Je gebruikt een verouderde webbrowser. Het kan mogelijk deze of andere websites niet correct weergeven. Het is raadzaam om je webbrowser te upgraden of een browser zoals Microsoft Edge of Google Chrome te gebruiken.
Archief - Interstellar
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Allez, we gaan het cinema-forum terug eens op gang trekken hé!
Interstellar
Christopher Nolan en ruimteverkenning. Meer dan genoeg voer voor filmdiscussies niet?
+++
-> De film oogt prachtig, sommige scenes deden men mond bijna open vallen.
-> Geweldig geacteerd, geen vuiltje aan de lucht op dit vlak
-> Thema's die worden besproken zijn zeer interessant en zie je niet vaak in film.
---
-> Ohw Christus! Zoveel science-mumbo-jumbo! Ik ben geen complete leek qua fysica, maar de uitleg die ze hier geven in de film is
1) teveel. Ik ben zot van ruimtevaart, fysica en relativiteit, maar drie uur constant gezanik aanhoren? Nope!
2) niet erg steekhoudend tegen het einde.
Vanuit de 5de dimensie(....) of wat het ook is, kan hij plots boodschappen sturen naar het verleden met bonken tegen een boekenkast waar hij niet echt bij kan?
Uiteindelijk wordt hij in het licht geabsorbeerd en is hij plots gered en in de toekomst?
-> De locaties die ze ontdekken..... Serieus? Ruimteverkenning en dat was het meest originele waar ze mee konden afkomen?
6/10
De momenten die deze film voor mij redden, zijn de video-boodschappen tussen McConaughey en zijn familie. In het 'begin' (want dit ding duurt drie uur) naderen ze Saturnus en krijg je een mooi moment met gewoon stille muziek. Dat was voor mij het hoogtepunt van de film. Daarbuiten is het gewoon constant uitleg die we allemaal maar moeten aanhoren en proberen te snappen.
Allez, we gaan het cinema-forum terug eens op gang trekken hé!
Interstellar
Christopher Nolan en ruimteverkenning. Meer dan genoeg voer voor filmdiscussies niet?
+++
-> De film oogt prachtig, sommige scenes deden men mond bijna open vallen.
-> Geweldig geacteerd, geen vuiltje aan de lucht op dit vlak
-> Thema's die worden besproken zijn zeer interessant en zie je niet vaak in film.
---
-> Ohw Christus! Zoveel science-mumbo-jumbo! Ik ben geen complete leek qua fysica, maar de uitleg die ze hier geven in de film is
1) teveel. Ik ben zot van ruimtevaart, fysica en relativiteit, maar drie uur constant gezanik aanhoren? Nope!
2) niet erg steekhoudend tegen het einde.
Vanuit de 5de dimensie(....) of wat het ook is, kan hij plots boodschappen sturen naar het verleden met bonken tegen een boekenkast waar hij niet echt bij kan?
Uiteindelijk wordt hij in het licht geabsorbeerd en is hij plots gered en in de toekomst?
-> De locaties die ze ontdekken..... Serieus? Ruimteverkenning en dat was het meest originele waar ze mee konden afkomen?
6/10
De momenten die deze film voor mij redden, zijn de video-boodschappen tussen McConaughey en zijn familie. In het 'begin' (want dit ding duurt drie uur) naderen ze Saturnus en krijg je een mooi moment met gewoon stille muziek. Dat was voor mij het hoogtepunt van de film. Daarbuiten is het gewoon constant uitleg die we allemaal maar moeten aanhoren en proberen te snappen.
Overdrijver! Science mumbo jumbo zegt hem. Dat viel toch mee? Het is wel science-fiction. :ironic:
Het is interessant en ge zijt er zot van, zegt ge zelf, maar 3 uur is teveel? De film duurt ni eens 3 uur en het is totaal ni zo erg als ge beweert.
Ja, die boekenkast was wtf, maar dat was t einde van 2001 toch ook?
En ja, hij is gered door die 5D-aliens, deus ex machina erinsteken, dat is toch ni zo erg? En wat had ge dan verwacht van de ruimtelocaties? Avatar-shit met zwevende eilanden?
Overdrijver! Science mumbo jumbo zegt hem. Dat viel toch mee? Het is wel science-fiction. :ironic:
Het is interessant en ge zijt er zot van, zegt ge zelf, maar 3 uur is teveel? De film duurt ni eens 3 uur en het is totaal ni zo erg als ge beweert.
Ja, die boekenkast was wtf, maar dat was t einde van 2001 toch ook?
En ja, hij is gered door die 5D-aliens, deus ex machina erinsteken, dat is toch ni zo erg? En wat had ge dan verwacht van de ruimtelocaties? Avatar-shit met zwevende eilanden?
Sci-fi ja. Als ik een kwartier lang kernfusie uitleg, past het daarom in een film van 169 minuten(volgens imdb) die praat over ruimte-kolonies, familie en offers? Nee.
Het moesten geen avatar-toestanden zijn, maar iets origineler dan oceaan-planeet en ijs-planeet mocht wel. Als ze op een of andere manier op een gas-planeet à la Jupiter waren geland, had k het wel absurd gevonden, maar het zou er op zijn minst wat interessanter uitzien.
Als ge van de film hebt genoten -> goed voor u
Gelijk in deze film 2/3 van de tijd wordt besteed met planeet-pit-stops en theoretische astronomie uit te spouwen, durf ik haast zeggen dat ik liever naar The 'Hack the planet' core zou kijken ipv dit een tweede keer Interstellar te zien.
Mensen die beweren dat (praktisch) alles in deze film perfect was en de wetenschap niet nodeloos uitgebreid of complex was, hebben hun kop veel te diep vastgeklemd in Nolan's kont imo.
Goeie film, wel bij momenten nodeloos ingewikkeld. Het einde was wel uit de lucht gegrepen.
8/10
Eerst offert hij zich op door in een zwart gat te vallen met zijn shuttle, waardoor hij plots in 1 of andere andere dimensie komt en daar iedereen redt door met dat horloge te spelen. Daarna ligt hij ineens levend in een bed. Bizar.
Hij in die 5e dimensie zat. Dat met die boeken sloeg echt op niks. Hoe zou iemand dat nu ooit in godsnaam moeten doorhebben in the first place? De manier waarop hij daar komt laten we eventjes buiten beschouwing en wat het is ook. De manier waarop hij in die missie rolt is ook zo weird. "Hey! Wil je de aarde redden? Pack your bags". Op drie min gaat hij van een boerderij naar een zwart gat in de ruimte.
Wat ik wel zalig vond was die relativiteit van de tijd, hadden ze zoveel meer mee mogen doen imo. Maar bon, heb er van genoten.
Ik vond het een grafisch mooi plaatje. Maar toch een aantal zaken in verwerkt waar ik vraagtekens bij had.
Naar het einde van de film ziet ge dat Amelia zorgt dat er op die planeet een nieuwe kolonie komt wat dan nadien de geëvolueerde mens zou moeten zijn. Die, volgens de filmmakers, ook dat wormgat zouden gecreëerd hebben zodat Cooper de huidige mens kan redden. Maar hoe is dat EERSTE wormgat er dan gekomen, datgene waar Lazarus dan doorgaat om de planeten te verkennen in de eerste plaats? Da’s toch een plot hole? En vooral, waarom zouden die ‘nieuwe mensen’ al die moeite willen doen?
Wat ik dan ook niet begreep: die waterplaneet ligt dan zo dichtbij Gargantua, waarom wordt die er dan niet door ingezogen? Dat zou toch een mega dom idee zijn om daar een nieuwe kolonie te creëren wanneer ge weet dat na verloop van tijd dat de aantrekking van dat zwart gat die planeet sowieso zou opslokken? Waarom zelfs de moeite doen om die planeet te onderzoeken? Triest moment trouwens ook wanneer die Romlilly vertelt dat hij 27 jaar op hen heeft liggen wachten. Ik kan het mij niet voorstellen hoe eenzaam dat moet geweest zijn .
Ik vind het ook stom dat Cooper niet gewoon doodgaat nadat de Tesseract oplost. Hij zweeft daar in de ruimte, raakt dan nog eens hands met Amelia (??) en dan nadien wordt hij miraculeus wakker in een ziekenhuisbed op het schip van zijn dochter. Het wordt niet uitgelegd HOE hij daar is beland, hij is daar gewoon. Waarna hij zijn dochter die op sterven ligt dan weeral achterlaat om zijn nieuw lief op te zoeken. Dat vond ik een beetje emo-crap (al vond ik het beeld van die oude vrouw omringd door haar familie wel triest..).
Het geluidloze vond ik een leuk element dat ze van 2001 hebben meegenomen. Alsook de muziek bij momenten. Verder moet TARS dan ook een geëvolueerde monoliet voorstellen die kan praten en rondstappen ?
Sci-fi ja. Als ik een kwartier lang kernfusie uitleg, past het daarom in een film van 169 minuten(volgens imdb) die praat over ruimte-kolonies, familie en offers? Nee.
Het moesten geen avatar-toestanden zijn, maar iets origineler dan oceaan-planeet en ijs-planeet mocht wel. Als ze op een of andere manier op een gas-planeet à la Jupiter waren geland, had k het wel absurd gevonden, maar het zou er op zijn minst wat interessanter uitzien.
Als ge van de film hebt genoten -> goed voor u
Gelijk in deze film 2/3 van de tijd wordt besteed met planeet-pit-stops en theoretische astronomie uit te spouwen, durf ik haast zeggen dat ik liever naar The 'Hack the planet' core zou kijken ipv dit een tweede keer Interstellar te zien.
Mensen die beweren dat (praktisch) alles in deze film perfect was en de wetenschap niet nodeloos uitgebreid of complex was, hebben hun kop veel te diep vastgeklemd in Nolan's kont imo.
Waar beweer ik da alles in de film perfect was makker? En Nolan, ik ben ni eens zo'n grote fan van Nolan, wegens Inception. En ja, het was op voorhand duidelijk dat er technisch gedoe in zou komen, als ge daar geen goesting in had, had ge maar nen tekenfilm van Batman moeten opzitten, Michster. :naughty:
Waar beweer ik da alles in de film perfect was makker? En Nolan, ik ben ni eens zo'n grote fan van Nolan, wegens Inception. En ja, het was op voorhand duidelijk dat er technisch gedoe in zou komen, als ge daar geen goesting in had, had ge maar nen tekenfilm van Batman moeten opzitten, Michster. :naughty:
Sci-fi mag technisch zijn, maar dat betekent niet automatisch dat ge een coherent verhaal zult vertellen. Zeggen dat ge een scifi-film zijt, geeft niet echt een excuus om mensen te overladen met technische uitleg terwijl de plotgaten groeien en alles uiteindelijk met de power of love gewonnen wordt.
Als dat wel zo zou zijn, was Primer de beste scifi-flick ooit.
All-round 1 van de beste blockbusters ooit. Voor mij, want ik ben wel serieus biased. Ik ben een grote sci-fi-, Nolan-, Zimmer- en ruimte-fan, dus moeilijk om alles objectief te bekijken.
Hier en daar wel wat mankementen, maar niet te vergeten dat dit nog steeds een mainstream blockbuster is. Dijk van een film. 9/10
No offense maar de op kamertemperatuur superconductieve rotsblokken van avatar leken mij al vast realistischer dan Interstellar's gigantische ijswolken die op magische wijze in de lucht bleven.
Ik snap niet goed dat mensen hier afkomen met "te veel sci-fi mumbo jumbo". Naar mijn gevoel kwam wetenschap juist te weinig aan bod en moesten we, zeker naar het einde toe, bakken fantasy te slikken. Wat is er nu uiteindelijk gezegd over relativiteit, tijddillatie of zwaartekracht? Toch 2x niets? Die ene scene die we al 1000x gezien hebben waarin ze dat blaadje papier vouwen om aan te tonen dat de snelste route van A naar B niet noodzakelijk een rechte lijn is ging waarschijnlijk nog het verst.
Michster zei:
Mensen die beweren dat (praktisch) alles in deze film perfect was en de wetenschap niet nodeloos uitgebreid of complex was, hebben hun kop veel te diep vastgeklemd in Nolan's kont imo.
Hij was zeker niet perfect maar voor een film die verkocht werd als hard sf gebaseerd op Kip Thorne's theoretisch werk was het maar zwakjes. Het tegenovergestelde van uitgebreid en complex.
Dat hun planeten wat origineler mochten zijn daar ga ik wel mee akkoord.
Mus86 zei:
Ik vond het een grafisch mooi plaatje. Maar toch een aantal zaken in verwerkt waar ik vraagtekens bij had.
Naar het einde van de film ziet ge dat Amelia zorgt dat er op die planeet een nieuwe kolonie komt wat dan nadien de geëvolueerde mens zou moeten zijn. Die, volgens de filmmakers, ook dat wormgat zouden gecreëerd hebben zodat Cooper de huidige mens kan redden. Maar hoe is dat EERSTE wormgat er dan gekomen, datgene waar Lazarus dan doorgaat om de planeten te verkennen in de eerste plaats? Da’s toch een plot hole? En vooral, waarom zouden die ‘nieuwe mensen’ al die moeite willen doen?
In deze film loopt tijd niet van begin naar einde maar alle momenten bestaan simultaan naast elkaar en liggen vast. Je kan niet zeggen dat het ene zich voor het andere afspeelt en dus heeft Cooper altijd dat bericht gestuurd en zullen de posthumans altijd dat wormgat openen. In zeker zin bestaat vrije wil niet in Interstellar's universum. Wormgaten slagen niet enkel bruggen door ruimte maar ook door tijd en aangezien causaliteit heilig is moet het denk ik wel zo in elkaar zitten?
Mus86 zei:
Wat ik dan ook niet begreep: die waterplaneet ligt dan zo dichtbij Gargantua, waarom wordt die er dan niet door ingezogen? Dat zou toch een mega dom idee zijn om daar een nieuwe kolonie te creëren wanneer ge weet dat na verloop van tijd dat de aantrekking van dat zwart gat die planeet sowieso zou opslokken? Waarom zelfs de moeite doen om die planeet te onderzoeken? Triest moment trouwens ook wanneer die Romlilly vertelt dat hij 27 jaar op hen heeft liggen wachten. Ik kan het mij niet voorstellen hoe eenzaam dat moet geweest zijn .
Dat idee vond ik persoonlijk ook nogal belachelijk. Mars ziet er stukken interessanter uit dan de planeten waar ze zover reizen. Daar bovenop heeft Mars een zon, de onze. Tegen dat Gargantua zijn accretiedisk verorbert heeft, waarschijnlijk een vorige reeds aan gort getrokken planeet, gaat het licht in heel dat stelsel uit. Het is ook redelijk bizar dat als die disk zo helder is dat hij planeten kan verlichten, dat cooper niet levend verbrand werd reeds lang voor hij Gargantua's event horizon bereikte.
Hier ook nog even mijn review droppen;
Interstellar kan dan niet in dezelfde adem als 2001 genoemd worden, dat staat niet in de weg dat het een bijzonder leuke prent geworden is. Dankzij Hoyte van Hoytema is het een lust voor het oog. De eerste 2 uren zijn een waar genot. The blight, the dustbowl, de veranderde geopolitieke achtergrond, de 60s space race hoax, de wereld in verval - terend op vergane glorie, ... Doorheen heel de film maar zeker op aarde weet Nolan een hele hoop interessante snaren te raken. Graag had ik echter meer zaken gezien zoals bijvoorbeeld die tafel die gedekt werd met omgekeerde borden want alhoewel hij een hele hoop snaren weet te raken slaagt Nolan er imo niet in om er een meesterlijke melodie uit te krijgen. Het voelt achteraf aan alsof het nogal glitchy lukraak samen gesmeten is. Omdat met al die zaken zo weinig gedaan wordt zou ik ze eerder omschrijven als ingrediënten van een laagje vernis, eerder filler dan een belangrijke uitgewerkte backdrop. Akkoord het is een space film dus misschien is dat allemaal niet zo belangrijk maar uiteindelijk zitten we denk ik toch langer dan een uur op aarde dus om dan de ene voorzet na de andere op het publiek af te vuren zonder ooit een schot op doel te lossen... Dit soort ambiguïteit had ik liever rond het einde zien opgetrokken worden. Al bij al goeie visie, executie imo iets minder.
Het menselijke verhaal, het zogezegde hart van de film, draait rond Cooper's band met zijn kleine meid. Gelukkig leverde niet alleen Chastain puik werk af, ook de mini Murph deed het bijzonder goed. Haar tranen om haar pa's vertrek kwamen heel geloofwaardig over. Ze wist zelfs die zever over haar spook deftig over te brengen. Als gravity anomaly had ik daar niets op tegen, het is maar tegen de laatste act dat dat spook mij serieus begon tegen te steken.
Cooper ontcijfert het binaire door de gravity anomaly uitgestuurde signaal en botst zo op wat er nog overschiet van NASA. Hier levert Michael Cain het eerste cringe moment wanneer hij meedeelt dat ze voor plan A zwaartekracht moeten oplossen. Ze hebben een gigantisch schip in orbit gekregen en hebben Cooper nodig als piloot. De shots rond Saturnus zijn enkele van de mooiste in de film maar passeren zeer snel waardoor ze wat aan gravitas inboeten. Wanneer ze uiteindelijk de mond van het wormgat betreden raakte mijn onderkaak voor het eerst de vloer en dat is de verdienste van Kip Thorne. Wat een trip! Ook de aankomst in het door Gargantua gedomineerde stelsel liet mijn hart sneller slaan.
Voor een film waarin elk personage wel eens benadrukt hoe belangrijk exploratie wel niet is viel er eigenlijk bijzonder weinig te exploreren. Dat er zich aan de andere kant van het wormgat een ijs en water planeet bevond kreeg je al te horen nog voor ze vertrokken (early probes en lazarus missions). Dat het dan ook echt een token ice en water planet waren vond ik persoonlijk nogal jammer. Op de tsunami en nogal ridicule ijswolken na viel daar werkelijk niets te beleven. Mars en zelfs onze maan bieden interessantere vistas dan de karakterloze brokken ruimterots die we hier te zien kregen. Nee persoonlijk vond ik de build van hun planeten getuigen van een gebrek aan verbeelding. Genoeg natuurlijke formaties en fenomenen om een planeet op te fleuren zonder dat je er aliens op moet loslaten. Je had ook helemaal nooit het gevoel dat onze astronauten onder de indruk waren. This flick needs more Spielberg wide eyes open mouth stares. Als ik dan terug denk aan bijvoorbeeld Avatar of Prometheus, minder goeie films die er wel stukken beter in slaagden om dat ontdekkingsreiziger gevoel op te wekken dan vind ik dit toch een iet of wat gemiste kans.
Heel dat stuk met Mann hadden ze van mij gerust mogen knippen. Ik kreeg daar al bijna een backflash naar het moment waarop Sunshine in zijn eigen stront verdronk. Zo erg was het niet maar buiten het versterken van eerdere dialoog ("we'll take evil with us.") en als setup voor een paar ontploffingen vond ik dat niet direct veel toevoegen. Zelfs als je Mann als metafoor voor Man doortrekt kan je er niet veel interessants uithalen. Die bots daarentegen waren ronduit fantastisch. Ik denk dat de meesten de eerste keer dat ze TARS zagen wel zoiets hadden van, wtf? Toch vermoed ik dat dit één van de bekendste sci-fi bots aller tijden zal worden. Keer op keer weet hij te verrassen, zowel fysiek als verbaal. Wat die allemaal uitkraamt... Good stuff!
Na dat ene moment waarbij zowat de hele zaal een halve meter de lucht in schoot trekken we richting Gargantua voor de finale. Het was natuurlijk te peinzen dat we daar zouden eindigen maar ik denk niet dat ook maar iemand had zien komen wat zich daar exact zou afspelen. Het is vooral hier dat de film mij een beetje te éénduidig wordt. Alles wordt zo letterlijk weergegeven, niets dubbelzinnig, geen speelruimte. What you see is what you get en what we get is Cooper die aan draadjes trekt in een 4d representatie van zijn dochter's boekenkast om de handen van zijn uurwerk zodanig te doen bewegen dat ze quantum vergelijkingen in morse code seinen... Dat ze daar dan nog eens liefde als fysische ipv chemische kracht tegenaan smijten... Nee dat vond ik allemaal maar niets. Met elk woordje uitleg dat volgde groeven ze hun put dieper en dieper. Als je de wetenschap achter je laat moet je voluit kiezen voor ambiguïteit en niet gewoon random zinnen uit Deepak Chopra's laatste boek als waarheid beginnen opvoeren.
Dat hij daarna dan nog eens geteleport wordt naar ons zonnestelsel vond ik persoonlijk ook niet passen omdat het laat zien dat posthumans zowat alles kunnen. Als ze zowel tijd als materie naar hun wil kunnen buigen, waarom gaan ze dan door al die moeite om hun voorouders op zo'n bizarre manier te redden? Nu ja, je zit natuurlijk met een closed timelike curve en dus met een kip of ei probleem in dat zowel verleden als toekomst vast staan en dat het nu eenmaal zo is omdat het altijd zo geweest is maar toch... Ik vind het persoonlijk niet helemaal bevredigend. Waarom niet rechtstreeks werkende anti grav ark in earth orbit teleporteren of waarom geen wormgat openen naar een mensvriendelijker systeem en dichter bij de aarde?
Ik weet het, deze review komt nu heel negatief over maar vergeet niet dat ik hem toch nog steeds een 8 geef! Naar mijn mening is er nog steeds meer dan genoeg lekkers over dat er voor zorgt dat deze het waard is om in de cinema te gaan bekijken. Een handvol sterke scenes die versterkt worden door immense visuals en één van Zimmer's beste scores maken veel goed. Zonder twijfel is Interstellar ook de mooiste wetenschappelijk accurate film ooit gemaakt als het op artificiele zwaartekracht, warped space time (Gargantua ) en tijddilatatie aankomt. De grote conversie factor op waterworld die ervoor zorgde dat Cooper na zijn terugkeer aan boord een harde confrontatie met de realiteit aan moest was een geweldig schot in de roos.
Doet mij denken aan suikerspinnen. Groot maar toch luchtig...
DaFreak zei:
Ik snap niet goed dat mensen hier afkomen met "te veel sci-fi mumbo jumbo". Naar mijn gevoel kwam wetenschap juist te weinig aan bod en moesten we, zeker naar het einde toe, bakken fantasy te slikken. Wat is er nu uiteindelijk gezegd over relativiteit, tijddillatie of zwaartekracht? Toch 2x niets? Die ene scene die we al 1000x gezien hebben waarin ze dat blaadje papier vouwen om aan te tonen dat de snelste route van A naar B niet noodzakelijk een rechte lijn is ging waarschijnlijk nog het verst.
Daar geef ik u dik gelijk in. Ik had torenhoge verwachtingen naar die wetenschap verwerkt in de film, zeker omdat iedereen zei dat het zo goed onderbouwd was en op dat vlak kwam hij voor mij een beetje te kort.
Verder vond ik het aangenaam om uw review te lezen.
Vanmiddag zei een collega mij aan tafel dat ze vond dat het een film zou worden om later aan de klas te laten zien, zo'n gevoel had ze er achteraf bij. Ik kon maar niet begrijpen wat ze daarmee bedoelde, maar toen ze mij vertelde dat ze shutter island de moeilijkste film aller tijden vond, wist ik genoeg
No offense maar de op kamertemperatuur superconductieve rotsblokken van avatar leken mij al vast realistischer dan Interstellar's gigantische ijswolken die op magische wijze in de lucht bleven.
Ik snap niet goed dat mensen hier afkomen met "te veel sci-fi mumbo jumbo". Naar mijn gevoel kwam wetenschap juist te weinig aan bod en moesten we, zeker naar het einde toe, bakken fantasy te slikken. Wat is er nu uiteindelijk gezegd over relativiteit, tijddillatie of zwaartekracht? Toch 2x niets? Die ene scene die we al 1000x gezien hebben waarin ze dat blaadje papier vouwen om aan te tonen dat de snelste route van A naar B niet noodzakelijk een rechte lijn is ging waarschijnlijk nog het verst.
Hij was zeker niet perfect maar voor een film die verkocht werd als hard sf gebaseerd op Kip Thorne's theoretisch werk was het maar zwakjes. Het tegenovergestelde van uitgebreid en complex.
Dat hun planeten wat origineler mochten zijn daar ga ik wel mee akkoord.
In deze film loopt tijd niet van begin naar einde maar alle momenten bestaan simultaan naast elkaar en liggen vast. Je kan niet zeggen dat het ene zich voor het andere afspeelt en dus heeft Cooper altijd dat bericht gestuurd en zullen de posthumans altijd dat wormgat openen. In zeker zin bestaat vrije wil niet in Interstellar's universum. Wormgaten slagen niet enkel bruggen door ruimte maar ook door tijd en aangezien causaliteit heilig is moet het denk ik wel zo in elkaar zitten?
Dat idee vond ik persoonlijk ook nogal belachelijk. Mars ziet er stukken interessanter uit dan de planeten waar ze zover reizen. Daar bovenop heeft Mars een zon, de onze. Tegen dat Gargantua zijn accretiedisk verorbert heeft, waarschijnlijk een vorige reeds aan gort getrokken planeet, gaat het licht in heel dat stelsel uit. Het is ook redelijk bizar dat als die disk zo helder is dat hij planeten kan verlichten, dat cooper niet levend verbrand werd reeds lang voor hij Gargantua's event horizon bereikte.
Hier ook nog even mijn review droppen;
Interstellar kan dan niet in dezelfde adem als 2001 genoemd worden, dat staat niet in de weg dat het een bijzonder leuke prent geworden is. Dankzij Hoyte van Hoytema is het een lust voor het oog. De eerste 2 uren zijn een waar genot. The blight, the dustbowl, de veranderde geopolitieke achtergrond, de 60s space race hoax, de wereld in verval - terend op vergane glorie, ... Doorheen heel de film maar zeker op aarde weet Nolan een hele hoop interessante snaren te raken. Graag had ik echter meer zaken gezien zoals bijvoorbeeld die tafel die gedekt werd met omgekeerde borden want alhoewel hij een hele hoop snaren weet te raken slaagt Nolan er imo niet in om er een meesterlijke melodie uit te krijgen. Het voelt achteraf aan alsof het nogal glitchy lukraak samen gesmeten is. Omdat met al die zaken zo weinig gedaan wordt zou ik ze eerder omschrijven als ingrediënten van een laagje vernis, eerder filler dan een belangrijke uitgewerkte backdrop. Akkoord het is een space film dus misschien is dat allemaal niet zo belangrijk maar uiteindelijk zitten we denk ik toch langer dan een uur op aarde dus om dan de ene voorzet na de andere op het publiek af te vuren zonder ooit een schot op doel te lossen... Dit soort ambiguïteit had ik liever rond het einde zien opgetrokken worden. Al bij al goeie visie, executie imo iets minder.
Het menselijke verhaal, het zogezegde hart van de film, draait rond Cooper's band met zijn kleine meid. Gelukkig leverde niet alleen Chastain puik werk af, ook de mini Murph deed het bijzonder goed. Haar tranen om haar pa's vertrek kwamen heel geloofwaardig over. Ze wist zelfs die zever over haar spook deftig over te brengen. Als gravity anomaly had ik daar niets op tegen, het is maar tegen de laatste act dat dat spook mij serieus begon tegen te steken.
Cooper ontcijfert het binaire door de gravity anomaly uitgestuurde signaal en botst zo op wat er nog overschiet van NASA. Hier levert Michael Cain het eerste cringe moment wanneer hij meedeelt dat ze voor plan A zwaartekracht moeten oplossen. Ze hebben een gigantisch schip in orbit gekregen en hebben Cooper nodig als piloot. De shots rond Saturnus zijn enkele van de mooiste in de film maar passeren zeer snel waardoor ze wat aan gravitas inboeten. Wanneer ze uiteindelijk de mond van het wormgat betreden raakte mijn onderkaak voor het eerst de vloer en dat is de verdienste van Kip Thorne. Wat een trip! Ook de aankomst in het door Gargantua gedomineerde stelsel liet mijn hart sneller slaan.
Voor een film waarin elk personage wel eens benadrukt hoe belangrijk exploratie wel niet is viel er eigenlijk bijzonder weinig te exploreren. Dat er zich aan de andere kant van het wormgat een ijs en water planeet bevond kreeg je al te horen nog voor ze vertrokken (early probes en lazarus missions). Dat het dan ook echt een token ice en water planet waren vond ik persoonlijk nogal jammer. Op de tsunami en nogal ridicule ijswolken na viel daar werkelijk niets te beleven. Mars en zelfs onze maan bieden interessantere vistas dan de karakterloze brokken ruimterots die we hier te zien kregen. Nee persoonlijk vond ik de build van hun planeten getuigen van een gebrek aan verbeelding. Genoeg natuurlijke formaties en fenomenen om een planeet op te fleuren zonder dat je er aliens op moet loslaten. Je had ook helemaal nooit het gevoel dat onze astronauten onder de indruk waren. This flick needs more Spielberg wide eyes open mouth stares. Als ik dan terug denk aan bijvoorbeeld Avatar of Prometheus, minder goeie films die er wel stukken beter in slaagden om dat ontdekkingsreiziger gevoel op te wekken dan vind ik dit toch een iet of wat gemiste kans.
Heel dat stuk met Mann hadden ze van mij gerust mogen knippen. Ik kreeg daar al bijna een backflash naar het moment waarop Sunshine in zijn eigen stront verdronk. Zo erg was het niet maar buiten het versterken van eerdere dialoog ("we'll take evil with us.") en als setup voor een paar ontploffingen vond ik dat niet direct veel toevoegen. Zelfs als je Mann als metafoor voor Man doortrekt kan je er niet veel interessants uithalen. Die bots daarentegen waren ronduit fantastisch. Ik denk dat de meesten de eerste keer dat ze TARS zagen wel zoiets hadden van, wtf? Toch vermoed ik dat dit één van de bekendste sci-fi bots aller tijden zal worden. Keer op keer weet hij te verrassen, zowel fysiek als verbaal. Wat die allemaal uitkraamt... Good stuff!
Na dat ene moment waarbij zowat de hele zaal een halve meter de lucht in schoot trekken we richting Gargantua voor de finale. Het was natuurlijk te peinzen dat we daar zouden eindigen maar ik denk niet dat ook maar iemand had zien komen wat zich daar exact zou afspelen. Het is vooral hier dat de film mij een beetje te éénduidig wordt. Alles wordt zo letterlijk weergegeven, niets dubbelzinnig, geen speelruimte. What you see is what you get en what we get is Cooper die aan draadjes trekt in een 4d representatie van zijn dochter's boekenkast om de handen van zijn uurwerk zodanig te doen bewegen dat ze quantum vergelijkingen in morse code seinen... Dat ze daar dan nog eens liefde als fysische ipv chemische kracht tegenaan smijten... Nee dat vond ik allemaal maar niets. Met elk woordje uitleg dat volgde groeven ze hun put dieper en dieper. Als je de wetenschap achter je laat moet je voluit kiezen voor ambiguïteit en niet gewoon random zinnen uit Deepak Chopra's laatste boek als waarheid beginnen opvoeren.
Dat hij daarna dan nog eens geteleport wordt naar ons zonnestelsel vond ik persoonlijk ook niet passen omdat het laat zien dat posthumans zowat alles kunnen. Als ze zowel tijd als materie naar hun wil kunnen buigen, waarom gaan ze dan door al die moeite om hun voorouders op zo'n bizarre manier te redden? Nu ja, je zit natuurlijk met een closed timelike curve en dus met een kip of ei probleem in dat zowel verleden als toekomst vast staan en dat het nu eenmaal zo is omdat het altijd zo geweest is maar toch... Ik vind het persoonlijk niet helemaal bevredigend. Waarom niet rechtstreeks werkende anti grav ark in earth orbit teleporteren of waarom geen wormgat openen naar een mensvriendelijker systeem en dichter bij de aarde?
Ik weet het, deze review komt nu heel negatief over maar vergeet niet dat ik hem toch nog steeds een 8 geef! Naar mijn mening is er nog steeds meer dan genoeg lekkers over dat er voor zorgt dat deze het waard is om in de cinema te gaan bekijken. Een handvol sterke scenes die versterkt worden door immense visuals en één van Zimmer's beste scores maken veel goed. Zonder twijfel is Interstellar ook de mooiste wetenschappelijk accurate film ooit gemaakt als het op artificiele zwaartekracht, warped space time (Gargantua ) en tijddilatatie aankomt. De grote conversie factor op waterworld die ervoor zorgde dat Cooper na zijn terugkeer aan boord een harde confrontatie met de realiteit aan moest was een geweldig schot in de roos.
En miss da tijd trager loopt naarmate de zwaartekracht sterker is?
Het kan wel ni dat die 5D wezens eigenlijks posthumans zijn( da's ook maar de mening van de Coop eh), want dan zou er een punt moeten geweest zijn waarop ze ooit zelf t schimmelprobleem hebben moeten oplossen + zelf wormgaten fabriceren (uit hun eigen) zonder daarbij hulp van hun zogezegde toekomstige 5D-vorm te krijgen.
Want als ge op nen boom zou knallen met uw auto, dan kan uw toekomstige ik moeilijk nog naar t verleden ff komen zeggen van: "daar staat nen boom"! En als ge niet op nen boom zou knallen, was er geen reden voor uw toekomstige ik om naar het verleden te reizen om te komen zeggen: daar staat nen boom. Dus het blijft weer zo ne paradox à la Terminator en Twelve Monkeys.
Ik denk ni da ze bedoelen da elk tijdstip zogezegd op elk moment gebeurt, DaFreak, volgens mij is die boekenkast scène gewoon een metafoor dat die 5D aliens een soort archief hebben van alles wat er al gebeurd is (ofzoiets).
Ik snap wel nog altijd ni hoe hij door op ne muur te staan kloppen gegevens in n horloge codeert? Zelf moest da lukken, dat horloge zou toch al lang plat moeten zijn eer 30-jarige murph terug komt naar da huis?
Wormgaten creëren geen probleem, maar mais of graan zo muteren dat het niet meer vatbaar is voor schimmels.. HOHO
De 5d wezens zijn toch wel degelijk posthumans? Dat zijn toch degene die Amelia uitzet op Edmond zijn planeet wanneer Cooper in zijn zwart gat boeken verschuift...Naar jaaaaaren van kolonisatie ontgroeien daar die (super)posthumans uit..
Op zich is dat idd bizar, want zoals ze in de film zelf zeggen: ge kunt tijd rekken en inkorten, maar ge kunt het niet terugdraaien...
En ja, ge kunt wel zeggen dat ze het niet "terugdraaien" maar eerder het verleden beinvloeden, maar soit.
Gewoon een beetje water bij de wijn doen en meegaan in de 'tijdsrelativiteit', I guess.
Michster zei:
Het moesten geen avatar-toestanden zijn, maar iets origineler dan oceaan-planeet en ijs-planeet mocht wel. Als ze op een of andere manier op een gas-planeet à la Jupiter waren geland, had k het wel absurd gevonden, maar het zou er op zijn minst wat interessanter uitzien.
Gezien het feit dat ze eerst gaan verkennen zijn, zou het nie echt logisch zijn dat ze uiteindelijk toch op bvb. een gasplaneet toekomen...
Tenzij bij ne false positive, zoals die waterplaneet.
Sheldon Cooper zei:
Hij in die 5e dimensie zat. Dat met die boeken sloeg echt op niks. Hoe zou iemand dat nu ooit in godsnaam moeten doorhebben in the first place? De manier waarop hij daar komt laten we eventjes buiten beschouwing en wat het is ook.
Ik was nochtans direct mee... Zo abstract was dat toch allemaal niet?
We weten niet wat er in zwarte gaten kan zitten, dus op zich is het niet uitgesloten dat er daar 5 dimensies zitten
Mus86 zei:
En vooral, waarom zouden die ‘nieuwe mensen’ al die moeite willen doen?
Wa Wikkes zei, zonder die 'interventie' zouden ze er zelf niet zijn.
Mus86 zei:
Triest moment trouwens ook wanneer die Romlilly vertelt dat hij 27 jaar op hen heeft liggen wachten. Ik kan het mij niet voorstellen hoe eenzaam dat moet geweest zijn
Dat was gewoon belachelijk. "Hee jongens, ik heb 23(?) jaar op jullie gewacht, ik zie er helemaal niet ouder uit buiten een plukje grijs in mijn baard, ik heb 23 jaar van de hemelsen dauw geleefd, en ik had geen zin om efkes te hypersleepen". En na die scene van 10 seconden negeren we dat voor de rest van de film, want niet relevant.
Mus86 zei:
Het wordt niet uitgelegd HOE hij daar is beland, hij is daar gewoon. Waarna hij zijn dochter die op sterven ligt dan weeral achterlaat om zijn nieuw lief op te zoeken. Dat vond ik een beetje emo-crap (al vond ik het beeld van die oude vrouw omringd door haar familie wel triest..)
Geen vragen bij stellen, als ge 5 dimensies kunt maken, kunt ge ook iemand op onverklaarbare wijzen in zijn ziekenhuisbed krijgen. En idd, "Hee dochter die ik duizend jaar nie gezien heb, hoe is 't? Tof om u nog eens te zien, ik trap het nu af en laat u op 't gemak sterven. P.S. Uw broer interesseert mij duidelijk niet". Meh.
Lt. KroftDünkel zei:
Ik snap wel nog altijd ni hoe hij door op ne muur te staan kloppen gegevens in n horloge codeert? Zelf moest da lukken, dat horloge zou toch al lang plat moeten zijn eer 30-jarige murph terug komt naar da huis?
Het horloge stond stil, hij laat de wijzer triller door de 'zwaartekracht' te manipuleren? Of zoiets.
Mus86 zei:
De 5d wezens zijn toch wel degelijk posthumans? Dat zijn toch degene die Amelia uitzet op Edmond zijn planeet wanneer Cooper in zijn zwart gat boeken verschuift...Naar jaaaaaren van kolonisatie ontgroeien daar die (super)posthumans uit..
Maar da is nie logisch, want ze moeten om te beginnen al de aarde kunnen ontvluchten om te overleven, hetgeen nie lukt zonder dat ze zelf hulp bieden vanuit de toekomst - wat dus impliceert dat ze de aarde al ontsnapt moeten zijn [om die hulp te kunnen bieden].
Maar da is nie logisch, want ze moeten om te beginnen al de aarde kunnen ontvluchten om te overleven, hetgeen nie lukt zonder dat ze zelf hulp bieden vanuit de toekomst - wat dus impliceert dat ze de aarde al ontsnapt moeten zijn [om die hulp te kunnen bieden].
De wezens zelf zijn geen dimensie, maar ze kunnen de dimensies misschien wel manipuleren?
Misschien zitten we nu ook in +3D, maar kunnen we 't gewoon niet waarnemen
Het was geen muur, dacht ik, eerder een soort 'bewegend lint' zoals in een cassette, misschien een metafoor voor de tijd die verstrijkt ofzo...
De wezens zelf zijn geen dimensie, maar ze kunnen de dimensies misschien wel manipuleren?
Misschien zitten we nu ook in +3D, maar kunnen we 't gewoon niet waarnemen
We zitten al in 3D+ Gonzo. 4D, 3 ruimtelijke + de tijd.
Da's al just. Die extra dimensies zijn string theory gedoe en daar ken ik nix van, maar ik dacht wel als ze bestaan da ze dan echt wel klein zijn als in ondetecteerbaar (planck).
Dus moest hij zijn eigen signalen uit de boekenkast "stay" op het moment dat hij vertrok in acht genomen hebben en effectief niet vertrokken zijn zou hij dus nooit in de ruimte gekomen zijn en die signalen nooit kunnen verstuurd hebben?
Die 5D wezens mag je volgens mij niet te letterlijk opvatten, dat is een soort benaming voor een kracht die we niet kunnen vatten omdat het buiten onze waarneembare dimensies ligt, een kracht die ons voortbestaan, ons overlevingsinstinct, stuurt. Maar toch is die kracht door de mensen geschapen en afhankelijk van persoon, het speelt hem af in ons hoofd.
En dat beeld die scene met de boekenkast mooi uit, maar dan enorm expliciet. Dat is toch hoe ik het zie.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
En wat had ge dan verwacht van de ruimtelocaties? Avatar-shit met zwevende eilanden? 
?
En ja, het was op voorhand duidelijk dat er technisch gedoe in zou komen, als ge daar geen goesting in had, had ge maar nen tekenfilm van Batman moeten opzitten, Michster. :naughty:
