Archief - Films die toch wel diep gaan.

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
P

PBR Streetgang

Legacy Member
@Deus ex Machina: The Matrix is gewoon puur een moderne herwerking van de Allegorie van de Grot (de eerste film alleen dan). Dat is toch een absoluut gegeven. En Plato zelf voert het nog meer met de lepel toe dan de Wachowski bros doen, en ik vind dat al didactisch genoeg.
Maar je merkte zelf al op dat The Matrix de leer van Plato bevat. Hoe je dan nog kan twijfelen aan zijn filosofische waarde/weerspiegeling ervan vind ik zeer bizar.

Maar hij werkt niet filosofisch op dezelfde manier als sommige films van Tarkovsky of Kurosawa of Bergman ofzo... Dat pretendeert die ook niet te doen. Het is gewoon puur een stimulans voor de jongere generatie om zich eventueel bezig te houden met filosofie juist omdat die boodschap zo duidelijk is. Niet alleen is het dat, het is ook absolute eye-candy voor de geeks onder ons, en wat de eerste Matrix betreft, ben ik zeer blij dat die film er is gekomen.
F

FreakyJP

Legacy Member
Deus ex Machina zei:
mijn advies, lees eens een (modern) filosofisch werk, en ik beloof je dat je zal teleurgesteld zijn.
Klik om te vergroten...

Ik weet heus wel wat filosofie is hoor, ik heb vakken gehad zoals Logica en wetenschapsfilosofie, cultuurfilosofie, (media)ethiek en semiotiek (deels taalfilosofie)
N

Neoken

Legacy Member
tommorello zei:
Sommige zaken zijn gewoon niét duidelijk, zeker niet als je die voor het eerst ziet
Klik om te vergroten...

Ik denk wel dat the fountain bewust zo gemaakt is om de kijker wat aan het denken te zetten. Hier en daar wat wegknippen, gecombineerd met de opsplitsing in drie verhaallijnen, doet wonderen op dat vlak. :)

Maar deze film valt eigenlijk best wel mee in vergelijking met andere hersenkrakers.
F

FreakyJP

Legacy Member
Neoken zei:
Ik denk wel dat the fountain bewust zo gemaakt is om de kijker wat aan het denken te zetten. Hier en daar wat wegknippen, gecombineerd met de opsplitsing in drie verhaallijnen, doet wonderen op dat vlak. :)

Maar deze film valt eigenlijk best wel mee in vergelijking met andere hersenkrakers.
Klik om te vergroten...

Ik begreep de film toch pas helemaal toen ik een interview zag met Aronofsky zelf (ik zat er daarvoor wel niet ver van af, maar bepaalde details mistten nog, zoals het feit dat het 2500 verhaal een 'what if' verhaal is, ipv wat zich afspeelt in zijn geest :p)
N

Neoken

Legacy Member
Elvenking zei:
zoals het feit dat het 2500 verhaal een 'what if' verhaal is, ipv wat zich afspeelt in zijn geest :p)
Klik om te vergroten...

Ahzo, straight from the horse's mouth? Misschien moet ik hem dan nog eens opnieuw bekijken. Ik had een andere interpretatie die mij op enkele details na nog niet zo onlogisch leek.

Het leek me namelijk niet onwaarschijnlijk dat de verhaallijn over hem in de toekomst effectief ook hem in de toekomst was, dus eigenlijk het heden voor hem. Zijn uitzonderlijk lange leven zou namelijk mogelijk zijn dankzij zijn ontdekking van de regenererende werking van die molecule geëxtraheerd uit de levensboom. Het verhaal van zijn terminaal zieke vrouw, alsook het verhaal dat ze geschreven heeft, zouden dan eigenlijk flashbacks zijn. Uiteindelijk geeft hij zijn queeste naar het eeuwige leven dan ook op en aanvaard hij de dood voor wat het is, waarbij hij beseft dat niet de lengte van het leven, maar de intensiteit ervan van belang is. Net voor zijn eigenlijke dood beeld hij dan ook in hoe hij zou moeten gereageerd hebben toen zijn vrouw hem vroeg te gaan wandelen in de sneeuw, dit als indicatie van zijn verlichting.

Al had ik ook nog het idee dat de verhaallijn in de toekomst niet noodzakelijk gebeurd moet zijn, of ingebeeld moet zijn, maar gewoon een onafhankelijk verhaal zou zijn dat parallel loopt met de werkelijkheid.
F

FreakyJP

Legacy Member
Neoken zei:
Het leek me namelijk niet onwaarschijnlijk dat de verhaallijn over hem in de toekomst effectief ook hem in de toekomst was, dus eigenlijk het heden voor hem. Zijn uitzonderlijk lange leven zou namelijk mogelijk zijn dankzij zijn ontdekking van de regenererende werking van die molecule geëxtraheerd uit de levensboom. Het verhaal van zijn terminaal zieke vrouw, alsook het verhaal dat ze geschreven heeft, zouden dan eigenlijk flashbacks zijn. Uiteindelijk geeft hij zijn queeste naar het eeuwige leven dan ook op en aanvaard hij de dood voor wat het is, waarbij hij beseft dat niet de lengte van het leven, maar de intensiteit ervan van belang is. Net voor zijn eigenlijke dood beeld hij dan ook in hoe hij zou moeten gereageerd hebben toen zijn vrouw hem vroeg te gaan wandelen in de sneeuw, dit als indicatie van zijn verlichting.
Klik om te vergroten...

mja, klopt ongeveer, maar in het interview stelt hij dat het toekomstverhaal een 'what if' verhaal is eerder dan het echte heden, dat vertelt wat er zou gebeuren mocht hij volhardend zijn in zijn zoektocht, dus een alternatieve versie van 'het verhaal'. De breuk ontstaat op het moment dat zij hem vraagt om mee naar buiten te gaan, vandaar dat die scene herhaalt wordt (en ja, dat is op het einde, de film heeft inderdaad een rare structuur. Ik heb daar nog een gans schema van gemaakt voor mijn examen van scenario-analyse :p

Maar dat is het mooie aan zo'n films he, je kan er je eigen interpretatie aan geven zonder dat deze echt fout is; waardoor de film echt een persoonlijke ervaring wordt.
E

EnnY

Legacy Member
Ik had na het bekijken van The fountain exact dezelfde interpretatie als Neoken.

Nu ik weet dat die 'toekomst' eigenlijk als een 'what if' doorgaat ,maakt dat de film aanvaardbaarder voor me. Elke man in de positie van de hoofdrolspeler (kon niet op de naam komen) zou zich die 'what if' afvragen.

@Elvenkoning: Ik vind dat The Fountain toch niet echt zo kneedbaar is dat je er al je eigen persoonlijke ervaringen kunt aan gaan vastknopen. De vragen in het verhaal worden beantwoord. Je kan het verhaal wel zo in verschillende loopbanen steken, maar uiteindelijk komen ze op hetzelfde uit.

Iemand die wel zo een film weet waar je echt mee kan kneden (om het zo te zeggen)? Maar toch wel iets inhoudelijke waarde, niet gewoon een verhaal met open einde waarop ge kunt verder blijven fantaseren.
P

PBR Streetgang

Legacy Member
@GMotha: ja
@EnnY: Eraserhead, Lost Highway, Kiss Me Deadly (in zekere zin, hangt er van af hoe je het bekijkt)
F

FreakyJP

Legacy Member
EnnY zei:
@Elvenkoning: Ik vind dat The Fountain toch niet echt zo kneedbaar is dat je er al je eigen persoonlijke ervaringen kunt aan gaan vastknopen. De vragen in het verhaal worden beantwoord. Je kan het verhaal wel zo in verschillende loopbanen steken, maar uiteindelijk komen ze op hetzelfde uit.

Iemand die wel zo een film weet waar je echt mee kan kneden (om het zo te zeggen)? Maar toch wel iets inhoudelijke waarde, niet gewoon een verhaal met open einde waarop ge kunt verder blijven fantaseren.
Klik om te vergroten...

Ok, misschien heb ik het wat verkeerd verwoord, ik doelde niet echt op persoonlijke ervaringen zoeken/vastknopen in de film, maar dat hij door mensen op een verschillende manier kan geïnterpreteerd en ervaren worden (we hebben bijvoorbeeld al 3 interpretaties opgenoemd). En mijn stelling was meer algemeen, niet specifiek voor The Fountain :)

Nog een kneedbare film: Cube, gewoonweg omdat er geen verhaal aanwezig is :p
o

orac

Legacy Member
Misschien is Arizona Dream (1993) zo'n film . Er zit heel wat symboliek in en het is mij na afloop van zo'n film nooit duidelijk of ik hem volledig begrepen heb . Het is ook niet altijd simpel het onderscheid te maken tussen surrealisme en symboliek .
Aan een film als Brazil (1985) krijg ik kop noch staart .
P

PBR Streetgang

Legacy Member
orac zei:
Misschien is Arizona Dream (1993) zo'n film . Er zit heel wat symboliek in en het is mij na afloop van zo'n film nooit duidelijk of ik hem volledig begrepen heb . Het is ook niet altijd simpel het onderscheid te maken tussen surrealisme en symboliek .
Aan een film als Brazil (1985) krijg ik kop noch staart .
Klik om te vergroten...
Bwah, Brazil is gewoon fuckin weird. Maar toch niet echt onbegrijpelijk? Waarschijnlijk wordt enig inzicht in het verhaal zelf volledig geblokkeerd door alle crazy shit dat er gebeurt.

Ik vond dat alleszins een super goede film.
N

Neoken

Legacy Member
Elvenking zei:
Nog een kneedbare film: Cube, gewoonweg omdat er geen verhaal aanwezig is :p
Klik om te vergroten...

Laten we Cube 2: Hypercube niet vergeten ! ;)

Ugh, waarom ik die films ooit bekeken heb... :s
g

greg89

Legacy Member
Films van Guillermo del Toro (ofzo) die in het spaans opgenomen zijn; heb er zo 2 gezien waar ik toch tot lang erna soms over namijmerdere :)
Zal even proberen titels te zoeken..

El laberinto del fauno (2006)
... aka Pan's Labyrinth (International: English title)
... aka The Labyrinth of the Faun (International: English title: informal literal title)

El orfanato (2007) (producer)
... aka The Orphanage (UK) (USA)

Deze zijn misschien niet zoals de vorige in de topic, maar ik vind ze ook wel een aanrader :)
b

boogje

Legacy Member
Wil iemand trouwens uitleggen wat er zo geniaal is aan El laberinto del fauno? :unsure:
g

greg89

Legacy Member
Bwa, ik geef mijn eigen interpretatie aan 'diep gaan' :D De film is niet geniaal; maar deed mij terugdenken aan toen ik zo jong was en ook nog zo'n wilde fantasie had, zelf verklaringen geven enzo; en in de film zie je dan natuurlijk visueel uitgewerkt (met echt super costumeplay!). Damn ik zou beter nog eens naar de videotheek rap rije :P
F

FreakyJP

Legacy Member
boogje zei:
Wil iemand trouwens uitleggen wat er zo geniaal is aan El laberinto del fauno? :unsure:
Klik om te vergroten...

Goh, geniaal is een groot woord, maar die film is toch goed. Een goede combinatie van realiteit/fantasie (en vb de manier waarop die elementen omgedraait worden: zo zijn de mensen zelf owel slecht of goed en zijn de fantasiefiguren ambigu/'grijs', terwijl we het eerder omgekeerd verwachten), een creepy sfeertje, goed geacteerd, mooie muziek, mooie scenes, coole monsters. Het is gewoon een sprookje voor volwassenen.
P

PBR Streetgang

Legacy Member
Buiten de fantastische cinematografie en art design, vond ik schitterend aan El Laberinto... de onorthodoxe maar prachtige parallelle verhalen van de oorlog en de fantasie van het kindje. Die twee worden echt geweldig goed verteld, hoe bizar ze ook zijn tesamen, maar ik vond het echt geweldig hoe twee totáál van elkaar verschillende verhalen simultaan verteld kunnen worden zonder dat er vervreemding heerst van de een t.o.v. de ander.

Daarin zie ik het "geniale" van El Laberinto... Maar daarom is het nog niet de beste film van onze generatie zoals ik er al veel heb horen zeggen.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan