film je zover krijgt dan is het misschien wel de beste film van de afgelopen tien jaar.
Alles is gewoonweg super goed uitgewerkt in deze Anderson: geweldig geschreven, de spanningsopbouw, de personages, de soundtrack bezorgt je kippenvel, het plot, de talloze thema's, de acteerprestaties, maar vooral de cinematografie kan me in sommige scènes haast in trance brengen. Dat in combinatie met de muziek geschreven door Jonny Greenwood brengt dat vaak geniale cinema op. Hoe kan je nu niet houden van deze scène?! En goede scènes zijn er in overvloed, je hoeft er maar eentje willekeurig te kiezen. Qua cinematografie is dit zo goed als de perfectie, vind ik. Al deze elementen samen vormen een harmonieus geheel en de finale van There Will Be Blood behoort nu al tot de populaire cultuur. 'I drink your milkshake!' is zo banaal en tegelijkertijd krachtig en dramatisch gebracht dat op het internet, maar ook op televisie (The Daily Show) het een soort van inside-joke is geworden onder de filmliefhebbers. There Will Be Blood is een bangelijke film, meer kan ik er niet meer over zeggen.
6.Kiss Me Deadly (1955, robert Aldrich)
Deze was denk ik de hardste noot om te kraken. Het was kiezen tussen Double Indemnity (1944), Out Of The Past (1947), The Killers (1946) en deze. Double Indemnity van Billy Wilder is volgens mij wel de beste en meest iconische van de vier, maar het is niet de noir waar ik het meeste plezier uit heb gehaald en die me het meest bijbleef. Kiss Me Deadly is een noir-film met een vreemde en unieke sfeer die je nergens anders zal tegenkomen. Het plot is echt heerlijk: mysterieus, een beetje gek en grappig, spannend en integrerend. Het is de wilde, speelse, experimentele en meest aparte film noir die ik al gezien heb. Kiss Me Deadly heeft ook zijn invloed gehad op Tarantino, of dat wil ik toch graag geloven. Het gegeven van de mysterieuze koffer werd overgenomen in Tarantino's bekendste film Pulp Fiction. Zelfs de gloed uit de koffer lijkt helemaal te komen uit Kiss Me Deadly. Ga ik nu te ver als ik zeg dat een belangrijk vrouwelijk personage wel verdacht veel lijkt op Yolanda 'Honey Bunny'? Misschien is het mijn geest die te veel gelijkenis wil zien in beide gevallen.
De intro van Kiss Me Deadly behoort tot één van mijn favoriete eerste scènes ooit. Een naakte vrouw, enkel bedekt met een lange manteljas, loopt in paniek over de straat. Door zich voor een auto te werpen (die bijna de gracht inreed) kan ze een lift versieren naar de eerstvolgende bushalte. De man in de auto lijkt een egoïstische, laag bij de grondse klootzak. Een heerlijk blues-nummer van Nat King Cole weerklinkt in de auto terwijl de vermoeide vrouw nog steeds hijgt van vermoeidheid. Even later komt Hammer te weten dat ze zonet is ontsnapt uit het gesticht en de politie op zoek is naar haar. Ondanks een politiecontrole, en dus een kans om de vrouw aan te geven, belooft Hammer haar af te zetten aan de bushalte zoals beloofd. Maar het mocht niet zijn, want al snel krijgen we een geniaal gefilmde scène te zien waar enkele mysterieuze mannen de auto tegenhouden en hen vervolgens meenemen naar een kamer waar ze gemarteld worden. Beiden worden in een auto gezet die vakkundig van een klif wordt geduwd. De vrouw is dood, maar Mike Hammer heeft het geluk om enkele dagen later wakker te worden in het ziekenhuis. De interesse van de politie in de zaak doet Hammer vermoeden dat de liftster betrokken was in iets groots, een soort van complot of doofpotoperatie. Wat volgt is een anderhalf uur geweldige cinema waar Mike Hammer het mysterie probeert te ontrafelen. Wie was de liftster en waarom moest ze sterven?
Hoe verder de film vordert, hoe vreemder en tegelijkertijd ook 'onnozeler' het plot zal worden. Dit is zeker geen Chinatown (1974), Kiss Me Deadly heeft een hogere fun-factor ondanks dat het op zich een minder kwalitatieve film is dan de eerder vermelde Polanski. Het is ergens een beetje kitsch, maar o zo leuk om te volgen en je blijft aan je scherm gekluisterd. Wanneer 'de' twist zijn onthulling kent, sta je ongetwijfeld wel met je mond open van verbazing. Het is een film-noir uit 1955, en je verwacht dat de vrouw waarschijnlijk een man heeft bedrogen of iets dergelijks en daarom moest ze afgemaakt worden, toch? Niet dus. Kiss Me Deadly is prettig gestoord, en daarom moest ie in deze top 10 belanden.
Dit werk van Robert Aldrich (je zal ongetwijfeld al The Dirty Dozen (1967) van hem hebben gezien.) bevat echt zoveel zalige shots dat elk moment wel een ideaal moment leek voor Aldrich om uit te pakken met heerlijke tracking shots. Dat raak ik nu eens echt nooit beu. Mijn favoriet beeld uit de hele film is wanneer je door een kier van een deur het verwonde gezicht van het hoofdpersonage te zien krijgt, hierzo. De camera zoomt dan in vanuit binnenshuis tot je zo'n detailopname krijgt. Mooi, toch? Heel de film door krijg je knappe plaatjes te zien, keurig gekadreerd en lekker stijlvol zoals het bij een goede noir hoort.
Dit boeiend verhaal dat met stijl in beeld wordt gebracht bevat ook nog eens tal van leuke personages en dialogen. Zo heb je bijvoorbeeld de vreemde Griekse garagist, Nick, die altijd als een halve gare 'VROOM VROOM PAWWWW!” roept als hij het over een snelle wagen heeft. Waarom? Weet ik veel, maar het is vrij idioot en grappig om te zien. Het past bij die hele sfeer van Kiss Me Deadly dat de film zichzelf helemaal niet serieus neemt, maar tegelijkertijd ook erg goed en vakkundig gemaakt is. Het is die mix dat het zo'n aangename kijkervaring maakt. Het hoofdpersonage, Hammer, is een arrogante klootzak met een heerlijke attitude tegenover iedereen die in zijn weg staat. Tegelijkertijd lijkt hij ook een goede vriend, voor diegenen die het geluk hebben hem als vriend te hebben. Dan hebben we nog de dames in het verhaal die sterk in hun schoenen staan en niet beantwoorden aan het gebruikelijke cliché van de goede huisvrouw. Of de aimabele zwarte coach, met een veel te grote sigaar in zijn mond. Het is altijd leuk om al deze personages met een hoek af bezig te zien. Hoe ze praten tegen elkaar of met elkaar in discussie gaan.
De climax van Kiss Me Deadly is echt uniek in eender welk opzicht denk ik. Diegenen die de film al hebben gezien begrijpen meteen wat ik bedoel. Het is die allerlaatste scène dat een plaatsje claimt in je geheugen en je er toe brengt de hele film nog eens opnieuw te zien op een later tijdstip. Dan zie je weer die geweldige beelden en die personages, en je weet dat dit een blijvertje is. Ja, Double Indemnity heeft betere voice-overs en de cinematografie of eender welk ander aspect is beter uitgewerkt, maar Kiss Me Deadly is zo leuk om naar te kijken dat ik er niet aan kan weerstaan om hem in de top 10 te plaatsen. Een aanrader.
Net zoals bij John Doe gaat het niet over de beste films op technisch vlak etc., het gaat om de impact op mij als persoon. Ik heb gekozen voor wat willekeurige indrukken die ik kan meegeven over mijn persoonlijke favorieten, en niet voor een uitgebreide recensie met technische termen (die ik toch niet beheers) of een bespreking waar ik alles tot op het bot probeer te ontleden. Daarvoor zijn er andere websites en bronnen, dus wat volgt is een hoopje losse zever zonder enige logica qua opbouw.
1.C'era una volta il West/ Once Upon A Time In The West (1968, Sergio Leone)
Once Upon A Time In The West was geloof ik de eerste film van Sergio Leone die ik zag, geheel toevallig (of misschien was het het lot, dat laat ik in het midden) tegengekomen als 16- hooguit 17- jarige in de Fnac. Wetende dat de titel een grote naam had in de filmwereld in combinatie met de zeer aantrekkelijke cover zorgde dit ervoor dat de DVD diezelfde avond nog werd bekeken. Wat een film, wat een prachtige landschappen! Ik was toen nog maar net begonnen met het bekijken van films die net dat ietsje minder voor de hand lagen. Alles begon voor mij wel met Scorsese en zijn geweldige film Goodfellas, die mijn interesse wist op te wekken in de wereld van de film, maar zo'n lange en prachtige shots zoals in Once Upon A Time In The West waren toch heel wat andere koek, dacht ik zo.
De kritiek die de beroemde (en beruchte) Roger Ebert gaf op dit groots epos vind ik onterecht. Zo zou deze Leone wat over-the-top zijn, met veel te lange shots en een veel te uitgebreid plot dat warrig en onduidelijk overkomt. Het is zeker wel waar dat dit Sergio Leone's 'climax' is. In A Fisftul Of Dollars (1964), For A Few Dollars More (1965) en The Good, The Bad And The Ugly (1966) bouwt Leone zijn eigen stijl op en deze stelt hij op zo'n grootste en haast epische manier tentoon in dit werk. Het is ergens wel over-the-top, dat is zeker één manier om deze film te beschrijven, maar dan zoals die scène met het onweer in Ben-Hur: het is groots opgezet maar maakt nog steeds gebruik van weinig middelen om een verhaal te vertellen. Het is niet Tony Scott die met 1272 kleurenfilters probeert te spelen in Man On Fire, maar OUATITW is enorm sober en rustgevend. Dat contrast tussen dat groots opzet en dat sobere, bijna banale, vind ik net zo leuk aan deze film.
Er zijn natuurlijk nog duizend-en-een andere geweldige zaken waar ik zoveel van hou in deze Leone, niet allerminst de muziek van Ennio Morricone die de film prachtig weet te begeleiden. Of wat dacht je van de cinematografie die me keer op keer kan verbazen. Tarantino zou zelfs 'A Leone-close up' als term gebruiken voor het maken van zijn eigen films. 'Als ik vraag naar een close-up, ja, dat kan iedereen, maar als ik vraag naar een Leone-close-up, dan weten ze wel wat ik bedoel.' zei de regisseur van onder andere Pulp Fiction eens in een interview. Het zijn ook de kleine dingen die belangrijk zijn. Hoe de film zo'n perfect geheel lijkt, of hoe het drama zich in elke scène als het ware beetje bij beetje en met mondjesmaat opbouwt en altijd eindigt in een ontknoping dat je geest doet springen van plezier en opwinding. Dit is geweldige cinema, punt uit. Hoe yummie is Claudia Cardinale wel niet trouwens? Wat een femme fatale. En hoe geniaal is die scène in die bar?
2..Sunset Boulevard (1950, Billy Wilder)
Billy Wilder: een zeer grote naam in de filmgeschiedenis en ook volkomen terecht naar mijn bescheiden mening. Toen hij nog maar drie films had gemaakt, die naar verluidt niet echt baanbrekend waren, wou hij Double Indemnity (1944) regisseren. Zijn ambitie: Hitchcock overtreffen of op zijn minst evenaren. Billy was niet op zijn mondje gevallen, zoveel is duidelijk. Double Indemnity was een schot in de roos, de film is haast een handleiding voor het genre film noir, één van mijn favoriete 'genres' (dat mag je eigenlijk niet zeggen, het is eerder een verzameling van films met enkele overeenkomstige stijlkenmerken tussen 1941 en 1958, maar dit terzijde) Eigenlijk kon hier evengoed Double Indemnity staan in plaats van Sunset Boulevard, maar ik wou het bij één film houden van Billy Wilder en was het min of meer willekeurig eentje kiezen.
Dus: Sunset Boulevard. Weeral, net zoals Once Upon A Time In The West, toevallig gekocht in boekenvoordeel voor 1,99 euro. Ik herinnerde me vaagweg een stukje uit een column waar de titel in verscheen. Ik dacht: voor dat geld koop je niet eens een brood, kopen die handel! Oh boy, ik was nogal onvoorbereid op de verwenning die mij te wachten stond. De beginscène is echt al fantastisch. Dat shot waar ze Joe Gillis tonen, al drijvend in het zwembad, werd gefilmd door middel van een spiegel te leggen op de bodem van het zwembad en de reflectie die de spiegel weergaf te filmen. Hoe eenvoudig en ingenieus tegelijkertijd. Al snel werd me duidelijk dat niet alleen de eerste scène zo bijzonder integrerend zou zijn.
Sunset Boulevard zit namelijk vol met leuke monologen, dialogen, scénes, shots, details en sets dat ik deze kan blijven herbekijken en nog steeds ben ik betrokken bij deze film. Ik kan natuurlijk beginnen te zagen over de perfecte beelden en muziek van deze Wilder, wat zeker ook het geval is, maar dan val ik wat in herhaling vermoed ik. Sunset Boulevard is sterk gefocust op het dramatisch verhaal en is vrij rechtlijnig in die zin dat het een rustige eerste act heeft waar het publiek kennis maakt met de situatie en de omgeving, een woelige tweede act waar de situatie vreemder en vreemder wordt en een laatste en derde act met een spetterend en haast angstaanjagend einde. Heel gestructureerd en netjes opgebouwd. Geen scènes die de wenkbrauwen doen fronsen en waarvan je je afvraagt waarom ze in de film zitten, maar een mooie rechtlijnige opbouw naar een climax toe.
De monologen van Joe Gillis zijn echt heerlijk noir. Zo gevat met leuke metaforen en bomvol lichtjes cynische of ironische onderhuidse opmerkingen. Love it! Ook de dialogen zijn enorm entertainend, vooral omdat je als kijker meer weet dan de personages dankzij de inzichten in Gillis die we verkrijgen via de monologen. Dat stimuleert de kijker om zelf een gok te wagen over de intenties van de personages, hoe ze zich voelen en wat hun volgende stap zal zijn. Het is zo'n emotionele band die een film moet proberen op te bouwen, en dat lukt wonderwel hier. We verachten het hoofdpersonage Gillis langs de ene kant, maar supporteren ook voor hem. Hij is een heimelijke opportunist, maar Gillis' tegenspeelster Norma Desmond (zonder twijfel geniaal gespeeld door Gloria Swanson) is indien mogelijk nog een wansmakelijker personage.
Dat de personages niet zo enorm aimabel zijn hoort ook volledig thuis in het wereldje dat Sunset Boulevard probeert af te beelden: het moreel goedkope en valse Hollywood. Toen de eerste screenings van de film achter de rug waren, in 1959 moet dat zijn geweest, waren de eerste commentaren allesbehalve lovend. 'Hoe durft Billy Wilder het systeem dat hem heeft gemaakt tot wat hij nu is zo kwaadaardig af te beelden!', zo klonk het. Als mensen in de business zo reageren, wil dat misschien zeggen dat je zonder schroom op hun tenen hebt getrapt en dat er een kern van waarheid zit vervat in Sunset Boulevard. Desmond, de beroemde actrice uit de periode van de stomme film, lijdt onder een soort van grootheidswaanzin dat het centrale thema is van de film, maar tegelijkertijd wekt ze medelijden op tegenover het grootse Hollywood dat zonder pardon personen opzij durft te schuiven, tot de veroordeelde paria's zich uiteindelijk terugtrekken in hun gigantisch opgetrokken kasteel, met herinneringen uit het verleden voorzien van een laagje stof, maar in compleet isolement en eenzaamheid. Het plaatst het individu in een groter geheel en dat wekt altijd een soort van tweestrijd op waar we tegelijkertijd met de personages sympathiseren en verachten.
Het kaart ook zo mooi het lot aan, iets dat weer typisch is voor film-noir. Je weet gewoonweg dat Gillis zich stort in een affaire waar er geen weg terug is. Niet alleen omdat de film begint met Joe Gillis die vredig en levenloos ronddobbert in het zwembad en vervolgens alles vertelt vanuit een flashback, maar er is een vreemdsoortige kracht (de kracht van geld, roem en succes misschien?) aanwezig tijdens de hele film en je wéét gewoonweg dat het einde van het verhaal vastligt en Gillis gevangen zit in een obsessie. Ook zo'n leuke en angstaanjagende vergelijking die je automatisch maakt trouwens: het gigantisch vertrek van Desmond kan je perfect vergelijken met een soort van gevangenis voor Gillis. Toch blijft hij daar, gedreven door de hoop en drang op succes terwijl hij naarstig verder typt aan dat screenplay dat toch nooit verfilmd zal worden. Om nog maar te zwijgen over die scène waar Desmond de trappen afwandelt. Geweldig!
Stop verdomme met lezen en bekijk deze parel nu meteen.
3Сталкер/Stalker (1979, Andrei Tarkovsky)
Stalker is de eerste en tot nu toe nog enige film van Tarkovsky die ik heb gezien. Solyaris (1972) probeerde ik meermaals volledig te bekijken, maar ergens halverwege verlies ik simpelweg mijn aandacht. Echt jammer, want de beelden en het plot vind ik enorm interessant. Het is de manier waarop het gebracht wordt dat me niet altijd kan bekoren, en in zo'n film kan één slechte scène al een echte dooddoener zijn. Maar goed, Stalker dus. Ooit eens een impulsaankoop van me geweest en enkele jaren geleden heb ik deze na mijn laatste examen (toen nog in het middelbaar) bekeken vanuit mijn luie zetel. Had ik dat geweten, had ik wel eventjes gewacht met deze film. Het is écht wel zware kost. Niet dat de film langdradig en saai is, maar mentaal woog Stalker zwaar door, alsof je uzelf doorheen een soort van ervaring worstelt en achteraf uitgeput bent.
Ondergetekende was gedurende bijna drie uur gehypnotiseerd vanaf de eerste tot de laatste seconde. Ik kan moeilijk beschrijven wat de film wél is, maar kan wel een poging ondernemen om enkele andere mogelijkheden te elimineren. Stalker is zeker en vast geen film die je ziet om een duidelijk verhaal te volgen met een begin, een twist en een einde. Ook is het niet het soort film waar er vragen worden gesteld waar een eenduidig antwoord op bestaat. Het is een film die je kan analyseren en waar je misschien zelfs een boek over kan schrijven om elk onderdeel te verkennen, maar tegelijkertijd kan je best alles op je laten afkomen en het op een eenvoudige manier ervaren.
Stalker kan meteen de aandacht trekken met die bevreemdende en za-li-ge beelden. De eerste 10 minuten zetten perfect de toon. Die eigenaardige soundtrack onder bruin getinte beelden in een bouwvallig en afgelegen gehucht: wonderlijk. Tarkovsky speelt meteen met het licht om sfeer te scheppen, en dat zet zich de gehele film door. Je kan haast van eender welk willekeurig moment een screenshot nemen en je gelooft naar een schilderij te kijken. Mijn favoriet beeld van de gehele film is wel zonder twijfel dit beeld. Ik krijg kippenvel van die afbeelding. Het kan misschien vreemd lijken om wat beelden te tonen om aan te tonen waarom ik Stalker zo goed vind, maar de sfeer die Tarkovsky creëert dankzij de locatie en de cinematografie is eigenlijk al de helft van de ervaring voor mij. Hoe kan ik nog maar iets over Stalker zeggen zonder op deze beelden, sfeer en soundtrack te wijzen, zoals bijvoorbeeld in deze scène. Word je daar nu niet spontaan stil van? Dat is Stalker voor mij, stil worden, zo simpel kan het zijn om in een top 10 te belanden.
Deze prent zit vol met dialogen die zonder enige vorm van overdrijving filosofisch van aard zijn. Stalker zit ook vol met symboliek, zelfs de eindscène bulkt er van. Het is echt geweldig om uren na de film nog na te denken over alles, en soms moet je tevreden zijn met geen antwoord op jouw vragen, maar dat is oké omdat je hebt genoten van een 1. visueel verbluffende film 2. enorm integrerend plot 3. film met zoveel inhoud dat je deze niet na één kijkbeurt kan absorberen. Meer kan ik er jammer genoeg niet over zeggen, ik vrees dat je deze moet bekijken. Liefst helemaal alleen en in een stille ruimte met volledige concentratie.
4.Barton Fink (1991, Joel & Ethan Coen)
Deze zal vast wel de vreemde eend in de bijt zijn in het lijstje. Barton Fink is een vrij onopvallende en kleinschalige film van de broertjes Coen, die we allemaal wel kennen van Fargo (1995), of meer recent van No Country For Old Men (2007) of True Grit, die nu ongeveer in de zalen zal verschijnen. De Coens hadden net Miller's Crossing (1990) achter de rug, een maffia/crime film, maar de film die daarna zou volgen veroverde toch een plaatsje in mijn hart. Deze eens af en toe opzetten is altijd zo'n beetje als een uitje naar Disneyland als 8-jarige knaap.
Barton Fink gaat over een naïeve schrijver die naar Hollywood vertrekt om te werken voor de filmindustrie. De film speelt zich af in 1941 en kenmerkt zich vooral door een surrealistische stijl, ongewone locaties en boeiende personages en dialogen. Weeral is het een film dat zich probeert te beperken tot de essentie. Geen onnodige scènes of grote sets en spectaculaire special effects. Een kamer en twee personages is voldoende voor de Coens, en dat werkt ook keer op keer. Meestal heb je een paar scènes in een film waarnaar je uitkijkt, die met kop en schouders boven alle andere scènes uitsteken. In Barton Fink kijk ik naar elke scène uit, en daarom zit deze in mijn top 10. Het is het ene geweldig stukje cinema na het andere en het is opmerkelijk hoe weinig Barton Fink nodig heeft om me te overtuigen.
De film wordt vaak vergeleken met een mengelmoes van wat David Lynch (The Elephant Man, Mulholland Drive, Eraserhead...) met de typische Coen-kenmerken. Ik vind dat een perfecte omschrijving van de film, en ga dan ook geen andere vergezochte vergelijking maken met andere regisseurs. Hoe geweldig is deze scène wel niet? Bijna elk fragment uit Barton Fink voelt wat bevreemdend aan. Het lijkt zich af te spelen in een andere dimensie of universum, een wereld die heel hard op de onze lijkt, maar het dat toch niet kan zijn. We kunnen er niet altijd onze vinger op leggen waarom deze film zo bevreemdend aanvoelt, maar wat zeker is, is dat er constant zo'n mysterieuze sfeer aanwezig is. Dit heeft hoe dan ook wel iets te maken met de manier waarop BF geschoten is. Het heeft vaak iets weg van een noir, zelfs enkele thema's van film noir (femme fatale, het lot) lijken terug te komen. Wie dus weet dat ik weg ben van film noir, kan min of meer voorspellen dat ik deze ook wel goed zou vinden. Het is een eenvoudig verhaal qua opzet dat zich afspeelt in een setting en met personages die weird as fuck zijn, en daar hou ik wel van. Dat in combinatie met goed geschreven dialogen, en je hebt een geweldige film me dunkt.
Toegegeven, ik heb wel een zwak voor verhalen die over schrijvers gaan. Zelfs een film zoals The Lost Weekend (1945, ook van Billy Wilder) stijgt in mijn achting omdat het hoofdpersonage een schrijver is. Of Adaptation (2002), om nog maar een voorbeeld te geven. De reden hiervoor is dat schrijvers afhankelijk zijn van zoiets dat inspiratie heet, iets geheel ongrijpbaar. Je kan die creativiteit ook niet dwingen tegenover jezelf, en als ik de woorden 'writer's block' hoor, dan ben ik één en al oor. Het onvermogen om nog maar één woord neer te pennen en je hebt geen idee waarom en hoe dit probleem verholpen kan worden. Dat is toch een perfect onderwerp voor een verhaal, neen? Daar gaat Barton Fink dan ook deels over. De wanhoop van Fink, die maar niet verder komt dan een paar regels op een blad, wordt heerlijk in beeld gebracht en de soundtrack van Carter Burwell begeleidt perfect de scènes waar Fink eenzaam achter zijn typemachine zit in een kleine, vieze hotelkamer.
Er zit ook heel wat symboliek verwerkt in de film, maar het benadert af en toe wel het Lost Highway (1997, niet toevallig van David Lynch)-what-the-fuck-moet-dit-voorstellen-en-wat-is-er-in-godsnaam-gaande-gevoel. Enkele thema's zijn wel duidelijk en ondubbelzinnig, zoals de positie van intellectuelen in de samenleving, creativiteit en Hollywood. Dat is eigenlijk al genoeg om een hele film mee te vullen, maar de Lynchiaanse kant van Barton Fink is volledig voor interpretatie vatbaar. Ik heb veel theorieën gelezen, sommigen wat onnozel en vergezocht en anderen dan weer goed gevonden. Het is wel leuk om daar zelf over na te denken en theorieën met elkaar te delen, maar in sommige films is dat echt niet nodig en dat geldt hier bijvoorbeeld. We moeten stoppen met steeds alles proberen te rationaliseren en het gewoon op ons af laten komen. 2001: A Space Odyssey (1968) is dan wel weer zo'n film die een grondige analyse waard is, maar Barton Fink moet je gewoon eerder ervaren en dat vleugje mysterie omarmen.
De eindscène zal je nog lang bijblijven en sluit deze mooi in beeld gebrachte, grappige, emotionele, meeslepende en boeiende film af. Zeker en vast mijn favoriete Coens-film, hoe not-done dit misschien ook moge zijn. Fargo, No Country For Old Men, The Man Who Wasn't There, Burn After Reading, O Brother Where Art Thou, Miller's Crossing, The Big Lebowski...De broertjes hebben een overschot aan enorm goede films.
5.There Will Be Blood (2007, Paul Thomas Anderson)
Paul Thomas Anderson is volgens mij een regisseur waar we nog heel veel goeds van gaan zien en binnen 20 jaar is het een icoon in de filmwereld als alles meezit. Boogie Nights (1997, en heeft die film trouwens niet één van de indrukwekkendste intro's?) vond ik heel goed, net zoals Magnolia (1999), maar There Will Be Blood is de kers op de taart. Net zoals Taxi Driver is het een karakterstudie van een man, en deze keer kunnen we met veel moeite pas sympathiseren met hem. Daniel Planview draagt veel haat in zich en de drang naar rijkdom en de relatie met zijn zoon tekent zijn gehele leven. Hij heeft zeker geen tijd voor spiritualiteit, dat brengt geen geld in het laatje, en de plaatselijke leider van de kerkgemeenschap is om die reden de ideale vijand van Daniel. Macht en eigendom boven alles.
Hij droomt ervan om ooit zo rijk te worden dat hij iedereen en alles achter zich kan laten en in volledige eenzaamheid kan vertoeven op een onbewoond eiland. Hij houdt van niemand, zelfs zijn zoon is een stuk speelgoed dat hij gebruikt om sympathie op te wekken bij mogelijke verkopers. Een asociaal onmens. Hij laat naïevelingen hun eigendom verkopen voor een appel en een ei, en wat dan nog, zo lang hij maar rijk kan worden. De gestoorde en geobsedeerde drang naar rijkdom, macht en geld. Dit alles gegoten in een verhaal over olie en gigantisch veel gevoel voor stijl en goede cinematografie en je krijgt een memorabele filmervaring.
Ik heb in mijn omgeving, maar ook op dit forum, vaak harde kritieken gehoord over There Will Be Blood. Het meest voorkomende punt is dat Eli Sunday geen aangenaam en ronduit irritant personage is, en dat stoort velen blijkbaar mateloos. Wat?! Iedereen mag kritiek leveren op eender welke film, maar wat voor een onnozel argument is me dat nu. Dat Eli het bloed onder je nagels vandaan haalt is net goed, het is het ultieme bewijs dat Anderson een effectief screenplay heeft geschreven dat zijn werk doet. Scar in The Lion King (1994) was dan ook een vreselijke film omdat je hem niet graag mocht? Elk personage in een film moet dus aimabel zijn? Neen, integendeel, dat is net de basis van elke film: we supporteren voor the good guys en verachten the bad guys. Wat net zo leuk is aan dat specifiek puntje van kritiek is dat het bewijst dat There Will Be Blood succesvol de rollen omdraait: we supporteren voor een haatdragende persoon en willen een jonge knaap tot moes slaan.
Uiteraard is ons koorknaapje eigenlijk iemand die niet anders is dan Plainview. Plainview waant zich God, maar Eli wil evenzeer de boodschapper van God zijn. Daniel zijn strijd is economisch (geld), dat van Eli is spiritueel (geloof). Deze twee strijdtonelen verachten elkaar en doorheen de film wordt de strijd op subtiele en minder subtiele wijze uitgevochten. We beginnen te sympathiseren met Daniel. Bah, wat voor een valse en heimelijke lach heeft die Eli. En getver, die stem! Hou 2 minuten uw bakkes over God. We worden een beetje Daniel Plainview en als een film je zover krijgt dan is het misschien wel de beste film van de afgelopen tien jaar.
Alles is gewoonweg super goed uitgewerkt in deze Anderson: geweldig geschreven, de spanningsopbouw, de personages, de soundtrack bezorgt je kippenvel, het plot, de talloze thema's, de acteerprestaties, maar vooral de cinematografie kan me in sommige scènes haast in trance brengen. Dat in combinatie met de muziek geschreven door Jonny Greenwood brengt dat vaak geniale cinema op. Hoe kan je nu niet houden van deze scène?! En goede scènes zijn er in overvloed, je hoeft er maar eentje willekeurig te kiezen. Qua cinematografie is dit zo goed als de perfectie, vind ik. Al deze elementen samen vormen een harmonieus geheel en de finale van There Will Be Blood behoort nu al tot de populaire cultuur. 'I drink your milkshake!' is zo banaal en tegelijkertijd krachtig en dramatisch gebracht dat op het internet, maar ook op televisie (The Daily Show) het een soort van inside-joke is geworden onder de filmliefhebbers. There Will Be Blood is een bangelijke film, meer kan ik er niet meer over zeggen.
6.Kiss Me Deadly (1955, robert Aldrich)
Deze was denk ik de hardste noot om te kraken. Het was kiezen tussen Double Indemnity (1944), Out Of The Past (1947), The Killers (1946) en deze. Double Indemnity van Billy Wilder is volgens mij wel de beste en meest iconische van de vier, maar het is niet de noir waar ik het meeste plezier uit heb gehaald en die me het meest bijbleef. Kiss Me Deadly is een noir-film met een vreemde en unieke sfeer die je nergens anders zal tegenkomen. Het plot is echt heerlijk: mysterieus, een beetje gek en grappig, spannend en integrerend. Het is de wilde, speelse, experimentele en meest aparte film noir die ik al gezien heb. Kiss Me Deadly heeft ook zijn invloed gehad op Tarantino, of dat wil ik toch graag geloven. Het gegeven van de mysterieuze koffer werd overgenomen in Tarantino's bekendste film Pulp Fiction. Zelfs de gloed uit de koffer lijkt helemaal te komen uit Kiss Me Deadly. Ga ik nu te ver als ik zeg dat een belangrijk vrouwelijk personage wel verdacht veel lijkt op Yolanda 'Honey Bunny'? Misschien is het mijn geest die te veel gelijkenis wil zien in beide gevallen.
De intro van Kiss Me Deadly behoort tot één van mijn favoriete eerste scènes ooit. Een naakte vrouw, enkel bedekt met een lange manteljas, loopt in paniek over de straat. Door zich voor een auto te werpen (die bijna de gracht inreed) kan ze een lift versieren naar de eerstvolgende bushalte. De man in de auto lijkt een egoïstische, laag bij de grondse klootzak. Een heerlijk blues-nummer van Nat King Cole weerklinkt in de auto terwijl de vermoeide vrouw nog steeds hijgt van vermoeidheid. Even later komt Hammer te weten dat ze zonet is ontsnapt uit het gesticht en de politie op zoek is naar haar. Ondanks een politiecontrole, en dus een kans om de vrouw aan te geven, belooft Hammer haar af te zetten aan de bushalte zoals beloofd. Maar het mocht niet zijn, want al snel krijgen we een geniaal gefilmde scène te zien waar enkele mysterieuze mannen de auto tegenhouden en hen vervolgens meenemen naar een kamer waar ze gemarteld worden. Beiden worden in een auto gezet die vakkundig van een klif wordt geduwd. De vrouw is dood, maar Mike Hammer heeft het geluk om enkele dagen later wakker te worden in het ziekenhuis. De interesse van de politie in de zaak doet Hammer vermoeden dat de liftster betrokken was in iets groots, een soort van complot of doofpotoperatie. Wat volgt is een anderhalf uur geweldige cinema waar Mike Hammer het mysterie probeert te ontrafelen. Wie was de liftster en waarom moest ze sterven?
Hoe verder de film vordert, hoe vreemder en tegelijkertijd ook 'onnozeler' het plot zal worden. Dit is zeker geen Chinatown (1974), Kiss Me Deadly heeft een hogere fun-factor ondanks dat het op zich een minder kwalitatieve film is dan de eerder vermelde Polanski. Het is ergens een beetje kitsch, maar o zo leuk om te volgen en je blijft aan je scherm gekluisterd. Wanneer 'de' twist zijn onthulling kent, sta je ongetwijfeld wel met je mond open van verbazing. Het is een film-noir uit 1955, en je verwacht dat de vrouw waarschijnlijk een man heeft bedrogen of iets dergelijks en daarom moest ze afgemaakt worden, toch? Niet dus. Kiss Me Deadly is prettig gestoord, en daarom moest ie in deze top 10 belanden.
Dit werk van Robert Aldrich (je zal ongetwijfeld al The Dirty Dozen (1967) van hem hebben gezien.) bevat echt zoveel zalige shots dat elk moment wel een ideaal moment leek voor Aldrich om uit te pakken met heerlijke tracking shots. Dat raak ik nu eens echt nooit beu. Mijn favoriet beeld uit de hele film is wanneer je door een kier van een deur het verwonde gezicht van het hoofdpersonage te zien krijgt, hierzo. De camera zoomt dan in vanuit binnenshuis tot je zo'n detailopname krijgt. Mooi, toch? Heel de film door krijg je knappe plaatjes te zien, keurig gekadreerd en lekker stijlvol zoals het bij een goede noir hoort.
Dit boeiend verhaal dat met stijl in beeld wordt gebracht bevat ook nog eens tal van leuke personages en dialogen. Zo heb je bijvoorbeeld de vreemde Griekse garagist, Nick, die altijd als een halve gare 'VROOM VROOM PAWWWW!” roept als hij het over een snelle wagen heeft. Waarom? Weet ik veel, maar het is vrij idioot en grappig om te zien. Het past bij die hele sfeer van Kiss Me Deadly dat de film zichzelf helemaal niet serieus neemt, maar tegelijkertijd ook erg goed en vakkundig gemaakt is. Het is die mix dat het zo'n aangename kijkervaring maakt. Het hoofdpersonage, Hammer, is een arrogante klootzak met een heerlijke attitude tegenover iedereen die in zijn weg staat. Tegelijkertijd lijkt hij ook een goede vriend, voor diegenen die het geluk hebben hem als vriend te hebben. Dan hebben we nog de dames in het verhaal die sterk in hun schoenen staan en niet beantwoorden aan het gebruikelijke cliché van de goede huisvrouw. Of de aimabele zwarte coach, met een veel te grote sigaar in zijn mond. Het is altijd leuk om al deze personages met een hoek af bezig te zien. Hoe ze praten tegen elkaar of met elkaar in discussie gaan.
De climax van Kiss Me Deadly is echt uniek in eender welk opzicht denk ik. Diegenen die de film al hebben gezien begrijpen meteen wat ik bedoel. Het is die allerlaatste scène dat een plaatsje claimt in je geheugen en je er toe brengt de hele film nog eens opnieuw te zien op een later tijdstip. Dan zie je weer die geweldige beelden en die personages, en je weet dat dit een blijvertje is. Ja, Double Indemnity heeft betere voice-overs en de cinematografie of eender welk ander aspect is beter uitgewerkt, maar Kiss Me Deadly is zo leuk om naar te kijken dat ik er niet aan kan weerstaan om hem in de top 10 te plaatsen. Een aanrader.
insomnia
Legacy Member
Uw analogie tussen Scar en Eli gaat niet echt op imo, een unlikeable personage gewoon niet leuk vinden of hopen dat het voor hem/haar slecht afloopt aan het einde is iets anders dan mateloos geïrriteerd worden erdoor. Dat is en blijft voor mij toch het grootste minpunt aan die film, het zorgt er wel voor dat de finale des te beter is natuurlijk, maar haalt de hele ervaring wel naar beneden als je de film wilt afzetten wanneer die z'n mond opentrekt.
En voor dat iemand het argument van 'maar het is briljant geacteerd' bovenhaalt, als een enorm irritant personage, enorm goed gespeeld wordt, dan werkt dat ook enorm op uw systeem..
Daniel zelf is trouwens ook niet direct een likeable personage toch kan je in zijn kamp staan zeg maar.
goeie lijst so far though
also "I'll show you the life of the mind!!!"
En voor dat iemand het argument van 'maar het is briljant geacteerd' bovenhaalt, als een enorm irritant personage, enorm goed gespeeld wordt, dan werkt dat ook enorm op uw systeem..
Daniel zelf is trouwens ook niet direct een likeable personage toch kan je in zijn kamp staan zeg maar.
goeie lijst so far though
also "I'll show you the life of the mind!!!"
gallimuku
Legacy Member
Hey,
Ziehier mijn top 10.
1. Let the right one in '08
2. Punch drunk love '02
3. after hours '85
4. Eternal sunshine of the spotless mind '04
5. Pulp Fiction '94
6. battle royale '00
7. twelve angry men '57
8. king kong '05 (al veel slaag voor gekregen)
9. dawn of the dead '78
10. Mary and max '09 (gisteren voor de eerste, tweede en derde keer gezien)
honorable mentions: l'illusionist '10, the truman show, the lion king, Aladdin, beauty and the beast, waking ned devine, dancer in the dark, the great dictator.
Ziehier mijn top 10.
1. Let the right one in '08
2. Punch drunk love '02
3. after hours '85
4. Eternal sunshine of the spotless mind '04
5. Pulp Fiction '94
6. battle royale '00
7. twelve angry men '57
8. king kong '05 (al veel slaag voor gekregen)
9. dawn of the dead '78
10. Mary and max '09 (gisteren voor de eerste, tweede en derde keer gezien)
honorable mentions: l'illusionist '10, the truman show, the lion king, Aladdin, beauty and the beast, waking ned devine, dancer in the dark, the great dictator.
gallimuku
Legacy Member
Hey,
Ziehier mijn top 10.
1. Let the right one in '08
2. Punch drunk love '02
3. after hours '85
4. Eternal sunshine of the spotless mind '04
5. Pulp Fiction '94
6. battle royale '00
7. twelve angry men '57
8. king kong '05 (al veel slaag voor gekregen)
9. dawn of the dead '78
10. Mary and max '09 (gisteren voor de eerste, tweede en derde keer gezien)
honorable mentions: l'illusionist '10, the truman show, the lion king, Aladdin, beauty and the beast, waking ned devine, dancer in the dark, the great dictator.
Ziehier mijn top 10.
1. Let the right one in '08
2. Punch drunk love '02
3. after hours '85
4. Eternal sunshine of the spotless mind '04
5. Pulp Fiction '94
6. battle royale '00
7. twelve angry men '57
8. king kong '05 (al veel slaag voor gekregen)
9. dawn of the dead '78
10. Mary and max '09 (gisteren voor de eerste, tweede en derde keer gezien)
honorable mentions: l'illusionist '10, the truman show, the lion king, Aladdin, beauty and the beast, waking ned devine, dancer in the dark, the great dictator.
boogje
Legacy Member
Het spijt me, tommo...Ik zou graag de lengte aanhouden van de uitleg van Kiss Me Deadly: 1 A4-pagina, maar ik moet nog steeds films herbekijken en het lijstje typen van de films waar ik uit heb gekozen. 
Maar ik post de andere vier, sowieso. Ik kon ze toch niet in één keer posten. Ik moest nu al één film schrappen die ik al af had omdat 9lives maar 30.000 tekens in één post toelaat...
Maar ik post de andere vier, sowieso. Ik kon ze toch niet in één keer posten. Ik moest nu al één film schrappen die ik al af had omdat 9lives maar 30.000 tekens in één post toelaat...DaFreak
Legacy Member
my god ><
hell is freezing over!
pigs are flying!
Dat ik deze dag nog mag meemaken *traan
Ik kan later aan mijn kinderen vertellen dat ik een deel van boogje's lijst heb mogen aanschouwen. Na mijn dood zullen archeologen boogje's computer onder handen nemen en zullen mijn kinderen alsnog de laatste 4 te weten komen.
Een moment van stilte voor deze legendarische wereldschokkende gebeurtenis? ^^
nice list so far, niet direct films die ik in mijn top 10 zou zetten maar het zijn wel allemaal echte klasse films waar ik ook serieus van genoten heb. Kiss Me Deadly heb ik nog niet gezien maar daar zal ik wel eens tijd voor vrijmaken.
hell is freezing over!
pigs are flying!
Dat ik deze dag nog mag meemaken *traan
Ik kan later aan mijn kinderen vertellen dat ik een deel van boogje's lijst heb mogen aanschouwen. Na mijn dood zullen archeologen boogje's computer onder handen nemen en zullen mijn kinderen alsnog de laatste 4 te weten komen.
Een moment van stilte voor deze legendarische wereldschokkende gebeurtenis? ^^
nice list so far, niet direct films die ik in mijn top 10 zou zetten maar het zijn wel allemaal echte klasse films waar ik ook serieus van genoten heb. Kiss Me Deadly heb ik nog niet gezien maar daar zal ik wel eens tijd voor vrijmaken.
ad:
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.