Dennoman
Legacy Member
Even een topic openen over één van mijn favoriete subgenres 
Alle geplaatste videofragmenten zijn "public domain" (vrij van auteursrechten), de rest zullen jullie zelf op dvd moeten kopen of euh, via andere wegen vinden
Dit zal voornamelijk dienen als referentiekader voor mensen die ermee willen beginnen en hun spectrum op zogezegde "B-films" willen verbreden.
Wat is klassieke horror?
Het genre dat ik definieer als klassieke horror vond zijn oorsprong in 1910, toen de legendarische Amerikaanse uitvinder en filmproducer Thomas Edison in zijn Edison Studios de film Frankenstein draaide. Wat we zagen, was een op zijn minst gezegd "ruwe" vertelling van het oorspronkelijke verhaal zoals geschreven door Mary Wollstonecraft Shelley, met enkele fragmenten uit het boek die belicht werden in een film van ongeveer tien minuutjes.
http://www.youtube.com/watch?v=TcLxsOJK9bs
Daarvoor draaide de Fransman Georges Méliès al korte "trick films" waarin gebruik werd gemaakt van primitieve, maar zeer effectieve special effects. Omdat hij verschillende sprookjes verfilmde waarin enge taferelen plaatsvonden, kunnen we hem ook als pionier binnen het horrorgenre beschouwen.
http://www.youtube.com/watch?v=TgCtEcwI_hM
Flash forward naar 1919 in Europa. Duitsland was afgestraft voor hun nederlaag in de Eerste Wereldoorlog en werd bestuurd door een staatsvorm die later is gaan bekend staan als de Weimarrepubliek. Door de inflatie raakte het rijk verzeild in een nooit geziene economische depressie en het duistere toekomstbeeld van het gewone volk ging zich vertalen naar de manier waarop men films maakte. Niet alleen pure horrorfilms, maar ook duistere expressionistische meesterwerken worden in deze periode gedraaid. Denk aan Robert Wiene met zijn Das Kabinett des Dr. Caligari (1919), Friedrich Wilhelm Murnau met zijn Nosferatu (1922) en Fritz Lang met zijn Metropolis (1927).
http://www.youtube.com/watch?v=rcyzubFvBsA&feature=channel
Het negatieve wereldbeeld was ook aanwezig aan de andere kant van de Grote Plas. De jaren twintig werden gekenmerkt door de opkomst van Universal als grootste "monster movie studio" en de eerste echte horrorsterren als Lon Chaney. Grote films uit deze periode zijn onder meer Dr. Jeckyll & Mr. Hyde (1920), The Hunchback of Notre Dame (1923) en The Phantom of the Opera (1925).
http://www.youtube.com/watch?v=FgiPXFVY0T8&feature=channel
De opkomst van de geluidsfilm opende voor het horrorgenre nieuwe deuren en vooral Universal maakte daar dankbaar gebruik van doorheen de jaren '30. Dracula (1931), Frankenstein (1931), The Mummy (1932) en Bride of Frankenstein (1935) zijn slechts enkele voorbeelden van deze "horror talkies" die de jaren '30 aan de box office domineerden. Sterren als Béla Lugosi, Boris Karloff en Lon Chaney Jr. en regisseurs als James Whale en Tod Browning werden "household names" en horror werkte zich op tot een belangrijk genre voor de gewone man. Deze gouden periode van Universal horrors werd afgesloten in de vroege jaren veertig door kaskrakers als The Wolf Man (1941) en The Phantom of the Opera (1943).
Gaandeweg begonnen de grote studio's die A-films produceerden aan hoog tempo, opnieuw terrein te winnen. De horrorwereld raakte verzeild in een eindeloze spiraal aan weinig geïnspireerde sequels die weinig meer waren dan pastiches of flauwe afkooksels van de originele films die het genre groot hadden gemaakt. Enkel filmstudio RKO bleef kwalitatief hoogstaande horror produceren, zij het met belachelijke en duidelijk goedkoop aangekochte titels als I Walked with a Zombie en Cat People onder leiding van horrorproducer Val Lewton. Zijn manier van filmmaken leek geenszins op de monsterparades van Universal en ging meer over naar wat we vandaag kennen als de thriller. Zonder het zelf te beseffen gaf hij horror een heel nieuw gezicht. Zelfs de grote Alfred Hitchcock zou later toegeven dat hij een flink deel van de mosterd bij Lewton had gehaald.
Na de Tweede Wereldoorlog, waarbij Amerika veel nader betrokken was geraakt en dus overspoeld werd door allerhande propagandafilms, zorgde de introductie van televisie in de jaren '50 ervoor dat alle klassiekers uit de jaren '30 een heel nieuw publiek bereikten. Qua eigentijdse horror kwam de focus te liggen op buitenaardse wezens en de keerzijde van de medaille die de snelle wetenschappelijke vooruitgang met zich meebracht. The Creature from the Black Lagoon (1954) wordt gezien als de inzetter van de laatste generatie classic horrors.
De klassieke horrorfilms stierven een stille dood omstreeks het einde van de jaren '50, en het zou tot de jaren '70 duren eer Hollywood horror opnieuw een plaatsje ging geven naast de meer succesvolle thrillers van de hand van onder meer Hitchcock. Jaws (1975) en The Shining (1980) zijn twee voorbeelden van de nieuwe generatie horror die opdook in Hollywood. Er werd meer gefocust op het psychologische aspect, zoals de angst voor de diepzee en totale afzondering in leegstaande ruimtes. Op dat vlak was Lewton in de jaren '40 dus al behoorlijk vooruitstrevend.
In Groot-Brittanië deed men echter een verdienstelijke poging om het klassieke horrorgenre in stand te houden. De Hammer Studios maakten met hun Hammer Horror-reeks opnieuw enkele klassieke films. Onder meer Christopher Lee en Peter Cushing werden wereldberoemd door hun vertolkingen van respectievelijk Graaf Dracula en Professor Van Helsing en talloze andere klassieke horrorfiguren. De films bleven echter een relatief Europees fenomeen tot ze in de jaren '80 over de wereld werden verspreid in het toen nog gloednieuwe VHS-formaat.
En nu kunnen we alle klassieke horrorfilms dus bekijken op dvd, Blu-ray of andere hoogtechnologische snufjes. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat ik nog enkele mensen zo gepassioneerd krijg als ik erover ben, dus als jullie aanraders zoeken buiten de titels die ik heb genoemd: vraag maar raak
Alle geplaatste videofragmenten zijn "public domain" (vrij van auteursrechten), de rest zullen jullie zelf op dvd moeten kopen of euh, via andere wegen vinden
Dit zal voornamelijk dienen als referentiekader voor mensen die ermee willen beginnen en hun spectrum op zogezegde "B-films" willen verbreden.
Wat is klassieke horror?
Het genre dat ik definieer als klassieke horror vond zijn oorsprong in 1910, toen de legendarische Amerikaanse uitvinder en filmproducer Thomas Edison in zijn Edison Studios de film Frankenstein draaide. Wat we zagen, was een op zijn minst gezegd "ruwe" vertelling van het oorspronkelijke verhaal zoals geschreven door Mary Wollstonecraft Shelley, met enkele fragmenten uit het boek die belicht werden in een film van ongeveer tien minuutjes.
http://www.youtube.com/watch?v=TcLxsOJK9bs
Daarvoor draaide de Fransman Georges Méliès al korte "trick films" waarin gebruik werd gemaakt van primitieve, maar zeer effectieve special effects. Omdat hij verschillende sprookjes verfilmde waarin enge taferelen plaatsvonden, kunnen we hem ook als pionier binnen het horrorgenre beschouwen.
http://www.youtube.com/watch?v=TgCtEcwI_hM
Flash forward naar 1919 in Europa. Duitsland was afgestraft voor hun nederlaag in de Eerste Wereldoorlog en werd bestuurd door een staatsvorm die later is gaan bekend staan als de Weimarrepubliek. Door de inflatie raakte het rijk verzeild in een nooit geziene economische depressie en het duistere toekomstbeeld van het gewone volk ging zich vertalen naar de manier waarop men films maakte. Niet alleen pure horrorfilms, maar ook duistere expressionistische meesterwerken worden in deze periode gedraaid. Denk aan Robert Wiene met zijn Das Kabinett des Dr. Caligari (1919), Friedrich Wilhelm Murnau met zijn Nosferatu (1922) en Fritz Lang met zijn Metropolis (1927).
http://www.youtube.com/watch?v=rcyzubFvBsA&feature=channel
Het negatieve wereldbeeld was ook aanwezig aan de andere kant van de Grote Plas. De jaren twintig werden gekenmerkt door de opkomst van Universal als grootste "monster movie studio" en de eerste echte horrorsterren als Lon Chaney. Grote films uit deze periode zijn onder meer Dr. Jeckyll & Mr. Hyde (1920), The Hunchback of Notre Dame (1923) en The Phantom of the Opera (1925).
http://www.youtube.com/watch?v=FgiPXFVY0T8&feature=channel
De opkomst van de geluidsfilm opende voor het horrorgenre nieuwe deuren en vooral Universal maakte daar dankbaar gebruik van doorheen de jaren '30. Dracula (1931), Frankenstein (1931), The Mummy (1932) en Bride of Frankenstein (1935) zijn slechts enkele voorbeelden van deze "horror talkies" die de jaren '30 aan de box office domineerden. Sterren als Béla Lugosi, Boris Karloff en Lon Chaney Jr. en regisseurs als James Whale en Tod Browning werden "household names" en horror werkte zich op tot een belangrijk genre voor de gewone man. Deze gouden periode van Universal horrors werd afgesloten in de vroege jaren veertig door kaskrakers als The Wolf Man (1941) en The Phantom of the Opera (1943).
Gaandeweg begonnen de grote studio's die A-films produceerden aan hoog tempo, opnieuw terrein te winnen. De horrorwereld raakte verzeild in een eindeloze spiraal aan weinig geïnspireerde sequels die weinig meer waren dan pastiches of flauwe afkooksels van de originele films die het genre groot hadden gemaakt. Enkel filmstudio RKO bleef kwalitatief hoogstaande horror produceren, zij het met belachelijke en duidelijk goedkoop aangekochte titels als I Walked with a Zombie en Cat People onder leiding van horrorproducer Val Lewton. Zijn manier van filmmaken leek geenszins op de monsterparades van Universal en ging meer over naar wat we vandaag kennen als de thriller. Zonder het zelf te beseffen gaf hij horror een heel nieuw gezicht. Zelfs de grote Alfred Hitchcock zou later toegeven dat hij een flink deel van de mosterd bij Lewton had gehaald.
Na de Tweede Wereldoorlog, waarbij Amerika veel nader betrokken was geraakt en dus overspoeld werd door allerhande propagandafilms, zorgde de introductie van televisie in de jaren '50 ervoor dat alle klassiekers uit de jaren '30 een heel nieuw publiek bereikten. Qua eigentijdse horror kwam de focus te liggen op buitenaardse wezens en de keerzijde van de medaille die de snelle wetenschappelijke vooruitgang met zich meebracht. The Creature from the Black Lagoon (1954) wordt gezien als de inzetter van de laatste generatie classic horrors.
De klassieke horrorfilms stierven een stille dood omstreeks het einde van de jaren '50, en het zou tot de jaren '70 duren eer Hollywood horror opnieuw een plaatsje ging geven naast de meer succesvolle thrillers van de hand van onder meer Hitchcock. Jaws (1975) en The Shining (1980) zijn twee voorbeelden van de nieuwe generatie horror die opdook in Hollywood. Er werd meer gefocust op het psychologische aspect, zoals de angst voor de diepzee en totale afzondering in leegstaande ruimtes. Op dat vlak was Lewton in de jaren '40 dus al behoorlijk vooruitstrevend.
In Groot-Brittanië deed men echter een verdienstelijke poging om het klassieke horrorgenre in stand te houden. De Hammer Studios maakten met hun Hammer Horror-reeks opnieuw enkele klassieke films. Onder meer Christopher Lee en Peter Cushing werden wereldberoemd door hun vertolkingen van respectievelijk Graaf Dracula en Professor Van Helsing en talloze andere klassieke horrorfiguren. De films bleven echter een relatief Europees fenomeen tot ze in de jaren '80 over de wereld werden verspreid in het toen nog gloednieuwe VHS-formaat.
En nu kunnen we alle klassieke horrorfilms dus bekijken op dvd, Blu-ray of andere hoogtechnologische snufjes. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat ik nog enkele mensen zo gepassioneerd krijg als ik erover ben, dus als jullie aanraders zoeken buiten de titels die ik heb genoemd: vraag maar raak
Uw thread is kwenioecool.