Entertainend, maar bereikt nooit het niveau dat het had kunnen bereiken. Goedkoop en ongeloofwaardig melodrama en duurt te lang voor de weinige inhoud die het heeft. Te weinig maatschappijkritisch terwijl dat duidelijk de achterliggende boodschap was van de film. Wanneer de kans tot een perfect staaltje drama nabij komt, ontwijkt men die kans omdat het als 'not done' wordt beschouwd om dit te tonen aan PG-13 publiek of tout cours aan het Amerikaanse publiek. Het persoonlijk leed, de druk en het enorme dilemma (zelf sterven of iemand anders vermoorden) dat het opzet met zich meebrengt valt bijna nergens te bespeuren. Het draait louter om het vertoon van wat spektakel en actie, maar zelfs daar slaagt het niet geheel in. Battle Royale, dat toch heel wat opvallende gelijkenissen vertoont met deze prent, lukt daar veel beter in: het toont hoe moeilijk het is om te moorden, én tegelijkertijd hoe makkelijk mensen in beesten veranderen.
The Hunger Games pakt ons niet bij de keel, probeert ons te ontroeren maar (door de oppervlakkige uitwerking van de personages) slaagt daar niet in. Het onderwerp leent zich tot een donkere film, maar van begin tot eind overheersen vrolijke kleurtjes het scherm. Cinematografie werkt af en toe zelfs enorm storend, zoals wanneer het overdreven de shaky cam toer opgaat. Het zwakke broertje van de Japanse film Battle Royale.
Niet ruw, shockerend, maatschappijkritisch, geloofwaardig (die romance, de hele premisse...), ontroerend en dramatisch (goedkoop melodrama buiten beschouwing gelaten) en (visueel) donker genoeg.
5.5/10