Archief - HBO's The Wire

The game is the game

ls HBO - ‘It’s not tv, it’s HBO’, nooit eerder was een baseline zo juist - een nieuwe serie op de dvd-markt gooit, dan moet ik die bekijken. Want mijn all time favourite verslavingen zijn ongeveer allemaal van hen. En toch, Hung, hun nieuwste wapenfeit, vertrekt wel vanuit een leuk idee: man wordt gedumpt door echtgenote, krijgt geldproblemen en besluit bijverdienste-gewijs gigolo te worden. (Een man moet zijn grootste troef uitspelen, dacht hij, in zijn geval hing die tussen zijn benen.) Maar echt van de grond komt deze serie nooit. Het is nog altijd beter dan het gros van wat hier op televisie te zien is, maar naar HBO-normen zijn de dialogen te slap, de personages te gekunsteld, de humor te flets.

Van de weeromstuit heb ik teruggegrepen naar een van hun absolute toppers: The Wire. Wie dat nog niet gezien heeft: in looppas naar de winkel! Wie zoals ik gekeken heeft naarmate de jaargangen uitkwamen, kijk opnieuw, alles na mekaar dit keer. Dat biedt bij een serie als deze - een lappendeken van eindeloos slim door mekaar gemonteerde verhaallijnen die ook over de jaargangen heen reiken - een enorme surplus. Ik was meer nog dan destijds totaal overdonderd en ontroerd. David Simon en Ed Burns maakten grote kunst, die - niet gezeverd - aan de Grieken doet denken, en aan Shakespeare. Een dvd-serie die in elke zichzelf respecterende boekenkast een plaats verdient tussen de klassiekers.

The Wire gaat over Baltimore, een Amerikaanse stad met rijke buurten en veel verpauperde wijken. De serie zoomt in op verschillende milieus: dat van de drugshandel, de politie, de vakbond, de politiek, het schoolsysteem en de krantenwereld. Nergens vervallen de makers in zwart-witdenken, stelselmatig blijven ze weg van Hollywoodclichés met heldhaftig wapens trekkende good guys die slechteriken opsluiten. The Wire is geen politieserie, het is een buitengewoon intelligent essay over wat er gebeurt in delen van de samenleving waar we liever niet naar kijken, en dat zit zo goed vervat in ijzersterke, verrassende scenario’s met onvergetelijke personages dat het veel meer impact heeft dan een artikel ooit zou kunnen genereren.

Deze serie doet in alle opzichten recht aan de complexiteit van de wereld. Goed en kwaad zijn geen duidelijke polen, maar schemerzones die in mekaar overlopen. Drugscriminelen kunnen ijskoud zijn, machtsbelust en plat opportunistisch uit op geldgewin, maar evengoed geweldig emotioneel, hoog intelligent en aandoenlijk loyaal. Politiemensen kunnen vernuftig en gedreven zijn, behept om het goede te doen, maar ook blind ambitieus, corrupt en dom. Ik bedoel maar: in The Wire is niemand zomaar één ding, hier lopen ménsen rond: perfect in al hun onvolmaaktheid, elk op hun manier charismatisch, of minstens intrigerend.

David Simon en Ed Burns (niet toevallig mannen die bij de politie, de krant én in het onderwijs hebben gewerkt) schrijven namelijk over mensen die ze kennen. Veel van de figuren zijn gebaseerd op een of meerdere bestaande drugscriminelen, flikken, politici, leraren, journalisten. Meer nog, in de cast zitten niet alleen professionele acteurs, maar ook volk dat de makers kennen van vroeger. Snoop, bijvoorbeeld, een personage dat moorden pleegt voor drugskoning Marlo, heeft zelf jaar en dag in dat milieu gezeten en is na haar tijd in de gevangenis opgevist om mee te spelen. Dat is nog eens het verschil maken, denk ik dan.

De analyses in The Wire zijn snoeihard. Je kijkt binnen in al die milieus en ziet de tragiek, de onoplosbare problemen, de falende systemen. Armoede biedt geen nooduitgangen: ‘The game is the game, you play or get played’, dat zijn de opties. De drugshandel is meedogenloos en onuitroeibaar. De politie kan haar werk niet doen omdat chefs moeten dansen naar de pijpen van de politiek. De scholen kunnen niet onderwijzen omdat ze statistieken moeten voorleggen die zogenaamd hoop geven, ook als dat ten koste gaat van de kinderen zelf. In de politiek wint het electorale belang het altijd van de rest. En de kranten moeten winstgevend zijn, ongeacht de prijs die ze daarvoor betalen. Zij maken en breken politici die natuurlijk evengoed de media gebruiken waar zij kunnen. Het is geen mooie wereld. Dat wisten we al, natuurlijk, maar zoals het hier in beeld is gebracht komt die realiteit harder binnen dan ooit tevoren.

Mijn favoriete jaargang is de vierde, die over het onderwijs. Centraal staan vier kinderen van een jaar of twaalf. Slimme, fijne gastjes die elk op hun manier overeind proberen te blijven. In die dertien afleveringen zit de kern van alle problemen. Schrijnend om te zien. Heartbreaking zelfs, omdat je weet dat er nu jongetjes zoals zij rondlopen die deze fictie echt meemaken. Kijk naar The Wire. Het is een actuele geschiedenisles, het is magistrale fictie, het is pijnlijk onontkoombaar. En dat kan lang niet van alle kunst worden gezegd.

n
‘The Wire’ is een dvd-serie die in elke zichzelf respecterende boekenkast een plaats verdient tussen de klassiekers
The game is the game

ls HBO - ‘It’s not tv, it’s HBO’, nooit eerder was een baseline zo juist - een nieuwe serie op de dvd-markt gooit, dan moet ik die bekijken. Want mijn all time favourite verslavingen zijn ongeveer allemaal van hen. En toch, Hung, hun nieuwste wapenfeit, vertrekt wel vanuit een leuk idee: man wordt gedumpt door echtgenote, krijgt geldproblemen en besluit bijverdienste-gewijs gigolo te worden. (Een man moet zijn grootste troef uitspelen, dacht hij, in zijn geval hing die tussen zijn benen.) Maar echt van de grond komt deze serie nooit. Het is nog altijd beter dan het gros van wat hier op televisie te zien is, maar naar HBO-normen zijn de dialogen te slap, de personages te gekunsteld, de humor te flets.

Van de weeromstuit heb ik teruggegrepen naar een van hun absolute toppers: The Wire. Wie dat nog niet gezien heeft: in looppas naar de winkel! Wie zoals ik gekeken heeft naarmate de jaargangen uitkwamen, kijk opnieuw, alles na mekaar dit keer. Dat biedt bij een serie als deze - een lappendeken van eindeloos slim door mekaar gemonteerde verhaallijnen die ook over de jaargangen heen reiken - een enorme surplus. Ik was meer nog dan destijds totaal overdonderd en ontroerd. David Simon en Ed Burns maakten grote kunst, die - niet gezeverd - aan de Grieken doet denken, en aan Shakespeare. Een dvd-serie die in elke zichzelf respecterende boekenkast een plaats verdient tussen de klassiekers.

The Wire gaat over Baltimore, een Amerikaanse stad met rijke buurten en veel verpauperde wijken. De serie zoomt in op verschillende milieus: dat van de drugshandel, de politie, de vakbond, de politiek, het schoolsysteem en de krantenwereld. Nergens vervallen de makers in zwart-witdenken, stelselmatig blijven ze weg van Hollywoodclichés met heldhaftig wapens trekkende good guys die slechteriken opsluiten. The Wire is geen politieserie, het is een buitengewoon intelligent essay over wat er gebeurt in delen van de samenleving waar we liever niet naar kijken, en dat zit zo goed vervat in ijzersterke, verrassende scenario’s met onvergetelijke personages dat het veel meer impact heeft dan een artikel ooit zou kunnen genereren.

Deze serie doet in alle opzichten recht aan de complexiteit van de wereld. Goed en kwaad zijn geen duidelijke polen, maar schemerzones die in mekaar overlopen. Drugscriminelen kunnen ijskoud zijn, machtsbelust en plat opportunistisch uit op geldgewin, maar evengoed geweldig emotioneel, hoog intelligent en aandoenlijk loyaal. Politiemensen kunnen vernuftig en gedreven zijn, behept om het goede te doen, maar ook blind ambitieus, corrupt en dom. Ik bedoel maar: in The Wire is niemand zomaar één ding, hier lopen ménsen rond: perfect in al hun onvolmaaktheid, elk op hun manier charismatisch, of minstens intrigerend.

David Simon en Ed Burns (niet toevallig mannen die bij de politie, de krant én in het onderwijs hebben gewerkt) schrijven namelijk over mensen die ze kennen. Veel van de figuren zijn gebaseerd op een of meerdere bestaande drugscriminelen, flikken, politici, leraren, journalisten. Meer nog, in de cast zitten niet alleen professionele acteurs, maar ook volk dat de makers kennen van vroeger. Snoop, bijvoorbeeld, een personage dat moorden pleegt voor drugskoning Marlo, heeft zelf jaar en dag in dat milieu gezeten en is na haar tijd in de gevangenis opgevist om mee te spelen. Dat is nog eens het verschil maken, denk ik dan.

De analyses in The Wire zijn snoeihard. Je kijkt binnen in al die milieus en ziet de tragiek, de onoplosbare problemen, de falende systemen. Armoede biedt geen nooduitgangen: ‘The game is the game, you play or get played’, dat zijn de opties. De drugshandel is meedogenloos en onuitroeibaar. De politie kan haar werk niet doen omdat chefs moeten dansen naar de pijpen van de politiek. De scholen kunnen niet onderwijzen omdat ze statistieken moeten voorleggen die zogenaamd hoop geven, ook als dat ten koste gaat van de kinderen zelf. In de politiek wint het electorale belang het altijd van de rest. En de kranten moeten winstgevend zijn, ongeacht de prijs die ze daarvoor betalen. Zij maken en breken politici die natuurlijk evengoed de media gebruiken waar zij kunnen. Het is geen mooie wereld. Dat wisten we al, natuurlijk, maar zoals het hier in beeld is gebracht komt die realiteit harder binnen dan ooit tevoren.

Mijn favoriete jaargang is de vierde, die over het onderwijs. Centraal staan vier kinderen van een jaar of twaalf. Slimme, fijne gastjes die elk op hun manier overeind proberen te blijven. In die dertien afleveringen zit de kern van alle problemen. Schrijnend om te zien. Heartbreaking zelfs, omdat je weet dat er nu jongetjes zoals zij rondlopen die deze fictie echt meemaken. Kijk naar The Wire. Het is een actuele geschiedenisles, het is magistrale fictie, het is pijnlijk onontkoombaar. En dat kan lang niet van alle kunst worden gezegd.

n
‘The Wire’ is een dvd-serie die in elke zichzelf respecterende boekenkast een plaats verdient tussen de klassiekers
The game is the game

ls HBO - ‘It’s not tv, it’s HBO’, nooit eerder was een baseline zo juist - een nieuwe serie op de dvd-markt gooit, dan moet ik die bekijken. Want mijn all time favourite verslavingen zijn ongeveer allemaal van hen. En toch, Hung, hun nieuwste wapenfeit, vertrekt wel vanuit een leuk idee: man wordt gedumpt door echtgenote, krijgt geldproblemen en besluit bijverdienste-gewijs gigolo te worden. (Een man moet zijn grootste troef uitspelen, dacht hij, in zijn geval hing die tussen zijn benen.) Maar echt van de grond komt deze serie nooit. Het is nog altijd beter dan het gros van wat hier op televisie te zien is, maar naar HBO-normen zijn de dialogen te slap, de personages te gekunsteld, de humor te flets.

Van de weeromstuit heb ik teruggegrepen naar een van hun absolute toppers: The Wire. Wie dat nog niet gezien heeft: in looppas naar de winkel! Wie zoals ik gekeken heeft naarmate de jaargangen uitkwamen, kijk opnieuw, alles na mekaar dit keer. Dat biedt bij een serie als deze - een lappendeken van eindeloos slim door mekaar gemonteerde verhaallijnen die ook over de jaargangen heen reiken - een enorme surplus. Ik was meer nog dan destijds totaal overdonderd en ontroerd. David Simon en Ed Burns maakten grote kunst, die - niet gezeverd - aan de Grieken doet denken, en aan Shakespeare. Een dvd-serie die in elke zichzelf respecterende boekenkast een plaats verdient tussen de klassiekers.

The Wire gaat over Baltimore, een Amerikaanse stad met rijke buurten en veel verpauperde wijken. De serie zoomt in op verschillende milieus: dat van de drugshandel, de politie, de vakbond, de politiek, het schoolsysteem en de krantenwereld. Nergens vervallen de makers in zwart-witdenken, stelselmatig blijven ze weg van Hollywoodclichés met heldhaftig wapens trekkende good guys die slechteriken opsluiten. The Wire is geen politieserie, het is een buitengewoon intelligent essay over wat er gebeurt in delen van de samenleving waar we liever niet naar kijken, en dat zit zo goed vervat in ijzersterke, verrassende scenario’s met onvergetelijke personages dat het veel meer impact heeft dan een artikel ooit zou kunnen genereren.

Deze serie doet in alle opzichten recht aan de complexiteit van de wereld. Goed en kwaad zijn geen duidelijke polen, maar schemerzones die in mekaar overlopen. Drugscriminelen kunnen ijskoud zijn, machtsbelust en plat opportunistisch uit op geldgewin, maar evengoed geweldig emotioneel, hoog intelligent en aandoenlijk loyaal. Politiemensen kunnen vernuftig en gedreven zijn, behept om het goede te doen, maar ook blind ambitieus, corrupt en dom. Ik bedoel maar: in The Wire is niemand zomaar één ding, hier lopen ménsen rond: perfect in al hun onvolmaaktheid, elk op hun manier charismatisch, of minstens intrigerend.

David Simon en Ed Burns (niet toevallig mannen die bij de politie, de krant én in het onderwijs hebben gewerkt) schrijven namelijk over mensen die ze kennen. Veel van de figuren zijn gebaseerd op een of meerdere bestaande drugscriminelen, flikken, politici, leraren, journalisten. Meer nog, in de cast zitten niet alleen professionele acteurs, maar ook volk dat de makers kennen van vroeger. Snoop, bijvoorbeeld, een personage dat moorden pleegt voor drugskoning Marlo, heeft zelf jaar en dag in dat milieu gezeten en is na haar tijd in de gevangenis opgevist om mee te spelen. Dat is nog eens het verschil maken, denk ik dan.

De analyses in The Wire zijn snoeihard. Je kijkt binnen in al die milieus en ziet de tragiek, de onoplosbare problemen, de falende systemen. Armoede biedt geen nooduitgangen: ‘The game is the game, you play or get played’, dat zijn de opties. De drugshandel is meedogenloos en onuitroeibaar. De politie kan haar werk niet doen omdat chefs moeten dansen naar de pijpen van de politiek. De scholen kunnen niet onderwijzen omdat ze statistieken moeten voorleggen die zogenaamd hoop geven, ook als dat ten koste gaat van de kinderen zelf. In de politiek wint het electorale belang het altijd van de rest. En de kranten moeten winstgevend zijn, ongeacht de prijs die ze daarvoor betalen. Zij maken en breken politici die natuurlijk evengoed de media gebruiken waar zij kunnen. Het is geen mooie wereld. Dat wisten we al, natuurlijk, maar zoals het hier in beeld is gebracht komt die realiteit harder binnen dan ooit tevoren.

Mijn favoriete jaargang is de vierde, die over het onderwijs. Centraal staan vier kinderen van een jaar of twaalf. Slimme, fijne gastjes die elk op hun manier overeind proberen te blijven. In die dertien afleveringen zit de kern van alle problemen. Schrijnend om te zien. Heartbreaking zelfs, omdat je weet dat er nu jongetjes zoals zij rondlopen die deze fictie echt meemaken. Kijk naar The Wire. Het is een actuele geschiedenisles, het is magistrale fictie, het is pijnlijk onontkoombaar. En dat kan lang niet van alle kunst worden gezegd.

n
‘The Wire’ is een dvd-serie die in elke zichzelf respecterende boekenkast een plaats verdient tussen de klassiekers
The game is the game

ls HBO - ‘It’s not tv, it’s HBO’, nooit eerder was een baseline zo juist - een nieuwe serie op de dvd-markt gooit, dan moet ik die bekijken. Want mijn all time favourite verslavingen zijn ongeveer allemaal van hen. En toch, Hung, hun nieuwste wapenfeit, vertrekt wel vanuit een leuk idee: man wordt gedumpt door echtgenote, krijgt geldproblemen en besluit bijverdienste-gewijs gigolo te worden. (Een man moet zijn grootste troef uitspelen, dacht hij, in zijn geval hing die tussen zijn benen.) Maar echt van de grond komt deze serie nooit. Het is nog altijd beter dan het gros van wat hier op televisie te zien is, maar naar HBO-normen zijn de dialogen te slap, de personages te gekunsteld, de humor te flets.

Van de weeromstuit heb ik teruggegrepen naar een van hun absolute toppers: The Wire. Wie dat nog niet gezien heeft: in looppas naar de winkel! Wie zoals ik gekeken heeft naarmate de jaargangen uitkwamen, kijk opnieuw, alles na mekaar dit keer. Dat biedt bij een serie als deze - een lappendeken van eindeloos slim door mekaar gemonteerde verhaallijnen die ook over de jaargangen heen reiken - een enorme surplus. Ik was meer nog dan destijds totaal overdonderd en ontroerd. David Simon en Ed Burns maakten grote kunst, die - niet gezeverd - aan de Grieken doet denken, en aan Shakespeare. Een dvd-serie die in elke zichzelf respecterende boekenkast een plaats verdient tussen de klassiekers.

The Wire gaat over Baltimore, een Amerikaanse stad met rijke buurten en veel verpauperde wijken. De serie zoomt in op verschillende milieus: dat van de drugshandel, de politie, de vakbond, de politiek, het schoolsysteem en de krantenwereld. Nergens vervallen de makers in zwart-witdenken, stelselmatig blijven ze weg van Hollywoodclichés met heldhaftig wapens trekkende good guys die slechteriken opsluiten. The Wire is geen politieserie, het is een buitengewoon intelligent essay over wat er gebeurt in delen van de samenleving waar we liever niet naar kijken, en dat zit zo goed vervat in ijzersterke, verrassende scenario’s met onvergetelijke personages dat het veel meer impact heeft dan een artikel ooit zou kunnen genereren.

Deze serie doet in alle opzichten recht aan de complexiteit van de wereld. Goed en kwaad zijn geen duidelijke polen, maar schemerzones die in mekaar overlopen. Drugscriminelen kunnen ijskoud zijn, machtsbelust en plat opportunistisch uit op geldgewin, maar evengoed geweldig emotioneel, hoog intelligent en aandoenlijk loyaal. Politiemensen kunnen vernuftig en gedreven zijn, behept om het goede te doen, maar ook blind ambitieus, corrupt en dom. Ik bedoel maar: in The Wire is niemand zomaar één ding, hier lopen ménsen rond: perfect in al hun onvolmaaktheid, elk op hun manier charismatisch, of minstens intrigerend.

David Simon en Ed Burns (niet toevallig mannen die bij de politie, de krant én in het onderwijs hebben gewerkt) schrijven namelijk over mensen die ze kennen. Veel van de figuren zijn gebaseerd op een of meerdere bestaande drugscriminelen, flikken, politici, leraren, journalisten. Meer nog, in de cast zitten niet alleen professionele acteurs, maar ook volk dat de makers kennen van vroeger. Snoop, bijvoorbeeld, een personage dat moorden pleegt voor drugskoning Marlo, heeft zelf jaar en dag in dat milieu gezeten en is na haar tijd in de gevangenis opgevist om mee te spelen. Dat is nog eens het verschil maken, denk ik dan.

De analyses in The Wire zijn snoeihard. Je kijkt binnen in al die milieus en ziet de tragiek, de onoplosbare problemen, de falende systemen. Armoede biedt geen nooduitgangen: ‘The game is the game, you play or get played’, dat zijn de opties. De drugshandel is meedogenloos en onuitroeibaar. De politie kan haar werk niet doen omdat chefs moeten dansen naar de pijpen van de politiek. De scholen kunnen niet onderwijzen omdat ze statistieken moeten voorleggen die zogenaamd hoop geven, ook als dat ten koste gaat van de kinderen zelf. In de politiek wint het electorale belang het altijd van de rest. En de kranten moeten winstgevend zijn, ongeacht de prijs die ze daarvoor betalen. Zij maken en breken politici die natuurlijk evengoed de media gebruiken waar zij kunnen. Het is geen mooie wereld. Dat wisten we al, natuurlijk, maar zoals het hier in beeld is gebracht komt die realiteit harder binnen dan ooit tevoren.

Mijn favoriete jaargang is de vierde, die over het onderwijs. Centraal staan vier kinderen van een jaar of twaalf. Slimme, fijne gastjes die elk op hun manier overeind proberen te blijven. In die dertien afleveringen zit de kern van alle problemen. Schrijnend om te zien. Heartbreaking zelfs, omdat je weet dat er nu jongetjes zoals zij rondlopen die deze fictie echt meemaken. Kijk naar The Wire. Het is een actuele geschiedenisles, het is magistrale fictie, het is pijnlijk onontkoombaar. En dat kan lang niet van alle kunst worden gezegd.


‘The Wire’ is een dvd-serie die in elke zichzelf respecterende boekenkast een plaats verdient tussen de klassiekers