Na lang zoeken nog ergens teruggevonden op een verloren gewaande USb-stick =
Daniël Evans (Bale) leidt een rustig gezinsleven dat gehypothekeerd wordt door een gebrek aan liquide middelen. Wanneer Ben Wade (Crowe), een beruchte crimineel, eindelijk wordt gesnapt, ziet Dan zijn kans schoon om de familiale schatkist te spekken. Hij biedt zich vrijwillig aan om Wade mee te escorteren naar Contention, de dichtstbijzijnde halte van de trein naar Yuma’s gevangenis. Evans, vechtend voor een heldenstatus in zijn oudste zoons ogen, maakt er zijn persoonlijke missie van om Wade om 15u10 op deze trein te krijgen. Uiteraard zeer tegen de zin van Wades deerlijk dodelijke gang.
Christian Bale lijkt omnipresent. En in welke film hij recentelijk ook opduikt, hij staat er. Als cowboy, vleermuis, goochelaar, … Bale levert stuk voor stuk oerdegelijke prestaties af terwijl hij probleemloos, in welk pak dan ook, de coolste acteur van de film blijft. In deze western is dat wel lastiger dan gewoonlijk want de prent bulkt van de heerlijke personages en dito prestaties. Crowe levert een charismatische, begrijpelijke doch onmeedogende bad guy af die ik stiekem toch een warm hart toedraag (ondanks mijn kleine degout voor Russel). Je merkt dat de man van kop tot teen vol kwade bedoelingen zit maar niet resoluut de middelen van een baarlijke duivel aanwendt om zijn doel te bereiken. De bijrollen zijn van dezelfde kwaliteit. Toch steekt Wades complice Charlie Prince (fantastisch strakke outfit trouwens) er bovenuit. Na de slechterik in Hostage steelt Foster nu hier opnieuw de show door een laakbaar personage in elk facet van het woord neer te poten. Foster geeft hierdoor nog meer cachet aan het personage van Crowe. De overige rollen zijn degene die je wilt zien in dergelijke setting; getormenteerde zielen die vasthouden aan hun principes of deze overboord gooien zo gauw enig gevaar dreigt.
Doorheen de film voltrekken zich drie grote, mooi gespreide actiesequenties. Vooral de uitgesponnen laatste strijd kon me enorm bekoren; standvastig in beeld gebracht met een geweldige oriëntatie in een dorpje dat krioelt van het schietgrage canaille. Ondanks het plezier van dergelijke nostalgische machtsontplooiingen (de overval op het geldtransport in het begin met de staven dynamiet en mitrailleur!), lag het werkelijke genotteer in de ontwikkeling van de band tussen Crowe en Bale. Enkele clichéwendingen (de immer misnoegde bewaker die de gevangene geen greintje menselijkheid gunt of tijgerende indianen) verlenen die ontluiking een gelaagde en spannende structuur waarin vertrouwen en afkeer elkaar moeiteloos afwisselen (met het einde als hoogtepunt). Deze wisselwerkingen worden knap in beeld gebracht, evenals de onmetelijke afstand tussen de dorpjes van de Far West. Om in een ander gehucht te geraken, moet je je uren onderwerpen aan een (gezamenlijke) galoppade. De sfeer van zulke expedities dringt door het scherm vanwege de broeierige kleuren en begeleidende muziek. De gekende landschapsshots die de immense rurale vlakte en leegte blootleggen, worden leuk geïntegreerd in de scènes zonder een onderwerp op zich te worden.
3:10 To Yuma levert op elk vlak een solide prestatie af. Gedurende twee uur weet de film te boeien met een mengeling van actie en emotie. De vertolkingen van de hoofdrolspelers zijn Oscarwaardig en je krijgt er opnieuw een heerlijke performance van Foster bovenop. Dit alles wordt vakkundig gekadreerd en convergeert naar een gepast einde. Als dit de voorbode is van een reeks hoogstaande westerns, haal ik prompt mijn lasso van stal … mede omdat ik sinds kort weer degelijk recente(re) games kan spelen en Call of Juarez op het verlanglijstje staat!
Even over dat pak van Foster, hier op de poster:
Asskicking of wat?
. Heb die een halfjaar geleden op dvd bekeken denk ik
ASAP naar de bios dus!
.