Archief - Welke financiële stabiliteit voor kinderwens

Met ouder worden ben ik steeds meer in contact gekomen met mensen die aan kinderen zijn begonnen, logisch.
Wat mij opviel is dat ze allemaal verschillende ideeën hadden over "wat ze moesten hebben " voor ze er aan wilden beginnen. Dat gaat dan over al dan niet bezit van vastgoed, bepaald loon, bepaalde som aan spaargeld etc.

Hoe zit dat bij jullie? Toen jullie begonnen aan kinderen (of zij die plannen hebben), wat was voor jullie het minimum financieel gezien alvorens je raak wilde schieten ? En vooral: waarom?

Hier was het een ongelukske tijdens de bouw met een bijna lege bankrekening...

Nooit een lijstje voorwaarden gemaakt eigenlijk. Wij hadden stabiele jobs, een huis gekocht en loonpakket zat ok. Dus financieel gezien vonden we dat ok.

De eigenlijke beslissing kwam toen we voelden dat we een mooie periode met twee hadden afgelegd en we er klaar voor waren. Dus eerder emotioneel dan financieel.

Een eigen huis met redelijke afbetaling + een buffer van minimum 15.000€. (+ een diploma + getrouwd, maar deze zijn niet financieel)
Dat was mijn ideaalbeeld, wat ook lukte.

Voor mijn vrouw was het ideale vóór haar dertigste, het financiële was bijkomstig.
Iets wat, deels door de eerste alinea en deels door een miskraam, dan weer niet lukte.

Geen. Het is nooit "het ideale moment" om aan kinderen te beginnen, denk ik.
Als je nauwelijks rond komt en weet dat je maandelijks 600 euro crèche gaat moeten betalen, dan moet er dringend eens samengezeten worden om te zien waar je in gaat besparen.
Maar zeggen dat je X aantal euro moet hebben staan, is voor mij een brug te ver.

Wij hebben wel een eigen huis met een lage hypotheek, maar geen noemenswaardige spaarboekje. Ik werk bewust deeltijds omdat we het belangrijk vinden er voor haar te zijn, elke dag en we komen rond zonder elke euro om te moeten draaien.
We zijn wel goed verzekerd op meerdere vlakken en dat geeft wat gemoedsrust. Onze dochter is vaak ziek en meermaals per jaar belandt ze in het ziekenhuis. Een goede hospitalisatieverzekering waarbij de inslapende ouder niet op een klapzetel moet slapen maar in een bed op een ruime kamer, maakt een verschil. Doordat ik deeltijds werk kan ik het veel makkelijker regelen dat ze nooit alleen in het ziekenhuis moet blijven (ofwel krijg ik vrijaf op het werk, ofwel springen papa of oma een half dagje in als ik ga werken) en dat zijn zaken die voor ons belangrijker zijn dan een stevig spaarboekje of alles materieel te kunnen bieden wat een volwassene denkt dat een kind nodig heeft.

Veel belangrijker dan financiële of materiële zaken geregeld hebben, is dat je relatie goed zit en jullie op een zelfde lijn staan qua waarden. Een kind op de wereld brengen is een stressvolle en slopende periode overgoten met een saus van slaaptekort. Als je dan nog ruzie moet maken over op café gaan, de schoonouders, of de kleine merkkleding moet dragen of niet, of die nu wel of niet bij een babysit mag blijven,... Is de kans veel groter dat die kleine uit een gebroken gezin komt dan wanneer je een huurhuis hebt en of er nu al dan niet 20k op een spaarrekening staat.

Mijn persoonlijke visie.
Ik hoef geen kinderen, net omdat het financiële mij serieus afschrikt. En dan bedoel ik vooral dat ik niet meer kan doen en laten wat ik wil, omdat ik bepaalde kosten heb door dat kind.
Is ook niet zuiver financieel. Maar uiteraard ook gewoon het tijdsaspect, je kan niet doen en laten wat je wilt met kinderen.

Kinderen zijn nu eenmaal een serieuze kostenpost. En ik zou persoonlijk niet aan kinderen beginnen zonder dat je financieel heel stabiel bent. Dan denk ik aan vastgoed en een goede spaarbuffer.

Ik zie in mijn omgeving maar al te vaak dat mensen met kinderen het niet heel breed hebben. En dat je bepaalde financiële offers moet maken.

0 financiële parameters in de beslissing.

Het is niet dat een kind voor een doorsnee gezin het mes financieel op de keel zet...

MrKend54l zei:

Mijn persoonlijke visie.
Ik hoef geen kinderen, net omdat het financiële mij serieus afschrikt. En dan bedoel ik vooral dat ik niet meer kan doen en laten wat ik wil, omdat ik bepaalde kosten heb door dat kind.
Is ook niet zuiver financieel. Maar uiteraard ook gewoon het tijdsaspect, je kan niet doen en laten wat je wilt met kinderen.

Kinderen zijn nu eenmaal een serieuze kostenpost. En ik zou persoonlijk niet aan kinderen beginnen zonder dat je financieel heel stabiel bent. Dan denk ik aan vastgoed en een goede spaarbuffer.

Ik zie in mijn omgeving maar al te vaak dat mensen met kinderen het niet heel breed hebben. En dat je bepaalde financiële offers moet maken.

Klik om te vergroten...

Dat financiële is dus verwaarloosbaar in vergelijking met de andere zaken die je - heel terecht! - opsomt. Ik ken enkel het standpunt van mezelf als vrouw, waarbij de opoffering nog groter is (fysiek, hormonaal, verwachtingspatroon,....) vind ik, maar mijn man is zijn partner wel "kwijt" sinds we ouders zijn geworden. Ik ben altijd doodop en altijd moeder op de eerste plaats. Als hij iets wil vertellen of bespreken moet hij al wachten tot de kleine slaapt want anders krijgt hij maar een half oor. Spontaan ergens naar toe gaan kan niet meer, er moet nu een luiertas met reservekleren, eten, luiers, speelgoed,... Mee en er moet rekening worden gehouden met eet-en slaapmomenten.
Vroeger bleef hij vaak (wekelijks bijna) lager weg van huis omdat hij nog iets wou afwerken, nog iets ging gaan eten of drinken met een collega,... Nu wil dat zeggen dat hij zijn dochter dan s avonds niet ziet wat voor hem een no-go is en moet er overlegd worden wie wanneer naar de crèche gaat. Dat is natuurlijk het zwaarst en meest ingrijpend in de beginfase, maar die is niet op een paar dagen voorbij natuurlijk... En dus moet je die periode van de eerste maanden tot enkele jaren in het slechtste geval ook nog zien te overleven als koppel. Het is niet voor niets dat zoveel koppels met kleine kinderen toch nog uit elkaar gaan.

cege zei:

0 financiële parameters in de beslissing.

Het is niet dat een kind voor een doorsnee gezin het mes financieel op de keel zet...

Klik om te vergroten...

Goh, als je beide moet de mogelijkheid hebben om af te zetten/ op te halen en je hebt dan de chance van eg. een tweeling te hebben mag je mss 2 verse auto's gaan aanschaffen + alles dubbel. Kan toch even pijn doen als je er niet op voorbereid bent

cege zei:

0 financiële parameters in de beslissing.

Het is niet dat een kind voor een doorsnee gezin het mes financieel op de keel zet...

Klik om te vergroten...

Als je aan de toplaag zit qua inkomen/spaargeld dan lijkt het me moeilijk om u in te leven in wat 'doorsnee' is.

Als ge ziet hoeveel marginalen die nauwelijks rondkomen toch nog kinderen maken, dan weet ge dat geld geen hinderpaal kan zijn.

Een kind komt trouwens nooit op tijd.

€600 per maand aan creche is dikke zever. Bijna niemand betaalt dat. Familie en vrienden worden ingeschakeld meestal.

Vooral een goede relatie is belangrijk. Ik ken er helaas die uit elkaar gingen nadat het kind amper 6 maanden oud was. Triestig en grootste failure van hun leven vind ik.

Verder ben ik het 100% eens met MrKend53l. Ik moet geen kinderen hebben. Integendeel. Het zou mijn leven denk ik verwoesten. Ik doe al 38 jaar wat ik wil en wanneer ik het wil. En dat vind ik zeer belangrijk.

Tussen 0-6 jaar vind ik kinderen een last. Maar eigenlijk tussen 6-12 jaar ook. En hun pubertijd wil ik absoluut niet meemaken. En dan nog de hogere studies met een bisjaar... neen danku!

Er kan ook zoveel fout gaan: ziekte, drank, drugs, uitgaan, depressie, psychische ziektes, kanker, ... pfff

Ik snap écht niet waarom mensen kinderen willen hebben. Echt niet.

Fransz zei:

€600 per maand aan creche is dikke zever. Bijna niemand betaalt dat. Familie en vrienden.

Klik om te vergroten...

Hier is het toch iets meer dan 500/ maand. Dat voelt ge toch. Er is ergens een topic over waar de meerderheid tegen de 700/maand voor een baby zat.

Fransz zei:

Ik snap écht niet waarom mensen kinderen willen hebben. Echt niet.

Klik om te vergroten...

Monkey see, monkey do. Dat, en vrouwen hebben een instinctuele drang om voort te planten. Alle intelligentie/rationaliteit wordt langs de kant geschoven eenmaal die hormonen door hun lijf beginnen te razen. Moest iedereen nu gewoon gans de tijd 100% rationeel zijn zou niemand nog kinderen hebben en zou het menselijk ras stante pede uitsterven . Aan de andere kant, moest iedereen rationeel en intelligent zijn zou men waarschijnlijk ook slim genoeg zijn om de krachten te bundelen en een manier vinden om het menselijk lichaam ontsterfelijk te maken. Not happening, omdat mensen mensen zijn

Mannen gaan meestal mee in het verhaal omdat die hun vrouwke niet willen kwijtspelen/omdat er geld/vastgoed op het spel staat/omdat ze hun lul niet in hun broek kunnen houden. Er zullen vast ook wel mannen zijn die heel dat oudergebeuren wel kunnen smaken, maar die zijn in een sterke minderheid. Dit omdat mannen in het algemeen véél sterker zijn in rationeel denken dan vrouwen.

Van een kind wordt ge niet gelukkig, feit. Genoeg studies die dit aantonen.

Tefal zei:

Hier is het toch iets meer dan 500/ maand. Dat voelt ge toch. Er is ergens een topic over waar de meerderheid tegen de 700/maand voor een baby zat.

Klik om te vergroten...

Voor de crèche alleen????

@hierboven, mijn vrouw heeft dat niet. Ze heeft eerder een drang om 10x per jaar op reis te gaan ;-)



Ps: en dan altijd dat gezaag hé... ‘moeten jullie geen kinderen hebben? Allé waarom niet??’ en dan 10’ later begint hun kind te wenen, non-stop, en vertrekken ze van miserie naar huis omdat hun avond verpest is

Mijnen beste maat ziet er ook gewoon niet meer uit. Als we vrijdagavond eens afspreken, zie je gewoon dat die man kapot is. En hij geeft dat ook gewoon toe. Vooral het gebrek aan slaap begint hem serieus parten te spelen.

Nogmaals ik snap het écht niet waarom mensen kinderen willen.

Mulan zei:

Dat financiële is dus verwaarloosbaar in vergelijking met de andere zaken die je - heel terecht! - opsomt. Ik ken enkel het standpunt van mezelf als vrouw, waarbij de opoffering nog groter is (fysiek, hormonaal, verwachtingspatroon,....) vind ik, maar mijn man is zijn partner wel "kwijt" sinds we ouders zijn geworden. Ik ben altijd doodop en altijd moeder op de eerste plaats. Als hij iets wil vertellen of bespreken moet hij al wachten tot de kleine slaapt want anders krijgt hij maar een half oor. Spontaan ergens naar toe gaan kan niet meer, er moet nu een luiertas met reservekleren, eten, luiers, speelgoed,... Mee en er moet rekening worden gehouden met eet-en slaapmomenten.
Vroeger bleef hij vaak (wekelijks bijna) lager weg van huis omdat hij nog iets wou afwerken, nog iets ging gaan eten of drinken met een collega,... Nu wil dat zeggen dat hij zijn dochter dan s avonds niet ziet wat voor hem een no-go is en moet er overlegd worden wie wanneer naar de crèche gaat. Dat is natuurlijk het zwaarst en meest ingrijpend in de beginfase, maar die is niet op een paar dagen voorbij natuurlijk... En dus moet je die periode van de eerste maanden tot enkele jaren in het slechtste geval ook nog zien te overleven als koppel. Het is niet voor niets dat zoveel koppels met kleine kinderen toch nog uit elkaar gaan.

Klik om te vergroten...

Is dat niet een beetje overdreven? Je werkt halftijds en je bent altijd doodop en je vriend is zijn partner 'kwijt'? Is het een kind met speciale zorgen dan? Of heb je er meerdere?

Begrijp me niet verkeerd, het is zeker niet niks om een kleine op te voeden. Maar om te zeggen dat je altijd doodop bent op het einde van de dag en nergens anders meer tijd voor hebt?

Wij hebben een dochtertje dat altijd serieus slecht geslapen heeft (onderandere door huidproblemen) en hebben ook wel zware tijden gekend, maar ik werk voltijds en m'n vriendin 4/5de en ik ben mijn partner precies toch nog niet 'kwijt'?

Ik merk gewoon dat er veel koppels zijn die het voor zichzelf extra zwaar maken door aan alle regeltjes proberen te voldoen. Het is heus niet erg om eens wat vroeger of later te eten, eens wat langer ergens te blijven hangen dan gepland.. zolang dat niet de marginale toer op gaat uiteraard

De seconde dat ge uw eigen kind in uw armen hebt vastgehouden dan weet ge waarom ge kinderen wilt...

Extreem cliche maar gewoon de waarheid, de moment dat er kinderen zijn zet ge uw IK persoonlijkheid gewoon opzij, en dat heeft op alle gebied inderdaad gevolgen. Maar dat hoort nu eenmaal bij volwassen worden.

Wij hebben er ook lang over getwijfeld, maar damn wat een meerwaarde in mijn leven.

Ik vraag mij wel af hoe de generatie van nu zal worden later. Ik ken een paar 10 jarigen die iedere avond facetimen (uren aan een stuk) en zelfs hun huiswerk kan je ‘s avonds meevolgen via Instagram life. Niet dat daar iets verkeerd mee is, maar in onzen tijd zaten we op café )

Die "willen" dat helemaal niet, die doen dat gewoon omdat het "moet", of omdat ze denken dat dat hen gelukkig zal maken, of of... Maar nooit omdat ze het "willen". Want wie wilt er nu in godsnaam een krijsende naar kak stinkende baby die vervolgens een blok aan uw been zal zijn de volgende 20 jaar :doh:
"omdat dat mij gelukkig maakt" HURRR DURRRR????

Ik vind het trouwens eigenaardig dat mensenbaby's compleet afhankelijk zijn van anderen de eerste ~10 jaar. In het dierenrijk zijn dieren meestal al zelfstandig na een korte periode. En moesten dierenjongen zo fking irritant zijn als mensenbaby's zouden er waarschijnlijk geen dieren meer zijn omdat ze dan stante pede doodgemept zouden worden door hun ouders

oxbow1 zei:

De seconde dat ge uw eigen kind in uw armen hebt vastgehouden dan weet ge waarom ge kinderen wilt...

Klik om te vergroten...

Dikke zever.

oxbow1 zei:

De seconde dat ge uw eigen kind in uw armen hebt vastgehouden dan weet ge waarom ge kinderen wilt...

Extreem cliche maar gewoon de waarheid, de moment dat er kinderen zijn zet ge uw IK persoonlijkheid gewoon opzij, en dat heeft op alle gebied inderdaad gevolgen. Maar dat hoort nu eenmaal bij volwassen worden.

Wij hebben er ook lang over getwijfeld, maar damn wat een meerwaarde in mijn leven.

Klik om te vergroten...

Gewoon lol.

"het hoort bij volwassen worden". Dus jij bepaalt zomaar eventjes wat "volwassen worden" voor anderen hoeft te betekenen? Voor jou is dat misschien luiers verversen en naar gekrijs luisteren, maar voor een andere is dat misschien elke dag thuiskomen zonder enig gezaag en gewoon doen wat hij/zij wilt. Er is helemaal geen strikte definitie van "volwassen zijn". De maatschappij probeert dat misschien wel op te leggen, maar uiteindelijk zijt ge nog altijd een vrij persoon die kan doen en laten wat ge wilt.

Ge zegt trouwens dat ge uw IK persoonlijkheid opzij zet, maar wat gij vergeet is dat gij iemand op de wereld gezet hebt die dat helemaal niet gevraagd heeft. Waarom heb je dat gedaan? Juist ja, voor uw eigen plezier. Niet voor dat kind, maar omdat ge dat zelf wou. Uwen IK persoonlijkheid wou dat, dus ge hebt dat ook gedaan. Voor hetzelfde geld heeft dat kind een serieuze beperking of moet die later leven met een serieuze depressie/slepende ziekte. Allemaal omdat uw IK persoonlijkheid iemand anders in deze wereld wou forceren.

PS: Al die belastingsfoefkes zoals kindergeld enzo mogen ze ook van mij stante pede afschaffen. Fuck you dat ik een beetje mag opdraaien voor uw shitty levenskeuzes? Maarja Belgique.