PBR Streetgang
Legacy Member
Ah, the return of Lakigigar indeed...
Anyway, Leviathan is dus zeker niet filosofisch. Hij triggert wel een gedachtestroom over wat juist een film is en kan zijn, misschien doet hij je ook nadenken over het leven van de vissers etc. Maar diep filosofisch? Not so much imo.
Agreed, Leviathan is desoriënterend en enigszins wat misselijkmakend, maar er zijn genoeg andere meesterwerken die dat ook zijn (ik denk hier aan sommige werken van Gaspar Noë, David Cronenberg, Harmony Korine en wellicht vele anderen) dus ik zie niet in waarom dat een minpunt hoeft te zijn. Ik hou er van wanneer een film me dingen kan doen voelen die niet zozeer brain activity stimuleren, maar een lichamelijke reactie die nieuwe perspectieven opent ivm nadenken over een film en zijn materie.
Los hiervan kan je natuurlijk Leviathan ook zien als een vormelijk experiment, dat imo bijzonder geslaagd is want de camera's ziijn zodanig goed geplaatst, de angles zijn zo bevreemdend, de licht- en beeldkwaliteit is zo lo-fi dat je familiaire objecten ervaart als iets totaal nieuws, like a proper hallucinogen.
Een ietwat vage definite van deze, toegegeven, vage subtak van antropologie en etnografie volgens Sarah Pink: Sensory ethnography is the rethinking of ethnography in terms of senses. So that doesn't mean the ethnographic studyof the senses (although that could form part of a sensory ethnography project.) But sensory ethnography is a methodology. It's an approach to doing ethnography that takes account of sensory experience, sensory perception, and sensory categories that we use when we talk about our experiences and our everyday life.
En volgens de site van het Lab zelf: the development of creative work and research that is itself constitutively visual or acoustic — conducted through audiovisual media rather than purely verbal sign systems — and which may thus complement the human sciences’ and humanities’ almost exclusive reliance on the written word and quantification. It opposes the traditions of art that are not deeply infused with the real, those of documentary that are derived from broadcast journalism, and those of visual anthropology that mimic the discursive inclinations of their mother discipline.
Zie ook Sweetgrass (een docu over de laatste sheep drive over de heuvels en door de bergen van Montana) en People's Park (een one take docu waarin de camera zich begeeft door een groot publiek park in Chengu, China).
Altijd fijn wanneer mensen vooraf al beslist hebben waar een film over zal gaan, beslissen dat ze die niet goed zullen vinden en voorbarige vergelijkingen maken met andere films (die ze overigens ook nog niet gezien hebben) waar bijna geen enkele overeenkomsten te vinden zijn.Lakigigar zei:
Waarom klaagde je net over diepe en filosofische films terwijl je nu zegt dat Bin Jip een van je favorieten is? Zelf was ik geen fan, maar het leek me wel dat die film daar net naar op zoek ging.Lakigigar zei:lol, is zelfs getypeerd onder genre experimenteel (dus toegankelijk is die al zeker niet). Enja, maak je alvast geen zorgen om ondertitels, lol... er wordt dus geen woord in gesproken.Nu dat moet niet per se iets slechts betekenen. In bin-jip wordt er ook weinig gezegd en toch is het één van de mooiste films die ik heb gezien.
Anyway, Leviathan is dus zeker niet filosofisch. Hij triggert wel een gedachtestroom over wat juist een film is en kan zijn, misschien doet hij je ook nadenken over het leven van de vissers etc. Maar diep filosofisch? Not so much imo.
Wel, de filmmakers komen uit het Sensory Ethnographics Lab, en zijn dus bezig met een immersieve studies van bepaalde groepen mensen en hun activiteiten. Dat je zeeziek werd tijdens het bekijken van de film zie ik als een betreurenswaardig neveneffect. De filmmakers zijn dus enigszins geslaagd zijn in hun opzet!DaFreak zei:
Agreed, Leviathan is desoriënterend en enigszins wat misselijkmakend, maar er zijn genoeg andere meesterwerken die dat ook zijn (ik denk hier aan sommige werken van Gaspar Noë, David Cronenberg, Harmony Korine en wellicht vele anderen) dus ik zie niet in waarom dat een minpunt hoeft te zijn. Ik hou er van wanneer een film me dingen kan doen voelen die niet zozeer brain activity stimuleren, maar een lichamelijke reactie die nieuwe perspectieven opent ivm nadenken over een film en zijn materie.
Los hiervan kan je natuurlijk Leviathan ook zien als een vormelijk experiment, dat imo bijzonder geslaagd is want de camera's ziijn zodanig goed geplaatst, de angles zijn zo bevreemdend, de licht- en beeldkwaliteit is zo lo-fi dat je familiaire objecten ervaart als iets totaal nieuws, like a proper hallucinogen.
Een ietwat vage definite van deze, toegegeven, vage subtak van antropologie en etnografie volgens Sarah Pink: Sensory ethnography is the rethinking of ethnography in terms of senses. So that doesn't mean the ethnographic studyof the senses (although that could form part of a sensory ethnography project.) But sensory ethnography is a methodology. It's an approach to doing ethnography that takes account of sensory experience, sensory perception, and sensory categories that we use when we talk about our experiences and our everyday life.
En volgens de site van het Lab zelf: the development of creative work and research that is itself constitutively visual or acoustic — conducted through audiovisual media rather than purely verbal sign systems — and which may thus complement the human sciences’ and humanities’ almost exclusive reliance on the written word and quantification. It opposes the traditions of art that are not deeply infused with the real, those of documentary that are derived from broadcast journalism, and those of visual anthropology that mimic the discursive inclinations of their mother discipline.
Zie ook Sweetgrass (een docu over de laatste sheep drive over de heuvels en door de bergen van Montana) en People's Park (een one take docu waarin de camera zich begeeft door een groot publiek park in Chengu, China).
Die films zijn inderdaad heel wat abstracter en meer surreëel dan Mulholland Dr., maar ik vind die laatste zeker ook wel een interessant experiment. Het is een pilot voor een serie, recut tot een mysterieuze en elliptische langspeelfilm die ondanks zijn gebrek aan aanvullende materie en dus een coherent plot, nog steeds erg goed werkt en misschien wel een van de grootste eesterwerken uit deze eeuw is. Vraag maar aan Lakigigar!AreVee zei:
). Ik heb hem hier al 2x opgezet maar dan als achtergrond tijdens een feestje met eigen soundtrack onder. Zo'n film actief bekijken lukt me niet want na het zoveelste kwakkelende shot van een vogel begin ik tegen de klok te worstelen. Al bij al kwam de film bij mij over als deadliest catch, the arty edition en dat sprak me niet echt aan.