Archief - The Pacific (BoB-team komt met nieuwe serie over de oorlog)

vergeet niet dat die mannen als helden werden aanzien , doet ook al enorm veel. En werd ook goed duidelijk gemaakt

dat de vrouwen toen veel braver waren als nu moet je echt niet denken hoor, het werd toen gewoon veel meer in het geniep gedaan, die vrouwen kickten dikwijls gewoon op amerikaanse soldaten die als helden aanzien werden, veel vrouwen uit die tijd werden ook zwanger van amerikanen van wie ze de naam niet eens kenden

sir oinksalot zei:

dat de vrouwen toen veel braver waren als nu moet je echt niet denken hoor, het werd toen gewoon veel meer in het geniep gedaan, die vrouwen kickten dikwijls gewoon op amerikaanse soldaten die als helden aanzien werden, veel vrouwen uit die tijd werden ook zwanger van amerikanen van wie ze de naam niet eens kenden

Klik om te vergroten...

inderdeed,

ge moest eens weten hoeveel er hier in ons regionen afgevost is door de amerikanen... Zal aan dn andere kant van de wereld niet anders geweest zijn.
Amerikanen werden toen echt aanzien als "supermannen"

Episode 3 was enorm goed en echt nodig om de karakters neer te zetten! Na Episode 3 kon ik me toch echt inleven. En wauw wat een prachtvrouw!

Hoewel ik part3 de betere aflevering vond voorlopig (vooral doordat je toch een iets breder beeld krijgt van sommige personges), komt het nog altijd niet over als een "geheel". Ge hebt natuurlijk geen 2e Easy-company, maar het lijken allemaal hier en daar maar wat losse personages die zomaar wat hun goesting doen. In BoB & Generation Kill (om het bij oorlogsreeksen te houden), was dit totaal niet het geval. Maar bon, qua inleving was het al een stapje vooruit tov de vorige afleveringen.

Ook het tijdsverloop komt niet zo goed over. Zo spreken ze bij introductie over dat het een jaar duurde om een voldoende macht op te bouwen vooraleer de volgende move aan de orde was. Maar net zoals ik niet de indruk kreeg dat ze maanden in die jungle zaten, geldt dat ook hier. Alles lijkt zich op 2-3 dagen af te spelen. Dunny why, maar bij BoB kwam dit veel beter over.

"You killed Bob and Dave and left Tojo and Fuck Face fine!"
Dat is eigenlijk hetgeen wat me bij blijft van deze episode. Je hebt totaal geen feeling met de tijdslijn. Het lijkt alleen maar om fragmenten van Leckie te gaan en die boeit me helaas niet.

Voorlopig lijkt het me een gemiste kans ..

Het is moeilijker om mee te leven met de personages vind ik. Het kan niet tippen aan BOB als je het mij vraagt. Msn dat ik nog van mening verander.
Het is nogal chaotisch enzo

Ik vond aflevering 4 toch alweer sterk, het psychologisch aspect van zoon oorlog brengen ze goed in beeld hier. Jammer dat niet iedereen houd van het personage Leckie maar voor mij is dit toch wel de uitblinker.

Mijn conclusie na 4 afleveringen is absoluut positief, al de vergelijkingen met BOB zijn gewoon niet juist, het is een andere oorlog, andere troepen, andere locatie en vooral een andere campagne. De grauwheid waarmee ze alles in beeld brengen vind ik gewoon heel goed geslaagd.

Ik vond dit de beste aflevering tot nog toe. Leckie is ook mijn favoriete personage, vooral door z'n zwartgallig cynisme.

prachtig tot nu toe, maar zou wat meer actie/verhaal mogen intzitten ..

Band of brothers vond ik tot nu toe wel beter

Ik vind het prachtig op zijn eigen manier. Het is niet te vergelijken met BoB natuurlijk. Toch vind ik dat ze de miserie en alles wat daar bij kwam heel duidelijk laten zien tot nu toe.

Net tweede aflevering gezien. Het blijft toch moeilijk om je wat in te leven in de personages. Jij hebt vrij weinig achtergrond. Ik heb het gevoel dat ik meer weet over die Eugene die nog maar enkele minuten heeft meegedaan dan degene die momenteel aan het vechten zijn.

Pff, een paar goeie stukken in aflevering 4, maar over 't algemeen gewoon saai.

Heb net de eerste 2 afleveringen van the pacific gezien, vette serie

actie gaat blijven ''tegenvallen'' denk ik, is totaal andere oorlogsvoering dan in bob.

In europa ging het er veel tactischer/objective based aan toe percies. Daar waren steden/wegen/etc hier is er alleen maar jungle en is het meer gewoon overleven. Allé die indruk krijg ik toch, zal waarschijnlijk ook zijn door de japanse stijl van vechten (woI stijl een beetje)

Zoveel verschilt die oorlogsvoering niet. De Japanse aanvallen lijken enkel chaotischer te verlopen door de typisch Amerikaanse manier van het in beeld brengen van Japanse aanvallen. Hiermee creëren ze -opnieuw- de illusie dat alle Japanse offensieve operaties gepaard gingen met die haast suicidale manier van aanvallen. Alsof het Japanse leger geen normale offensieve operaties opzette.

Nadat de Amerikanen landden op Guadalcanal deden ze net hetzelfde als de eenheden in Europa. Een defensieve perimeter opzetten, observatieposten vooruit zetten, eenheden in reserve houden, patrouilles uitvoeren. Dat wordt hier niet in beeld gebracht omdat de personages (mijns inziens) slecht gekozen zijn. Je hebt Leckie (een soldaat) en Basilone (een sergeant). Die rangen worden niet betrokken bij het tactische aspect van oorlogvoeren.

Dat is het verschil met Band of Brothers. De serie is voor een groot deel gebaseerd op de herinneringen van mannen als Winters, Nixon en Welsh. Die startten allemaal als tweede luitenant (de laagste officierenrang) in Toccoa en doordat ze tijdens de oorlog ervaring opdoen en promotie maken doorloop je zelf ook dat proces van leiding geven. Je ervaart bijna hoe het is om een peloton (Carentan) of een compagnie (Nederland) te leiden door de ogen van Dick Winters. Daardoor krijg je ook een veel beter overzicht. Waar zijn de posities van easy company, wie heeft de leiding, wie zijn zijn ondergeschikten.

Bovendien groeien de karakters samen met hun rang doorheen de serie. Je ziet winters als pelotonscommandant, compagniecommandant en bataljonscommandant. Daardoor groeit ook de betrokkenheid met het personage. In The Pacific maakt geen van al de personages promotie. Je blijft hangen in het schuttersputje van de individuele soldaat en de serie slaagt er (vind ik) niet in dat schuttersputje te overstijgen. Je hebt geen idee wat de tactische opstellingen zijn, wat de objectieven zijn, wat de missie precies inhoudt. Nochtans zou dat veel interessanter zijn en een stuk inlevingsvermogen genereren. Maar met de gekozen personages kan je dat stuk van het verhaal nauwelijks vertellen.

In dat opzicht was Band of Brothers uniek en de makers hebben heel veel geluk gehad dat Stephen Ambrose met zijn boek al een haast perfect script had uitgewerkt.
Nu zijn ze teveel voort gegaan op de ego-documenten van lagere rangen. Daardoor verlies je het overzicht. Ik ben er nochtans zeker van dat er eveneens dagboeken zijn van officieren, maar die hebben geen Medal of Honor gewonnen zoals Basilone

Om af te sluiten wil ik nog een vergelijking maken met de film Platoon van Oliver Stone. Daarin vertelt Stone min of meer zijn eigen beleving van de Vietnamoorlog. Daardoor gaat de film ook voort op het verhaal van een simpele soldaat. Stone compenseert dat door er een heel persoonlijke touch aan te geven. Een soort van tegenstelling tussen het goede en het kwade in zichzelf te creëren. Wat is nog juist en fout in een oorlog? Die persoonlijke normvervaging wordt heel goed weergegeven.

Dat gebeurt in The Pacific veel te weinig. Ze willen teveel het gevecht zelf tonen, maar net door het gevecht te tonen vanuit het perspectief van een 'simpele' soldaat verlies je het overzicht.

wat die beginscene in part4 erbij deed is mij nog altijd een mysterie

als het was om te tonen dat die ene met zijn hartproblemen nu in training zat dan konden ze dat beter in een aflevering tonen die centraal rond hem staat...

Ja, die beginscene was wel grappig, maar snapte de bedoeling ook niet echt.

De rest van de aflevering was niet slecht... Maar al dat ge-jappenmol ben ik wel beu.

Man man, der zouden der hier toch beter nen hoop hunnen bek houden en beter niemeer kijken ze. Wa bende zieligaards zijde gulder eig. Ge snapt totaal het punt nie van waar afleveringen rond draaien. Ge zit constant te vergelijken met BoB en verwacht een soort van 2e BoB.
Als ge er naar kijkt, kijkt dan wa verder dan uldere neus lang is en probeer te verstaan wat ze willen tonen en waarom.