grungywout
Legacy Member
Al sinds enkele jaren bestookt “Ghost House Pictures”, het productiehuisje van horrorveteraan Sam Raimi, ons jaarlijks met een aantal PG-13 horrorfilmpjes zoals “The Grudge” 1 en 2, “Boogeymen” en “The Messengers”. Allen deden het blijkbaar betrekkelijk goed aan de Box Office maar vraag mij niet waarom want echt interessant waren deze films niet te noemen. Ghost House heeft dan nu toch uiteindelijk besloten om de commercieel veilige PG-13 zone te verlaten en ons een snoeiharde R-rated vampierenfilm gebaseerd op de gelijknamige comic te leveren die er op het eerste zicht zelfs de moeite waard uitziet.
Eén keer per jaar komt de zon niet meer op in het Alaskaanse stadje “Barrow”. Deze godvergeten plek midden in de toendra gelegen bij een olieraffinaderij wordt een maand lang in totale duisternis gehuld. Voor de meeste mensen van Barrow is dit het ideale excuus om een maandje zonnigere oorden op te zoeken. Echter dit jaar blijken er een aantal vreemde dingen aan de hand te zijn aangezien één of andere snoodaard het heeft gemunt op alle communicatiemiddelen met de buitenwereld. Tegen zonsondergang gaan de poppen dan ook aan het dansen als blijkt dat een meute hongerige vampieren het heeft gemunt op Barrow. De inwoners zijn gevangenen in hun eigen stad en de overlevenden moeten trachten te overleven totdat de zon weer opkomt. Dit is zowat het hele uitgangspunt van “ 30 Days of Night”. Dertig donkere dagen overleven in de vrieskou constant belaagd door vampieren, de meest essentiële vorm van survival horror.
Al vanaf het eerste shot wordt duidelijk dat 30 days een nogal gestileerde look heeft meegekregen. Dit is duidelijk niet opgenomen op locatie (grotendeels dan toch niet) maar ergens op een veilige set en dat is helemaal geen verwijt want dat is net wat de film een nogal uitgesproken comicbookfeel geeft (niet verwonderlijk aangezien de film zelfs is gebaseerd op een comic). Op momenten moest ik zelfs terugdenken aan John Carpenter’s “The Thing” wat meteen mag worden opgevat als een compliment. Ook het design van de vampieren is rechtstreeks overgenomen uit de comic wat dus wilt zeggen dat ze er niet zo menselijk uitzien als in de meeste films maar eerder als misvormde monsters die praten met een nogal vreemd Slavisch accent.
De cast bestaat niet echt uit enorm grote namen maar weet zich toch te redden. We hebben Josh Harnett als de plaatselijke sheriff van dienst en Melissa George als zijn (ex-)vrouw die beiden doen wat ze moeten doen maar ook niet meer dan dat. Eigenlijk de enige persoon in de hele cast die er nog een beetje bovenuit steekt is de altijd uitstekende Ben Foster als “The Stranger”. Foster heeft de laatste jaren zich voornamelijk moeten bewijzen met een aantal bijrollen maar telkens weet hij toch wel op een positieve manier op te vallen net zoals hier.
En laten we het nu ook eens even hebben over één van de meest opvallende aspecten van de hele film: het geweld. Iedereen die de comics heeft gelezen weet dat onthoofdingen en andere gewelddaden schering en inslag zijn in het verhaal maar de film gaat zelfs nog een stapje verder. Zo is er een indrukwekkende sequentie waarin Barrow voor de eerste keer frontaal wordt aangevallen gefilmd vanuit een topdown view die de chaos op een overzichtelijke manier weergeeft en het gaat er nogal brutaal aan toe. Neen, het geweld is misschien niet constant aanwezig maar als het er dan uiteindelijk dan toch is gaat het er hevig aan toe. Niet dat gore en geweld elementen zijn die per se een goede film maken maar ik zie het liever zo dan een makke PG-13 versie hiervan.
We hebben dus een adequate cast, een coole look en bakken gore en geweld. Is er nog iets dat roet in het eten zou kunnen komen gooien? Jammer genoeg wel. Het grote probleem dat deze film immers heeft is zijn veel te lange speelduur van bijna twee uur. Vanaf dat de overlevenden zich moeten verstoppen voor de vampieren is het tempo bijna compleet verdwenen uit de film. Op het scherm verschijnt regelmatig het tijdsverloop van de feiten maar tegen de tijd dat ze bij dag zeven zitten heb je een beetje de reactie van: “Fuck, nog 23 dagen te gaan”. Het is niet dat er in die dertig dagen niets gebeurt maar het is ook niet altijd even interessant. Ik weet ook niet waarom ze hier in de film echt zo diep op zijn ingegaan terwijl in de comics hier nauwelijks een woord over wordt gerept. In het midden had dus wel gerust een kwartiertje getrimd kunnen worden.
Kortom: David Slade levert met “30 Days of Night” een goedgemaakte creature feature af die zeker weet te entertainen maar zeker ook niet flawless is. Het ziet er goed uit, het heeft sfeer, een redelijke cast en het heeft een degelijke portie gore en geweld maar het midden mocht wat beknopter zijn want zo hier en daar sleept het teveel aan. Dit zal waarschijnlijk niet kost zijn voor iedereen maar je kan erger terechtkomen dan deze “30 Days of Night”.
Eén keer per jaar komt de zon niet meer op in het Alaskaanse stadje “Barrow”. Deze godvergeten plek midden in de toendra gelegen bij een olieraffinaderij wordt een maand lang in totale duisternis gehuld. Voor de meeste mensen van Barrow is dit het ideale excuus om een maandje zonnigere oorden op te zoeken. Echter dit jaar blijken er een aantal vreemde dingen aan de hand te zijn aangezien één of andere snoodaard het heeft gemunt op alle communicatiemiddelen met de buitenwereld. Tegen zonsondergang gaan de poppen dan ook aan het dansen als blijkt dat een meute hongerige vampieren het heeft gemunt op Barrow. De inwoners zijn gevangenen in hun eigen stad en de overlevenden moeten trachten te overleven totdat de zon weer opkomt. Dit is zowat het hele uitgangspunt van “ 30 Days of Night”. Dertig donkere dagen overleven in de vrieskou constant belaagd door vampieren, de meest essentiële vorm van survival horror.
Al vanaf het eerste shot wordt duidelijk dat 30 days een nogal gestileerde look heeft meegekregen. Dit is duidelijk niet opgenomen op locatie (grotendeels dan toch niet) maar ergens op een veilige set en dat is helemaal geen verwijt want dat is net wat de film een nogal uitgesproken comicbookfeel geeft (niet verwonderlijk aangezien de film zelfs is gebaseerd op een comic). Op momenten moest ik zelfs terugdenken aan John Carpenter’s “The Thing” wat meteen mag worden opgevat als een compliment. Ook het design van de vampieren is rechtstreeks overgenomen uit de comic wat dus wilt zeggen dat ze er niet zo menselijk uitzien als in de meeste films maar eerder als misvormde monsters die praten met een nogal vreemd Slavisch accent.
De cast bestaat niet echt uit enorm grote namen maar weet zich toch te redden. We hebben Josh Harnett als de plaatselijke sheriff van dienst en Melissa George als zijn (ex-)vrouw die beiden doen wat ze moeten doen maar ook niet meer dan dat. Eigenlijk de enige persoon in de hele cast die er nog een beetje bovenuit steekt is de altijd uitstekende Ben Foster als “The Stranger”. Foster heeft de laatste jaren zich voornamelijk moeten bewijzen met een aantal bijrollen maar telkens weet hij toch wel op een positieve manier op te vallen net zoals hier.
En laten we het nu ook eens even hebben over één van de meest opvallende aspecten van de hele film: het geweld. Iedereen die de comics heeft gelezen weet dat onthoofdingen en andere gewelddaden schering en inslag zijn in het verhaal maar de film gaat zelfs nog een stapje verder. Zo is er een indrukwekkende sequentie waarin Barrow voor de eerste keer frontaal wordt aangevallen gefilmd vanuit een topdown view die de chaos op een overzichtelijke manier weergeeft en het gaat er nogal brutaal aan toe. Neen, het geweld is misschien niet constant aanwezig maar als het er dan uiteindelijk dan toch is gaat het er hevig aan toe. Niet dat gore en geweld elementen zijn die per se een goede film maken maar ik zie het liever zo dan een makke PG-13 versie hiervan.
We hebben dus een adequate cast, een coole look en bakken gore en geweld. Is er nog iets dat roet in het eten zou kunnen komen gooien? Jammer genoeg wel. Het grote probleem dat deze film immers heeft is zijn veel te lange speelduur van bijna twee uur. Vanaf dat de overlevenden zich moeten verstoppen voor de vampieren is het tempo bijna compleet verdwenen uit de film. Op het scherm verschijnt regelmatig het tijdsverloop van de feiten maar tegen de tijd dat ze bij dag zeven zitten heb je een beetje de reactie van: “Fuck, nog 23 dagen te gaan”. Het is niet dat er in die dertig dagen niets gebeurt maar het is ook niet altijd even interessant. Ik weet ook niet waarom ze hier in de film echt zo diep op zijn ingegaan terwijl in de comics hier nauwelijks een woord over wordt gerept. In het midden had dus wel gerust een kwartiertje getrimd kunnen worden.
Kortom: David Slade levert met “30 Days of Night” een goedgemaakte creature feature af die zeker weet te entertainen maar zeker ook niet flawless is. Het ziet er goed uit, het heeft sfeer, een redelijke cast en het heeft een degelijke portie gore en geweld maar het midden mocht wat beknopter zijn want zo hier en daar sleept het teveel aan. Dit zal waarschijnlijk niet kost zijn voor iedereen maar je kan erger terechtkomen dan deze “30 Days of Night”.
ad:
!
Wat had je nu gedacht.
Rustig in- en... uitademen. En dan...