RAMBO
Dat iemand zijn carrière vreemde wendingen kan nemen wordt dit jaar nog maar eens bewezen want wie had er nu niet verwacht dat Sylvester Stallone uiteindelijk zou wegzakken in de obscuriteit en enkel nog maar straight-to-dvd crap zou produceren zoals dat het geval is met bijvoorbeeld Steven Seagal. In tegenstelling tot zijn tegenhanger Arnold Schwarzenegger waren Sly zijn franchises gedurende de jaren 80 al compleet uitgemolken en hij had ook al niet het geluk om zowat een vaste waarde te zijn bij een heleboel topregisseurs. Gedurende de jaren 90 zakte Stallone zijn carrière dan ook een beetje in elkaar met als uitzondering hier en daar een bekijkbare film. Sly had blijkbaar ook wel zelf door dat hij dringend eens wat beter materiaal moest toevoegen aan zijn CV en besloot enkele jaren geleden dat het tijd was om zelf het heft terug in eigen handen te nemen. Hij schreef en regisseerde een nieuw en finaal deel in de Rocky franchise dat meteen een schot in de roos bleek te zijn. Het was misschien geen volwaardig meesterwerk maar het was wel een prima film die eigenlijk tot doel had het personage een deftig afscheid te geven. Na het succes van Rocky Balboa besloot Stallone dat zijn ander alter ego, John Rambo, ook wel een dergelijke behandeling kon gebruiken.
Het is nu al 20 jaar geleden dat we voor de laatste keer afscheid hadden genomen van John Rambo, maar wanneer hij voor de eerste keer terug op het scherm verschijnt lijkt het alsof hij nooit is weggeweest. Hij mag dan wel wat ouder zijn en wat breder maar hij is nog steeds diezelfde kerel die worstelt met zijn innerlijke demonen en schijt heeft aan de hele wereld. We vinden hem nu terug in Thailand waar hij een rustig en vredevol bestaan leidt als een slangenvanger voor een plaatselijke slangenshow. Hij probeert gewoon op zichzelf te overleven en de rest van de wereld kan wat hem betreft gewoon ontploffen. Althans dit is het geval totdat hij de knappe missionaris Sarah ontmoet die John weet te overhalen om haar en haar groepsgenoten Birma (tegenwoordig Myanmar) binnen te loodsen. In Birma woedt er immers al decennia lang een bloederige burgeroorlog waarbij nog dagelijks tientallen mensen om het leven komen. Het duurt dan ook niet lang voordat de missionarissen in handen vallen van de Birmese troepen. Het is hier dat John Rambo pas echt in actie schiet.
Stallone heeft hier een gewaagde keuze gemaakt door zijn film te laten afspelen in Birma, maar dit blijkt geen willekeurige keuze te zijn geweest. Neen, Stallone heeft blijkbaar deze keer iets te vertellen. Ofja, vertellen is misschien een beetje veel gezegd aangezien het plot van de film in twee regels valt samen te vatten. In ieder geval wou hij toch de verschrikkelijke situatie in Birma aankaarten. En hij is daar wonderwel in geslaagd want ik ben ervan overtuigd dat na deze film iedereen weet waar Birma ligt en wat er precies gebeurt, want Sly ramt het ons er gewoon in. De film begint al meteen met een gruwelijke montage van oorlogsbeelden die de toon zal zetten voor de rest van de film. Deze vierde Rambo is dan ook meteen een pak donkerder, rauwer, gewelddadiger en realistischer (hoewel realistisch misschien ook weer wat sterk is uitgedrukt) dan zijn voorgangers. De tweede en de derde Rambofilm waren van die typische jaren 80 actiefilms met veel explosies en vooral ongeloofwaardig cartoony actiesequenties. En ja, de geest van die jaren 80 is nog steeds aanwezig in deze Rambo, maar het is een pak minder cartoony geworden. Sterker nog, de actie in deze Rambo is gewoon ronduit brutaal. Aan de ene kant zijn er de scènes van de gruwelijkheden die het Birmese leger op de plaatselijke bevolking loslaten. Er wordt gemoord, verkracht en gemutileerd (er worden zelfs baby’s zonder schroom het vuur in gesmeten) en dat wordt allemaal door Stallone zonder een blad voor de mond te nemen op het scherm vertoond. Een mens zou bij deze scènes nogal makkelijk de term “exploitatie” in de mond nemen maar zo voelt het naar mijn mening helemaal niet aan. Wanneer Rambo zelf in actie schiet gaat het er zelfs nog harder aan toe. De climax van de film is zelfs gewelddadiger dan de eerste tien minuten van “Saving Private Ryan” en “Starshiptroopers” gecombineerd. This one goes to eleven! Wanneer Rambo klaar is met het Birmese leger hebben ze geen lijkzakken meer nodig maar een stofzuiger om alle stukjes op te zuigen.
Zoals al eerder vermeld heeft het plot niet veel om het lijf maar ik denk dat ieder product waar de naam “Rambo” op prijkt wel zal wegraken met dit feit. Ik denk zelfs dat het Rambo doelpubliek eigenlijk niet echt zat te wachten op een complexe storyline. De film moet het vooral hebben van de uiterst brute actiescènes die op de koop toe ook nog eens goed geregisseerd zijn. Geen MTV montages voor John Rambo maar typisch oldskool jaren 80 geweld, het is precies hoe een Rambofilm er hoort uit te zien.
En dan is er natuurlijk ook nog Rambo zelf. Ouder worden heeft Stallone blijkbaar niet veel kwaad gedaan want hij ziet er nog steeds goed uit and then some. Ik denk niet dat hij ooit al zo breed is geweest als hier (maar daar zal menselijk groeihormoon wel voor iets tussenzitten). En er is deze keer zelfs een fatsoenlijke supporting cast van de partij waaronder o.a. de helemaal niet slecht uitziende Julie Benz (die sommige onder jullie misschien nog wel kennen uit Angel) en up and coming acteur Matthew Marsden als huurling. Niemand geeft hier een baanbrekende prestatie ofzo maar iedereen doet wat hij moet doen so it’s all good.
Conclusie
Rambo is blijkbaar als een goede wijn: het wordt beter naarmate het ouder wordt. Dit vierde Rambodeel is dan ook een meer dan behoorlijke actiefilm geworden die nog steeds de spirit van de oude Rambofilms weet hoog te houden. Het is allemaal een heel pak rauwer dan het vroeger was, maar uiteindelijk is het nog steeds John Rambo achter een groot machinegeweer die slechterikken aan gort knalt, iets wat in dit geval toch vrij letterlijk mag worden genomen.
https://www.beyondgaming.be
